Nga Reldar Dedaj
Prej kohësh, mes nesh, është bërë tashmë e zakonshme pyetja: ku ndodhen partitë opozitare?
Ndërsa, një pyetje e tillë vjen pikërisht në kohën kur Shqipëria është shmangur nga drejtimi, është pa kapiten, pa pamje të qartë dhe se është urgjente të bëhet një përpjekje shpëtimi.
Çështja është se opozita po përpiqet të mbështetet mirë pas diçkaje, të futet nën një strehë, të mbrohet, teksa pret të pushojë stuhia. Pa e kuptuar fare se periudha e sotme, për individin, është përballja me rreziqe të reja, të pashembullta në histori, dhe që kërkojnë zgjidhje të padëgjuara më parë, po s’u gjetën këto në një të ardhme të afërt, asgjë në botë, nuk do arrijë dot ta mbajë në këmbë shqiptarin.
Pavarësisht përpjekjeve për të nxjerr Ervin Salianjin alla trendy boy në parcelat e mbjella me kanabis apo versioneve të tij në gazeta, opozita është vërtetë në ditët e saj të vështira.
Tani, deri më sot, s’ka shumë tregues që të lejojnë të shpresosh se partitë opozitare do të dinë të kapërcejnë mosmarrëveshjet mes tyre, të përpunojnë me aftësi, zgjidhje, pastaj të mblidhen e të vihen në lëvizje për t’i zbatuar; shumë shenja të bën të mendosh se kriza është në një stad të përparuar, dhe se do jetë e vështirë të pengohet një kthim mbrapsht.
Por kjo nuk është arsyeja e vetme. Ka edhe një tjetër, po aq themelore.
Dhe me të drejtë, tashmë, ka ardhur koha të pyesim se me çfarë po merret opozita shqiptare. Vendi i është dorëzuar plotësisht varfërisë, krimit dhe korrupsionit, e çdo gjëje tjetër që vjen pas kësaj.
Megjithatë, nuk është kjo çështja. Të paktën sot. Çështja është pse e ka aq të pamundur opozita shqiptare të frymëzojë njerëzit? Pikërisht nga këtu fillon problemi madhor. Sepse, problemi ka lidhje me moralin, siç dihet nga morali nis dhe besueshmëria dhe nga besueshmëria nis çdo gjë.
Pyetja tjetër është kjo: A ka moral opozita për të thirrur shqiptarët në shesh kundra Edi Ramës? Ne themi jo. Përderisa del ende me Genc Pollon, Arben Ristanin, Ervin Salianjin dhe shumë të ngjashëm të tjerë ajo s’ka moral. Sepse çfarë mund t’u thotë më shumë Genc Pollo shqiptarëve se sa ç’tha për tetë vjet rresht në qeveri? Apo Salianji do thoni ju? Asgjë s’do thonë. Madje s’kanë aq se çfarë të thonë. Andaj, opozita shqiptare duhet të heqë dorë nga ofendimi i inteligjencës së shqiptarëve. Nga këtu dhe askund tjetër nis rruga e parë.
Rruga e dytë ka lidhje me busullën. Opozita i ka hyrë një rruge pa busull dhe përveç Shqipërisë që ka humbur orientimin me kohë, me sa duket, bashkë me të e ka humbur edhe opozita. Nuk mjafton të vazhdojë në rrugën e nisur, duke ecur me tahmin, të dalë ku të dalë, duke i dredhuar ndonjë pengese, dhe duke i lënë të tjerat kohës. Koha nuk është aleatja, por gjykatësja e saj. Dhe as duke shpresuar në ëndrrën tre vjeçare për krisje koalicioni.
Opozita nuk duhet dhe s’mund të jetë në kërkim të një lideri. As nuk mund të shpresojë të thyejë Metën dhe të vijë tek ajo. Opozita më shumë se sa për Metën, ka nevojë për moralin. Morali as nuk blihet dhe as nuk shitet; o e ke, o se ke.
Ndoshta ka ardhur koha, më në fund, që partitë opozitare ta kuptojnë se nuk mund të kërkojnë një dysh dhe tresh. Nëse socialistët ja kanë arritur qëllimit të numerojnë deri në dy, tre apo më shumë, opozita ende s’ka arritur të krijojë një lider dysh ose tresh.
Prandaj, përpjekja e dëshpëruar për t’i bërë thirrje Ilir Metës nuk mund të lexohet si asgjë tjetër, veçse si dëshpërim për humbjen e pushtetit dhe kthim tek ai me çdo mjet dhe vlerë, pavarësisht gjithçkaje në këtë botë.
