Çfarë po ndodh në familjet shqiptare? Përse krimi në familje është rritur kaq shumë? Pa prekur plagët e hapura të familjarëve nga krimet e ndodhura në shoqërinë shqiptare duhet të fokusohemi tek problemi dhe shkaku që con në një fund të tillë fatal. Si mund të parandalojmë një fenomen të tillë dhe ndihmën që mund të ofrojmë! Nga këto krime tëv azhdueshme duhet të ndërgjëgjësohemi dhe të kontribojmë gjithsecili të fushave tëndryshme sociale,media,drejtues lokalë, shtetërore etj për të parandaluar këtë lloj fenomeni të frikshëm. Duke pasur parasysh se ne kemi n jë popullsi rurale shumë të lartë në lidhje me shtresën intelektuale dhe se krimet që ndodhin vijnë më shumë nga kjo shtresë e shoqërisë sonë, ku mashkulli në familje merr vendime nga më banalet deri tek më të rëndësishmet.
Ku fëmija rritet I “urritur” për dije dhe se ura e komunikimit me prindin është pothuajse inekzistente. Ku rrjetet sociale janë një element tjetër që shtyjnë për t’u bërë të famshëm për cfarëdo veprimi dhe shumica janë të papërgjegjshme dhe joedukative. Ndihma e çdo individi është një bashkëpunim i mirë për të gjithë shoqërinë dhe nje dorë për të parandaluar këto krime makabre që dëgjojmë dita ditës. Por, kujdestarin kryesor në familje kemi prindin. Ai është i vetmi që ka lidhjen më të ngushtë që nga embrioni me fëmijën e vet. Po nuk e njohu ai fëmijën e vet si mund të depërtojnë dhe të parandalojnë organet shtetërore një krim?!
Prindër, le të punojmë më shumë në urën e komunikimit me fëmijën tone! Pas prindit kemi familjen, ku të gjithë pjestarët e saj duhet të kujdesen për njëri tjetrin dhe të ndërtojmë një shoqëri të shëndetshme. Nëse dallojmë familjarë apo persona të caktuar të cilët shfaqin shenja të vazhdueshme të nervozizmit, të mosruajtjes së marrëdhënieve të mira me të tjerët, papërgjegjshmërinë sociale apo ligjore, atëherë duhet të kuptojmë se këtu kemi dicka që nuk shkon! Këta persona bëhen intolerantë dhe zhgënjehen shumë shpejt nëse nuk marrin në shkëmbim atë që duan. Fillojnë të mos kenë ndjesi kundrejt rregullave sociale dhe kanë një shpërfillje totale të ndëshkimeve.
Nuk duhet të kemi ndrojë t’i drejtohemi për ndihmë specialistëve të ndryshëm si punonjës socialë dhe psikologë kur vëmë re këto sjellje të vazhdueshme dhe të paqëndrueshme. Le të japim ndihmë të gjithë së bashku në këtë shoqëri për të parandaluar përfundime fatale ku më pas nuk mund të bëjmë asgjë. Duhet të ndalojmë mosedukimin tek fëmijët në zona të thella dhe të hapen sa më shumë shkolla dhe qëndra riedukimi. Të mos harrojmë “një shkollë më tepër një burg më pak, shumë jet mes nesh”. Nëse quhemi një shoqëri atëherë duhet të fillojmë nga individi, familja, shoqëria dhe deri tek organet më të larta shtetërore. Duhet të kuptojmë se parimet e drejtësisë ndërtohen mbi strukturën bazë të familjes dhe shoqërisë. Njerëzit në këtë shoqëri janë të lirë dhe me arsye. Të gjithë ne duhet të angazhohemi në një bashkëpunim social.
Eni FERULI
Psikologe Klinike &
Terapiste kunder drograve
