Sociale

“U infektova nga bashkëshorti ”, bashkëjetesa me HIV/AIDS e nënës dhe 3 fëmijëve



Bëhu pjesë e Grupit Zyrtar të Opinion.al
>> KËTU <<
               Publikuar në : 19:45 - 23/02/22 |
Opi Nion

Ditët e sotme një sëmundje si HIV/AIDS konsiderohet e zakonshme sepse përparimi i shkencës, terapive dhe ilaçeve e ka bërë  më të përballueshme jetesën me të për vite të tëra. Por kjo nuk ndodhte në vitin 2003 kur Olimbi Hoxhaj, e ftuar sot në “Rudina” në Tv Klan, zbuloi se bashkëshorti i saj e kishte infektuar me këtë sëmundje.

Ajo e mësoi këtë vetëm pak ditë pas vdekjes së tij, ndërsa nga 4 fëmijët e tyre nuk ishte infektuar vetëm vajza e madhe. Tre djemtë ishin bartës, nga të cilët, binjakët ndodheshin në fazën më të rëndë sa mjekët nuk iu jepnin shpresa për të jetuar.

Olimbi Hoxhaj: Kam filluar përpjekjet të panumërta individualisht. Arrita që të siguroja mjekimin për t’i futur në terapi. Mjekimi ka ardhur nga Vjena, me një kosto prej 2400 Euro për një nga fëmijët në muaj. Shpenzova të gjitha çfarë kisha, kursime familjare, njëkohësisht kam kërkuar ndihmë sepse duke qenë medikamente me një kosto shumë të lartë, sigurisht që asnjë familje shqiptare nuk arrin që me kursimet e veta t’i përballojë.

Më pas, spitali ishte i domosdoshëm sepse gjendja po përkeqësohej. Por pikërisht aty ku mendohej të ishte streha e shpëtimit nga opinionet e njerëzve, u përball me mospërfilljen e bluzave të bardha.

Olimbi Hoxhaj: Kam pritur që të bindeshin mjekët për t’i shtruar në spital, ndërkohë që kisha dy javë që i mbaja shishet e medikamenteve në shtëpi, i shihja si shpresë, si dritë. Kam insistuar fort. Mbaj mend në atë moment kam ndenjur në korridor më shumë se tre orë me njërin prej binjakëve në krahë që ishte në gjendje më të rënduar, tjetri lëvizte, shëtiste. Nuk po vendosnin ku do shtrohesha, cilën dhomë do lironin, çfarë situate u krijua! Frika, mbaj mend shishet me dezinfektantë, dorezat e dyerve që pastroheshin, dyer që hapeshin me këmbë sepse dorezën e kisha përdorur unë. Ishte vërtet një film horror në sytë e mi, që luftoja me vdekjen, por edhe me sistemin.

Kur kaluan 5 javë në spital, mjekët e këshilluan të shkonte në shtëpi e t’i linte binjakët aty dhe të shpëtonte të tjerët. Olimbia vendosi të qëndronte së bashku me ta sepse mjekët mezi ia hidhnin sytë edhe me praninë e saj aty, ndaj frikësohej se me ikjen, fëmijët nuk do të kishin asnjë fije shprese./tvklan.al

Pas