Nga Reldar Dedaj
Pavarësisht dëshirës së madhe që protesta e opozitës përballë Kryeministrisë të kalojë pa asnjë incident, ka qenë pothuajse e pamundur të shmangen minimalisht tre të tillë.
Incidenti i parë ishte ajo që u shënua me djalin e ish-kryeministrit dhe deputetit aktual të PS-së, Pandeli Majko. Në fakt, nëse nuk do të reagonte Majko, babai i Gjergjit, në mënyrën revulucionare në të cilën reagoi, atëherë edhe gjesti i Gjergjit me dy gishtat lart në protestën e PD-së do të ishte harruar.
Mirëpo, ajo që s’pritej, ishte mënyra e reagimit nga ana e babait. A thua se Shqipëria është kthyer pas në kohë, rreth viteve 1946, ku ai u betua para Partisë dhe tha se “e marrë unë përgjegjësinë”.
Domethanë se kjo qenka një përgjegjësi. Qenka një përgjegjësi prindërore se çfarë bën me dy gishtat e tij djali adoleshent. Majko si baba i adoleshentit dhe sipas betimit plot nerv që bëri, do të mbajë përgjegjësi para Partisë.
Ai është aktualisht deputet i Partisë Socialiste, me atë rast, mund t’i prishet biografia. Nuk është vetëm për të qeshur. Pikërisht lajme të kësaj natyre prodhojnë gjithmonë krizat.
Incidenti i dytë është goditja ndaj kreut të Aleancës KuqeZi, Kreshnik Spahiu në mjediset e brendshme të “Çadrës së Lirisë”, e vendosur vetëm pak metra nga shkallët kryesore të Kryeministrisë.
Akti i shënuar ndaj tij, për shumë zëra, është konsideruar si gjesti i parë për të mposhtur krahun radikal të opozitës. Mesazhi ishte i qartë: Ti llap, ne bam. Pikërisht, këto janë grahmat e para të futjes në krizë. Është e natyrshme që fillimi i çdo krize lind pikërisht atëherë kur nëpërmjet pushtetit që ka, aq sa e ka, mundohet të instalojë frikën në shoqëri. Përpjekja për të ngjizur frikën nuk është asgjë tjetër përveçse fundi i një qeverie. Frika e shprehur në këtë rast, goditja mes qindra njerëzve e një njeriu që përfaqëson një logo, një filozofi, ngjall frikë për qytetarët e zakonshëm.
Mendoni si mund të mbrohet një qytetar i zakonshëm nga një parti në pushtet, e cila ka batalione mafiozësh dhe kriminelësh që mbajnë në duar drogë e armë kundër kujtdo që nuk i pëlqen.
Incidenti i tretë është momenti kur përgjatë fjalës së ish-kryeministrit Sali Berisha, një zonjë nga Vlora, futet brenda në çadër dhe mundohet t’a ndërpresë atë. Zonja rreth të 50-tave, bionde, vetëm pak metra nga Berisha ofendoi dhe lëshoi një lum akuzash ndaj protestuesve.
Mes shumë syresh, ishte një nga ofendimet që dëgjon shpesh nga militantët e majtë: Malok. Me malok ata nënkuptojnë çdo individ që ka lindur në Veri të Shqipërisë. Militantët e majtë e kanë shumë të vështirë të bëjnë dallimin mes individuales, personalitetit dhe aftësive individuale të një njeriu me prejardhjen e tij, që krejt fare rastësisht ka lindur në Veri të Shqipërisë.
Pavarësisht faktit se individ që mbështesin opozitën shqiptare janë edhe nga Jugu, Veriu dhe Shqipëria e Mesme, ashtu siç ka edhe e majta nga të gjitha zonat në Shqipëri, me opozitën më shumë se gjithçka tjetër identifikohet Veriu. Një e dhënë jo reale, por e pranuar si e vërtetë. Mirëpo kjo pak rëndësi ka.
Ajo që ka vlerë në këtë rast, është fakti, se idologjia komuniste ka lënë gjurmë të thella në koshiencën e njerëzve. Për vite me radhë ka punuar një makineri e madhe propagande kundër Veriut dhe veriorit si të tillë.
Në regjimin e diktaturës komuniste, edhe në filma- të gjithë banditët, vrasësit, prapanikët…, flasin dialektin gegë dhe kanë emra malësorësh në Veri… Kush i zgjedh armiqtë? Në pushtete të dhunshëm e të tmerrshëm si ky, i zgjedh gjithnjë pushteti.
Për të majtët, veriorët veçohen se “nuk janë si të gjithë” edhe pse të gjithë pranojnë vetë se janë si njëri-tjetri, me të njëjtin hall, me të njëjtën varfëri, skamja kur të vjen në derë nuk pyet, a je nga Jugu a nga Veriu, nuk e njeh as Petraqin as Kolën. Ta mbledhin mendjen përfundimisht ata që mendojnë ndryshe.
Mirëpo gjithnjë shteti, në regjimin e diktaturës komuniste dhe tani, këta i ka veçuar, i ka shpallur armiq. A je prej Veriu? Po… A je i djathtë?… Po. Atëherë nuk ke fat tjetër.
