21 janari shënon një nga ngjarjet më të rëndësishme të shtetit Shqiptar, atë të Kongresit të Lushnjes.
Delegatë nga e gjithë Shqipëria u mblodhën në shtëpinë e patriotit Kasem Fuga në Lushnje ku për 10 ditë morën disa nga vendimet që do të ndryshonin përgjithmonë rrjedhën e historisë së vendit.
Në atë kohë Shqipëria ishte në një gjendje anarkike sa i përket mbizotërimit të ligjit por edhe e coptuar pasi në territorin e saj ishin vendosur forca të huaja si ato italiane dhe serbe. Kongresi u zhvillua si një shfaqje e vullnetit kombëtar për ti dhënë fund kësaj gjendjeje dhe për të bërë bashkimin kombëtar.
Kongresi hartoi statutin e shtetit shqiptar me një Këshillë të Naltë në krye, zgjodhi Tiranën për kryeqytet dhe i dha vendit një Qeveri të ligjshme, e cila iu vu me energji organizimit të administratës, të xhandarmerisë, të shkollave dhe u mundua t’i jepte fund anarkisë. Në pak kohe, Qeveria e Tiranës, e dalë nga Kongresi i Lushnjes, u njoh prej të gjithë shqiptareve.
Kjo ngjarje bëri që në sytë e fuqive evropiane Shqipëria të shihej jo më si një shtet i përçarë por si një entitet i plotë që mund të funksiononte sipas një organizimi shtetëror.
Këshilli i Lartë, i dalë nga mbledhja e katërt e Kongresit, kishte anëtarë imzot Bumçin, Aqif Pashë Elbasanin, Abdi Toptanin dhe Mihal Turtullin. Pas tij u zgjodh qeveria me kryeministër Sulejman Delvinën. Në atë qeveri u zgjodhën dhe Ahmet Zogu, Ministër i Brendshëm, Mehmet Konica, Ministër i Punëve të Jashtme, Hoxhë Kadria, Ministër i Drejtësisë, Ndoc Çoba, Ministër i Financave, Sotir Peci, Ministër i Arsimit, Ali Riza Kolonja, Ministër i Luftës, Eshref Frashëri, Drejtor i Përgjithshëm i Punëve Botore dhe Idhomene Kosturi. /Opinion.al
