Rikthimi i Italisë në Kupën e Botës përmes zyrave të FIFA-s në vend të fushës erdhi nga ideja e çuditshme e bërë nga Paolo Zampolli. Nëse ky i fundit nuk do të ishte i dërguari special i Trumpit në Itali, askush nuk do ta kishte marrë seriozisht. Në realitet, ai rihapi një plagë që nuk është shëruar kurrë, duke i sugjeruar zyrtarisht Gianni Infantinos që ‘Të kaltrit’ të konsiderohen si zëvendësues të parë në rast të përjashtimit të Iranit.
Një manovër që nuk është më thjesht fantazi shkencore gjeopolitike, pavarësisht bllokadës formale të FIFA-s, kjo zgjidhje tani po diskutohet në mënyrë të pashmangshme në korridoret e pushtetit, e nxitur nga ndikimi tregtar dhe historik që një ekip kombëtar katër herë kampion i Kupës së Botës do të sillte në turneun e Amerikës së Veriut.
Megjithatë Irani nuk ka ndërmend të tërhiqet. “Ministria e Rinisë dhe Sporteve ka njoftuar, me urdhër të ministrit, përgatitjen e plotë të ekipit tonë kombëtar për të marrë pjesë në Kupën e Botës 2026 në Shtetet e Bashkuara”, tha zëdhënësja e qeverisë Fatemeh Mohejerani për televizionin shtetëror të mërkurën, duke zbehur entuziazmin e atyre që parashikonin një tërheqje të afërt.
Dhe vetë presidenti Trump, kur u pyet për këtë çështje, u përgjigj: “Nuk mendoj shumë për këtë.”
Sekretari i Shtetit të SHBA-së, Marco Rubio shtoi: “Nuk ka pasur asnjë komunikim nga SHBA-të që t’u thotë atyre (Iranit) se nuk mund të vijnë. Nuk e di nga vjen ky thashethem”, shtoi Rubio, duke u dhënë atletëve dritën jeshile, por “ne nuk duam njerëz të lidhur me Pasdaranët”.
NDARJET – Mes këtij sfondi tensionesh ndërkombëtare dhe llogaritjesh burokratike, e vetmja figurë pragmatike në Itali është Dino Zoff. Me sinqeritetin e dikujt që e ka ngritur Kupën e Botës, ish-portieri pranoi: “Nuk do të ishte shumë sportive, por ajo që është e dobishme është e dobishme”. Kjo frazë i jep zë atij segmenti të vendit që, në vend që të rrijë duarkryq dhe të ndjekë një Kupë të Botës të tretë radhazi nga divani, do të pranonte madje një ftesë zyrtare.
Megjithatë, pjesa tjetër e udhëheqjes së Italisë përgjigjet me një “Jo, faleminderit” të vendosur. Për shumë figura të shquara, prestigji i Italisë nuk mund të jetë subjekt i një ‘ripeshkimi’.
Andrea Abodi, Ministri i Sportit, ishte kategorik: “Nuk është e përshtatshme, kualifikohesh në fushë”, duke shtuar se një manovër e tillë do të ishte jo vetëm e papërshtatshme, por teknikisht e pamundur.
Presidenti i CONI-t, Luciano Buonfiglio, e përsëriti këtë, duke komentuar me krenari: “Do të ofendohesha. Duhet ta fitosh për të shkuar në Kupën e Botës”.
Edhe më drastik ishte Ministri i Ekonomisë, Giancarlo Giorgetti, i cili pranoi hapur se, nëse do të rikthehej kështu në Botëror, do të turpërohej.
Plani i Zampollit ka ekspozuar kështu anët e ndryshme të futbollit italian. Nga njëra anë, tundimin e një kthimi mediatik dhe financiar; nga ana tjetër, mbrojtjen e një etike sportive që preferon një mungesë dinjitoze ndaj një kthimi të detyruar. Topi tani është në fushën e FIFA-s.
