Shënim për atraksionin më të ri në zemër të Tiranës. “Piu 39”, asocim për “më shumë Itali”, një bar dhe restorant simpatik, i konceptuar sipas traditës dhe shijes më të mirë italiane.
Albatros Rexhaj
“Piu 39” – një kënd i ri në kryqëzimet e dendura të bllokut në Tiranë si dhe një përpjekje sfiduese për të sjellë në Shqipëri frymën e traditës bashkëkohore të kuzhinës dhe shërbimit italian. “Traditë bashkëkohore”, padyshim një dikotomi kuptimore, por “Piu 39” përbën pikërisht një mishërim interesant të ndërthurjes së traditës italiane me trendet bashkëkohore.
Si fenomen i veçantë, ky mishërim është zhvilluar nga italianët e Amerikës që në atdheun e ri nuk sollën vetëm traditën, por edhe aftësinë e tyre unike për t’u përshtatur kudo, duke ngjizur shpirtin e tyre lirik me mozaikun sfidues të jetës dinamike në botën e re. Më pas e gjithë kjo përjetoi një mbindërtim stilistik në vendin e origjinës, në Itali, dhe produkti ishte diçka fantastike: një simbiozë elegante, por edhe dinamike, e botës së vjetër dhe asaj të re.
I hapur në fillim të nëntorit, në zemër të Tiranës, me një meny të konceptuar nga i famshmi Chef Gennaro, “Piu 39” shkon përtej kësaj, duke u përpjekur që në tërë shkëlqimin e vet, në Tiranë, ta sjellë frymën “gourmet” – kur, me qëllimin që të krijohet një ideal kulturor, gatimi trajtohet me delikatesë artistike – si dhe ndjesinë e një vendi ku mund të rrish komod, thjesht për të pirë ndonjë gjë. Me fjalë të tjera, “Piu 39” vjen si mishërim në miniaturë i traditës Haute Cuisine – frymë tipike për restorantet dhe hotelet e klasit të lartë – i ndërthurur me elemente modeste, por të zgjedhura me shije, të frymës së klubeve të kafesë dhe të verës së mirë. Pa dyshim, një vend simpatik dhe me shumë klas për të shijuar të tre vaktet e ditës.
“Piu 39” ta krijon ndjesinë e këndshme të qëndrimit dhe të të ushqyerit, si nga kohët para bumit teknologjik atëherë kur kjo gjë ishte më e thjeshtë dhe më e këndshme. Shefi i kuzhinës, Chef Fabrizio, në punëtorinë e tij tërësisht transparente që mund të vëzhgohet nga të gjithë mysafirët, sjell pasionin e një shije të rafinuar: ushqime të përgatitura sipas recetave që synojnë si kombinimin e saktë, por edhe një balancë estetike të të gjithë përbërësve. Çdo gjë, madje edhe brioshët e mëngjesit, gatuhet e freskët, nga ekipi prej shtatë kuzhinierësh të udhëhequr dhe të mbikëqyrur në çdo detaj nga Chef Fabrizio. Shijet janë subjektive, por sallata Cezar e Chef Fabrizios mbase është më e mira në Tiranë, ndërkaq pureja e patateve me djathë talexho, të verdhë veze të skuqur dhe kërpudha, është një shije e jashtëzakonshme. Të tjerat duhen provuar vetë!
Në jo pak vende në Tiranë, pavarësisht namit që kanë, premtimi i një menyje të shijshme nënkupton një ndërmarrje të sforcuar (të egos së pronarit) me qëllim që të tërhiqet vëmendje, saqë ndonjëherë të krijohet përshtypja se theksi i vlerës gjendet te nami i pronarit dhe jo te vlera që ofron vendi. Natyrisht se një vend i mirë ka edhe vlerë të padiskutueshme sociale, por te“Piu 39” kujdesi reflekton edhe dashamirësinë që mund të na ofrojnë vetëm njerëzit më të dashur atëherë kur gatuajnë për ne, qoftë për të na impresionuar apo nga frika se nuk ndjehemi mirë dhe kemi nevojë për ushqim të pasur dhe kujdes të sinqertë.
Në Tiranë gjithnjë ka pasur (dhe do të vazhdojë të ketë) vende të reja, që në fillimet e veta premtojnë shumë, por që me kalimin e kohës zbehen. Si nga trilli i vetëkënaqjes, atëherë kur ndjesia e klasit zëvendësohet me shkëlqimin e rremë të snobizmit, por edhe nga shtesat e panevojshme konceptuale që mbindërtohen mbi identitetin burimor. Si një adhurues i vendeve të këndshme, sinqerisht shpresoj se “Piu 39” do të jetë një rast përjashtimi në këtë shprehi të keqe të metropolit tonë. Kemi nevojë për një vend të mirë, me shije të theksuar të klasit, por njëkohësisht të çliruar nga kthetrat e snobizmit.
*Ky shkrim është pjesë e projektit hulumtues “Tirana Metropolitan Review”
