Nga ENVER ROBELI
Mediumet në gjuhën shqipe njoftuan se anëtarësimin e Kosovës në UNESCO e kanë mbështetur profesorë me renome ndërkombëtare si:
1. Noel Malcolm, historian nga Universiteti i Oxfordit, autor i dy veprave kapitale mbi historinë e Kosovës dhe Bosnjë-Hercegovinës;
2. Marc Weller, profesor i të drejtës ndërkombëtare, Universiteti i Cambridge;
3. Dimitris Papadimitriou, profesor i ekonomisë, Universiteti i Manchesterit;
4. Richard Caplan, profesor i marrëdhënieve ndërkombëtare, Universiteti i Oxfordit;
Mediumet në Beograd si mbështetës të Serbisë në fushatën kundër anëtarësimit të Kosovës në UNESCO kanë përmendur figura tepër të dyshimta dhe me njolla të mëdha morale. Gazeta «Veçernje novosti» citon gjeneralin e pensionuar kanadez Lewis MacKenzie, i cili ka deklaruar: «Anëtarësimi i Kosovës në UNESCO do të ishte fyerje jo vetëm për UNESCO-n, por edhe për vetë OKB-në».
MacKenzie ka qenë komandant i trupave të OKB-së në Sarajevë gjatë rrethimit dhe terrorit serb në gjysmën e parë të viteve 90-të. Qëmoti ai akuzohet se është lobist i paguar nga pala serbe. Por, akuzën më të ashpër kundër tij e ka ngritur Shoqata për Popujt e Rrezikuar me seli në Göttingen të Gjermanisë. Duke përshkruar dhunimin e grave gjatë luftës nga çetnikët në rrethinën e Sarajevës, kjo shoqatë shkruan: «Kampin <Kod Sonje> (<Te Sonja>) në Vogoshça (në veriperëndim të Sarajevës) e ka vizituar edhe gjenerali kanadez Lewis MacKenzie, komandant i Misionit të OKB-së në Sarajevë. Edhe ai ka dhunuar gra aty. Por, deri më sot nuk ka dhënë përgjegjësi për këtë».
Që në vitin 2006 Prokuroria Kantonale e Sarajevës kishte nisur hetimet kundër Lewis MacKenzie për shkak të dyshimeve për dhunim. Prokurori Mustafa Bisiq kishte deklaruar se ekzistojnë dëshmitare se gjenerali kanadez kishte dhunuar katër gra boshnjake në kampin «Kod Sonje».
Sipas njofitmeve të OKB-së kampi i lartpërmendur në Vogoshçë ishte qendra më famëkeqe për keqtrajtimin dhe dhunimin e grave joserbe gjatë rrethimit të Sarajevës. Gjithnjë sipas OKB-së në këtë kamp 20 ushtarë serbë kishin dhunuar para syve të prindërve dy vajza, njëra 7-vjeçare, tjetra 13-vjeçare.
Gazetari amerikan Roy Gutman, i cili me reportazhet e tij mbi krimet serbe në Bosnjë alarmoi botën në vitet 90-të, ka shkruar se oficerë të OKB-së kanë qenë vizitorë të rregullt të «shtëpisë publike» të drejtuar nga serbët. Ata janë akuzuar se i kanë keqpërdorur gratë boshnjake dhe kroate si skllave seksuale. Disa nga gratë e mbijetuara kanë dëshmuar për këto krime të pjesëtarëve të trupave të OKB-së.
Rrethimi i Sarajevës ka filluar më 6 prill 1992 dhe ka zgjatur 1425 ditë. Është rrethimi më i gjatë në historinë moderne të konflikteve. Gjatë kësaj periudhe janë vrarë 11’541 njerëz, mes tyre 1601 fëmijë. Janë plagosur 60’378 njerëz, mes tyre 14’919 fëmijë.
Shoqata për Popujt e Rrezikuar shkruan: «Për këto krime krahas Radovan Karagjiqit dhe Slobodan Milosheviqit përgjegjësi të madhe bart edhe bashkësia ndërkombëtare. Ajo kishte vendosur embargo armësh kundër mbrojtësve të Bosnjë-Hercegovinës dhe kështu edhe kundër Sarajevës dhe në këtë mënyrë ia kishte mbajtur anën qartë njërës palë. Për këtë arsye ajo duhet të akuzohet se është bashkëpjesëmarrëse në krime. Në vend se të ndërhyjë ushtarakisht, bashkësia ndërkombëtare dërgoi në Bosnjë helmetkaltër, të cilët kishin vetëm mandat për të mbikëqyrur shpërndarjen e ndihmës humanitare. Në kuadër të ndihmës humanitare hynin edhe 5 mijë arkivole, të cilët OKB i dërgoi në Sarajevë në dhjetor 1992».
Si kundërshtar të anëtarësimit të Kosovës në UNESCO gazeta serbe «Veçernje novosti» citon kolonelin francez Jacques Hogard, i njohur si propagandist kundër pavarësisë së Kosovës. Hogard citohet të ketë thënë: «Ndihem i lehtësuar që Kosova nuk do të jetë pjesë e UNESCO-s». Në një tekst të botuar në gazetën franceze «Le Figaro» Hogard ka shkruar se deri në Luftën e Dytë Botërore në Kosovë serbët përbënin shumicën, por kjo ndryshoi për shkak të politikës proshqiptare të regimit komunist të kroatit Josip Broz Tito. Shpjegimi i Hogard për zhvillimin demografik të Kosovës është racist. Ai thotë se familjet e krishtera serbe bënin jetë monogame dhe kishin dy deri tre fëmijë, ndërsa familjet shqiptare dominoheshin nga «poligamistët myslimanë» dhe kishin pesë deri në gjashtë fëmijë. Si pasojë e luftës, shkruan Hogard, qindra-mijëra serbë braktisën Kosovën dhe në vitin 1999 NATO solli në pushtet një «trupë guerile islamisto-shqiptare dhe më 2008 e shpalli (Kosovën) të <pavarur> me ndihmën e Bashkimit Europian dhe Monarkive të Naftës në Gjirin Persik». Qëllimi i anëtarësimit të Kosovës në UNESCO, sipas Hogard, ishte «dekristianizimi» dhe «deserbizimi» i këtij territori dhe «desatanizimi» i UÇK-së.
Hogard është mysafir i rregullt i qarqeve nationaliste dhe klerikale serbe. Është shpërblyer nga Kisha Ortodokse Serbe me urdhrin «Shën Sava» dhe nga Akademia «Ivo Andriq» me çmimin «Ivo Andriq». Vitin e kaluar ai ka botuar librin «Europa vdiq në Prishtinë», një përmbledhje kujtimesh nga koha kur shërbente në Kosovë si pjesëtar i trupave franceze në kuadër të KFOR-it dhe një pamflet kundër pavarësisë së Kosovës.
*botuar në portalin dialogplus
