Nga Ardian Vehbiu
Ka qarkulluar këto javë, në fillim te Dita dhe më pas i përditësuar te Panorama një artikull i gjatë, me tone të forta të viteve 1980 si prej raporti të Lidhjes së Shkrimtarëve dhe të Artistëve të asaj kohe, për një “piramidë” në letërsinë e sotme shqipe dhe dëmet që po sillkan shkrimtarët e dobët dhe mediokër, si dhe kritika njëlloj mediokre që i promovon. Po lejohem të mos i vendos lidhjet drejt këtij artikulli të lig, sepse nuk dua t’i jap një përhapje që nuk e meriton (kush e ka lexuar, e ka lexuar); dhe as të përmend me emër autorin e tij, i cili është një nobody, pa ndonjë autoritet profesional dhe prestigj kulturor publik të tillë që të renditë hierarki vlerash letrare, të hartojë lista shkrimtarësh; dhe që më tingëllon sikur përcjell arrogancën e një grupi me interesa të kërcënuara. Vetë metafora e “piramidës” në letërsi – kombëtare dhe ndërkombëtare – tradhton mendësinë e atij që nuk i intereson letërsia si komunikim dhe lexuesi si vendi i dukurisë letrare, por pushteti që të jep suksesi. Dhe vërtet, në kulturën e sotme shqiptare nuk ka gjë piramidë, por vetëm një kupolë, që rreket të garantojë dhe të riprodhojë hierarki vlerash të përcaktuara, në vija të trasha, që në kohët e Realizmit Socialist; dhe një sistem të shtangët të qarkullimit të këtyre vlerave, i cili është, në fakt, ndër shkaqet e stagnacionit të sotëm. Letërsinë e sotme shqipe, sikurse vetë kulturën e sotme, po e mbyt jo mediokriteti i supozuar i vlerave të reja dhe i atyre që kërkojnë të komunikojnë diçka në mes të zallahisë dhe të kaosit; por pesha dhe duhma tashmë e papërballueshme, prej balene të ngordhur, e çka kërkon ende të imponohet, madje të adhurohet si autoriteti suprem. Nuk janë pra, shkrimtarët e dobët, shkaku i krizës së sotme; por autoriteti i dobësuar i pushtetarëve letrarë të djeshëm
