Nga Alfred Lela
I pamerak për përshtypjen dhe zhurmën, Sali Berisha lëshoi, gjatë punimeve të Kuvendit të enjten, një deklaratë prej së cilës u krasitën fjalët e shumta dhe mbetën vetëm dy: popull dhe armatosuni. Pa e riprodhuar të plotë deklaratën, thelbi i saj qëndronte te pafuqia e segmenteve të popullatës për t’u mbrojtur, në dritën e zhvillimeve të fundit, kur një bandë e strukturuar kishte kërcënuar e gjobitur, që nga biznesmenë shumë të fuqishëm, e deri te akademikë të njohur.
Berisha vinte në dukje këtë pabarazi, ose edhe këtë pafuqi. Ai nuk bënte thirrje për kryengritje të armatosur. Toni i tij ishte, sigurisht, kryengritës, i fortë dhe solemn. Frazat e tij kishin në përmbajtje fjalë luftarake, municioni i të cilave përbëhej edhe nga ‘armë’ apo ‘popull’, por ai nuk ishte duke ndjellë luftë, por duke mbjellë një opozicion. Me anë të një populizmi.
Sali Berisha është një politikan populist dhe këtë fakt ai e di për veten, siç e dimë edhe ne për të. Duke thënë këtë, le ta pranojmë se deklarata e tij ishte një akt PR-i politik, dhe jo një thirrje për luftë. Ata që mundohen ta artikulojnë si të tillë, dhe gjenden në shkulme zemërimi për këtë ‘herezi ndaj kushtetutshmërisë’, duhet ta dinë se Berisha në vitin 2016 mund të bëjë më shumë ndjekës në zemërim, se sa në luftë. Dhe ai është në kërkim të ‘më shumë’.
Me zemërimin, Berisha, është në të drejtën e tij të gatuajë bukë politike. Ngjan i pavend dhe hipokrit stërmundimi për të rifreskuar hard drive-in politik me imagjinaren e ‘97-ës. Apo dhe për të thënë se opozita kërkon pengimin e Reformës në Drejtësi. Apo më tej se Berisha është i zhbalancuar psiqikisht. Ngjarjet të cilat e shtynë z. Berisha drejt ‘zhbalancimit’ nuk janë të krijuara prej tij. Ai u bë, në fillim, i pari reporter i tyre.
T’i kujtojmë ato shkurtimisht për ata që gjithmonë ia nisin historive nga bishti.
Ish-kryeministri thirri para pak ditësh një konferencë shtypi urgjente, ku kumtoi se kandidati për rektor i Universitetit të Tiranës është kërcënuar që të tërhiqet nga gara. Ai përmendi edhe emrin e kërcënuesit. Agjencitë ligjzbatuese i përshpejtuan lëvizjet, të shtyra edhe nga ky denoncim publik i ish-kryeministrit. Ndoshta edhe me sigurinë që të jep zëri i opozitës, e cila përfaqëson një pjesë të mirë të opinionit publik. Pavarësisht fijeve dhe stërkëmbëshave të prapaskenës, Emiljano Shullazi, i përmendur nga Berisha si kërcënues i akademikut Koni, u arrestua. Gjykata dha për të masën e sigurisë ‘arrest me burg’ mbështetur në një dosje, informacionet e së cilës zbuluan edhe më shumë nga sa dihej, ndërkohë, sipas të dhënave të medias më të vjetër në botë ‘fjalëve të gojës’.
Denoncimi i Berishës dhe informacionet që pasuan i bënë me dije opinionit publik shkallën e pasigurisë. Gjykuar edhe nga pamja e paqetë e ditëve të fundit, e personit që është në ngarkim të sigurisë së nënshtetasve të Republikës, z. Tahiri, qytetarët e kuptuan se ata nuk kishin as sigurinë dhe as ministrin. Ish-Kryeministri Berisha u shfaq si alternativë për të dyja mungesat.
Alternativat, gjithmonë, vijnë me një teprim.
Ka, sigurisht, një teprim në thirrjen e Berishës, por brenda zjarrit të saj, fle e ftohtë një përllogaritje politike: E paskrupullt dhe gjeniale në të njëjtën kohë. Arma, sidomos në psikën e një populli të enamoruar me dyfekun, është sinonim i sigurisë, forcës dhe burrërisë. Sali Berisha këtu i nguli themelet e deklaratës së tij. Përballë pasigurisë, ai vizatoi mjetin e sigurisë: pushkën. Mitologjia shqiptare, ku arma ka një vend të rendit të parë, u takua me mitin antik të Prometeut, i cili ka zjarrin në qendër, ose kalimin e këtij mjeti force dhe ekskluziviteti nga zotat te njerëzit.
Nuk ka luftë dhe as është lufta qëllimi i Berishës. Deklarata e tij madje bën të kundërtën: garanton paqen. Është si gara e armatimeve mes Shteteve të Bashkuara dhe Bashkimit Sovjetik, gjatë të ashtuquajturës Luftë e Ftohtë: Fakti që të dyja palët zotëronin arsenal të sofistikuar ushtarak, shërbeu si pengesë e luftës dhe jo shtysë e saj.
