Është një mundësi e jashtëzakonshme – ideja që organizma të gjallë po qëndrojnë në retë e planetit Venus.
Por kjo është ajo që astronomët po konsiderojnë tani pasi zbuluan një gaz në atmosferë, origjinën e të cilit nuk mund ta shpjegojnë, raporton BBC.
Ky gaz është fosfinë – një molekulë e përbërë nga një atom fosfori dhe tre atome hidrogjeni.
Në Tokë, fosfina është e lidhur me jetën, me mikrobe që jetojnë në zorrët e kafshëve si pinguinët, ose në mjedise të varfëra nga oksigjeni, siç janë kënetat.
Ajo mund të prodhohet edhe në mënyrë industriale, por nuk ka fabrika në Venus dhe sigurisht nuk ka as pinguinë.
Atëherë, pse është ky gaz atje, 50 km lart nga sipërfaqja e planetit? Prof Jane Greaves, nga Universiteti Cardiff, dhe kolegët e tij po përpiqen t’i japin përgjigje kësaj pyetjeje.
Ata kanë botuar një punim në revistën Nature Astronomy duke detajuar vëzhgimet e tyre të fosfinës në Venus, si dhe kërkimet që ata kanë bërë për të provuar të tregojnë se kjo molekulë mund të ketë një origjinë natyrore, jo-biologjike.
Duke pasur parasysh gjithçka që dimë për Venusin dhe kushtet që ekzistojnë atje, askush nuk ka qenë ende në gjendje të përshkruajë një rrugë abiotike për krijimin e fosfinës, jo në sasitë që janë zbuluar të paktën. Kjo do të thotë që teoria e një burimi jete meriton shqyrtim.
Si mund të zgjidhet pyetja?
Duke dërguar një sondë për të hetuar në mënyrë specifike atmosferën e Venusit.
Agjencia amerikane e hapësirës (NASA) u kërkoi shkencëtarëve kohët e fundit të skicojnë modelin për një mision të mundshëm zbulimi në vitet 2030. Këto misione janë ndërmarrjet më efiçente dhe më të shtrenjta të ndërmarra nga Nasa.
Këtu është një vështrim i fakteve kryesore rreth planetit Venus, bazuar në informacionin nga agjencia hapësinore amerikane NASA dhe gjetjet e fundit të hulumtimit.
– Venusi, me një diametër prej rreth 7,500 milje (12,000 km), është pak më i vogël se Toka. Ai planeti i dytë nga Dielli dhe është fqinji planetar më i afërt i Tokës. Venusi rrotullohet nga lindja në perëndim, në drejtim të kundërt nga të gjithë planetët e tjerë në sistemin tonë diellor përveç Uranit. Venusi gjithashtu përjeton ditën më të gjatë të çdo planeti në sistemin diellor, duke marrë 243 ditë Toke për të përfunduar një rrotullim. Përveç diellit dhe hënës, ai është objekti më i ndritshëm në qiellin e natës së Tokës. Venusi e ka marrë emrin nga perëndesha antike romake e dashurisë dhe bukurisë.
– Atmosfera e tij e trashë bllokon nxehtësinë në atë që konsiderohet si një efekt serë, duke e bërë Venusin planetin më të nxehtë të sistemit diellor. Temperaturat sipërfaqësore arrijnë 471 gradë Celsius, mjaft të nxehta për të shkrirë plumbin. Por në nivelin ku ndodhen retë e saj të ashpra acidike, afërsisht 50 km mbi sipërfaqen e Venusit, temperaturat janë shumë më të buta. Atmosfera përbëhet kryesisht nga dioksid karboni, me retë e përbëra kryesisht nga acidi sulfurik. Shkencëtarët besojnë se Venusi shumë kohë më parë mund të ketë patur kushte që mund të kishin lejuar që organizmat e gjallë të evoluojnë, megjithëse sipërfaqja e saj tani konsiderohet plotësisht e papërshtatshme për gjallesat. Retë, megjithatë, janë konsideruar si një strehë e mundshme për mbijetesën e mikrobeve ajrore.
– Shkencëtarët thanë në korrik se ata kanë identifikuar 37 struktura vullkanike në Venus që duket se janë aktive kohët e fundit – dhe ndoshta janë edhe sot – duke pikturuar tablonë e një planeti dinamik gjeologjikisht dhe jo një bote të fjetur siç mendohej gjatë. Shumë shkencëtarë kishin menduar se Venusi, duke mos pasur tektonikën e pllakave që riformuan gradualisht sipërfaqen e Tokës, ishte në thelb i fjetur gjeologjikisht për gjysmë miliard vitet e fundit. Sipërfaqja e Venusit është e mbuluar me kratere, vullkane, male dhe fusha të lavës në shkallë të gjerë. Mali më i lartë Venusian, i quajtur Maxwell Montes, qëndron 8.8 kilometra i lartë, i ngjashëm me malin Everest të Tokës. /Opinion.al
