Kriza e koronavirusit dhe përçapjet e Bashkimit Europian për të gjetur një gjuhë të parbashkët mbi mjetet financiare mund te kenë shërbyer si katalizatorë për ndryshimin e kreut të qeverisë holandeze.
Vetëm më 9 Prill, 19 shtetet e eurozonës arritën në një kompromis mbi masat ekonomike që duhet të ndërmerreshin në bllok për të përballuar pandeminë. Megjithatë kjo ishte tepër vonë për disa shtete, kryesisht Italia dhe Spanja spitalet e të cilave kishin hyrë në kolaps dhe morgjet nuk kishin më vend për viktimat.
Marrëveshja u arrit por nuk u zgjerua shumë dhe këtë e pengoi pikërisht Holanda drejt së cilës u drejtua edhe zemërimi i pjesës më të madhe të shteteve. Në fakt figura kryesore e qëndresës holandeze ishte ministri i financave, Wopke Hoekstra.
Prestigjozja “The Economist” e përshkruan atë si “ministri që flet troç”. Krtika e tij ndaj jugut të Europës ishte e flaktë për uljen e defiçiteve. Në mbledhjen e Eurogrupit ai refuzoi një propozim të nëntë vendeve, përfshirë Francën, Italinë dhe Spanjën, për të lëshuar borxhin kolektiv të zonës euro (eurobono , ose në këtë rast “coronabonds”). Në këtë iu bashkuan Austri, Finlanda dhe Gjermania. Por në thelb ai qëndroi i vetëm, duke këmbëngulur që vendet që e shfrytëzuan borxhin për shpenzime jo mjekësore duhej të pajtoheshin për reformat ekonomike.
Padyshim që në nivelin e BE ai u kthye në qendrën e kritikave por në shtëpi opinioni publik i thuri lavde. Në artikullin e “The Economist” i cili flet për pakënaqësinë e Holandës ndaj masave të marra sqarohet se holandezët, ashtu si gjermanët, kanë një neveri kulturore ndaj borxhit, veçanërisht kur e ndajnë me ata që nuk u kanë besim.
Hoekstra i tha një komiteti parlamentar se eurobonot janë të papranueshme sepse Bashkimi Evropian “nuk ka autoritet qendror që mund t’i detyrojë vendet të reformohen”. Kriza e euros forcoi bindjen holandeze se kredia pa kushte nuk është solidaritet por papërgjegjësi.
Holanda mban vitin e ardhshëm zgjedhjet parlamentare dhe Hoekstra thuhet se do të luftojë për udhëheqjen e partisë së tij të Kristian Demokrate, si dhe do të garojë kundër kryeministrit aktual liberal, Mark Rutte. Të dy palët duhet të përballojnë sfidat nga epitetet euroskeptike që mund ti mbvishen. Megjithatë, qëndrimi i ministrit Hoekstra është i popullarizuar sepse pasqyron besimet që ai ndan me shumicën e votuesve holandezë. /Opinion.al
