Nga Ema Shazivari
Vera që dalë-ngadalë po lëmë pas ishte vërtet një ferr i pastër, i ngjashëm me atë për të cilin shkruajti dhe Dante Alighieri. Jo vetëm temperaturat e larta, mungesa e theksuar e shiut, por të gjitha këtyre ju shtuan edhe zjarret e pafundme. Ndonëse situata aktualisht duket më e qetë, rreth dy javë intensive Shqipëria ka qënë nën ndikimin e vazhdueshëm te zjarreve, të cilat shkaktuan jo pak dëmë.
Më e keqja e të këqijave është se pjesa më e madhe e këtyre zjarreve nuk ishin dhuratë nga natyra për shkak të temperaturave ekstreme, (në fakt këto të fundit vetëm sa i favorizuan) por ishte dora dashakeqe e vet shqiptarit. Si mund të guxojë një njeri, me ndërgjegjie të pastër të vërë zjarr mbi tokën e të gjithëve duke vënë në rrezik jo vetëm natyrën tonë bujare, por edhe qytetarët e tjerë. Si mund të jetë shqiptari kaq qenie agresive me natyrën e tij? Si mund të jenë këta njerëz kaq të papërgjegjshëm sa me keqdashje të plotë, në ditët kur uji thahet nga nxehtësia ti shtojë për barrë Shqipërisë tonë të bukur flakët tragjike?
Është për të vënë kujën vetëm kur mendon se si një individ, i rritur mjaftueshëm ndez me duart e tij një zjarr masiv nëpër mijra hektar pyje, ullishte, apo pemë të tjera për ti mbjellë më pas me drogë? Këtu nuk është fare faji i shtetit, ashtu siç jemi mësuar, këtu problemi i ka rrënjët te vetë individëd, të cilët nuk është hera e parë që abuzojnë pafytyrësisht me Shqipërinë. Një tokë e bekuar, e cila është dënuar përjetësisht nga papërgjegjshmëria e njerëzve, injoranca e theksuar dhe babëzia e pa justifikuar në asnjë sekondë.
Që prej historisë, e kemi parë armikun te Turqia, Greqia, apo Serbia, por armiku më i madh i Shqipërisë, është vetë shqiptari….
