Nga Anisa Basho
Në ecejaket e jetës sime 30-vjecare, më është dashur si çdokush të përplasem nëpër dallgë, të lagem në shi, të më merret fryma nëpër fortuna, sepse, edhe se kam lindur me kemishë (ime më insiston në këtë fakt për mua të pabesueshëm), kam jetuar një fëmijëri të këndshmë, por një adoleshencë “ të lodhur” në kuptimin e plotë të fjalës. Atëherë kur shoqet e mia shihnin në pasqyrë flokët e ndritshëm, buzët e shkëlqyshme dhe format perfekte të sapoformuara, unë atëherë fillova të luftoja dhe pasqyra qe armiku im, sepse trupi po deformohej përditë e më shumë, e veç aty mund ta shihja atë dhimbje që në trup e ndjeja. Por ia dola… Pas një ndërhyrje të vështirë kirurgjikale u ringrita, u ringjalla (ja që kam lindur me kemishë). Jeta vazhdonte rrjedhën e saj si një lum I qetë: me shkollimin e lartë. Dashuria e ëmbël që hyn brënda teje e të mbështjell dhe gjaku yt merr tjetër shije, je tjetër kush… Dashuria ime është e veçantë, e bukur dhe filizat e saj lulëzojnë çdo ditë në jetën time. Dy engjëjt e mi , dy buzëqeshjet e mia , si djali dhe vajza, janë fryma ime… Vetëm kaq…?! Vetëm kaq për një 30-vjecare duket shume, por edhe fare pak ,sepse tani duket sikur fati më ka braktisur. Sërish fati ma ka vrarë shpresën apo jam ndoshta unë vetë që e kam “varrosur “ shpresën të gjallë… Por tani që në shpirt ndihem kaq e pasur, kaq e plotësuar, po luftoj jo më me sëmundjen, jo më me damarët e dashurisë, por me vampirët e fukarallëkut… Por e kam një ëndërr , një ëndërr që vazhdoj ta shoh çdo natë mbi kokat e fëmijvë të mi, ëndrra ime në sirtar…
Të kem nje vend pune , edhe pse më duket e paarritshme ( jo për faj të fatit , e sigurt se shqiptarët në këtë pikë e kanë blerë atë duke shitur dhe veten) ëndërroj një punë nëpërmjet së cilës ti siguroj bukën fëmijvë te mi ,t’ju plotësoj atyre dëshirat fëminore dhe të mos qaj brenda shpirtit me “lot gjaku” mungesën e rrobave të reja (mos t’ju lutem të afërmve për rroba: diku për vajzën, diku për djalin). Mos tua ndaj bananen fëmijve të mi me atë barazinë virtuale duke gënjyer më të voglin (janë të barabarta, po ashtu duken). Të mos më thahet pështyma në gojë kur vajza më kujton pagesën e kopshtit apo kur djali më kërkon një libër. Të mos më dridhet shpirti kur ata qajnë bashkë me mua hallet e jetës.
Ah, sikur të kisha një punë… Ah,sikur ta kisha gjallë shpresën, sikur të kisha fat… për këtë ëndërr të bukur dhe t’ju jepja fëmijve bollëk dhe jo kafshata të numëruara (s’besoj ta kem të trashëguar nga kopracia si gjirokastrite, është pjesë e fatit). Por kështu është varfëria: si lufta, si betejat, si plagët, sepse, edhe ajo t’i shkakton këto edhe pse pa gjak (ajo ta thith atë). Ajo të kafshon si vampir dhe ti ndjen dhimbje në shpirt, në zemër, në tru. Të merr botën, të c’rrënjos ndjenjat… Je bërë e ngurtë, e sertë, e lodhur, e plakur, pa vizion, pa shikim të qartë (shpresoj që lindja ime me këmishë të më ndihmojë të dalë nga kjo gjendje, nga kjo ëndërr e keqe)…
Ta nxjerrë dhe unë nga sirtari ëndrrën time. Ah, sikur të kem një punë, që jeta mos më duket më, merre me lëng se mishi mbaroi…
