Deputetja e Partisë Demokratike, Majlinda Bregu pas kritikave që bëri në lidhje me strategjinë e të bërit opozitë të kësaj partie dhe kryesisht humbjes së thellë në Dibër, në profilin e saj në facebook, ajo ka shpjeguar “Pse-në” e debatit të djeshëm post Dibër në PD.
Pas mbledhjes së djeshme të grupit parlamentar, e habitur nga reagimet e shumta në inbox të atyre që nuk ngurrojnë të flasin, po mendoj se kam vetëm një mundësi për të shpjeguar, pse- në e debatit të djeshëm post Dibër në partinë time.
Të hap një komunikim të hapur i cili nuk zëvendëson atë “Të Madhin”, por mbërrin më shpejt se këmbët e makina tek çdo demokrat apo qytetar që sot e ndjen veten të dërrmuar nga kjo qeveri dhe fatkeqësisht ende nuk sheh shpresë tek opozita.
Sado në rënie të përditshme kjo qeveri të jetë, sado të blejë vota e të kërcënojë për vota, një fund kjo do të ketë.
Por për të mos pritur fundin natyral të një pushteti që masakron, duhet vullnet për të parë nga vetja.
Partia Demokratike ka fituar sa herë nuk i është fshehur vetës dhe mbështetësve të saj.
Pavarësisht nëse përballë kishte komunistë a qeveri krimi. Unë e di fare mirë se sot besimi tek politika dhe politikanët është në agoni.
Për faj tonin! Edhe për turp tonin që duam të bëjmë me faj ata që nuk na votojnë!
Ajo që ndodhi në Dibër është vetëm një grimcë e fatalitetit, pështirosjes, rrezikshmërisë që dizenjohet në realitetin politik, social e ekonomik sot në Shqipëri.
Humbja e një pale zgjedhjeve me të vërtetë është problemi më i vogël sot.
Por mënyra se si i qasemi të vërtetës brenda nesh është ajo që më shqetëson.
Në këtë hall të ringritjes, janë sot degët e Partisë Demokratike, gratë, burrat, militantët që nuk ka parcelë kanabisi t’i blejë, të votuarit, të pavotuarit, të shmangurit, të larguarit, rishtarët mbështetësit e PD-së.
E di që dikush do të thotë “u kujtove”, ” pse tani”, ” po ti ç’ke bërë” e plot pyetje e vramendje që më ngacmojnë vetë çdo ditë.
Me këtë komunikim këtu nuk pretendoj aspak se mund të zgjidh hallin që na ka zënë e as këtë gjëndje rrëmuje që jetojmë çdo ditë, thjesht dua që me ata njerëz që më shkruajnë të komunikoj hapur.
Nënë Tereza thoshte, sa të rrish të mallkosh errësirën më mirë ndiz një qiri!
