Nga Albatros Rexhaj
Sipas fjalorit të Oksfordit nocioni “sensual” ka të bëjë me përmbushjen e shqisave dhe ndjesive, d.m.th nënkupton diçka si fizike ashtu edhe shpirtërore, sidomos të asaj që ngjall një ndjesi erotizmi apo të ngjashme me të. Në këtë kuptim, fare lehtë mund të thuhet “interpretimi i X artisti është pasionant dhe sensual”. Fatkeqësisht në gjuhën shqipe nuk ka një ekuivalent të saktë për nocionin “sensual”, pasi që te ne, në arkaizmin e të menduarit tonë, ky nocion akoma identifikohet vetëm me kënaqësinë seksuale. Në realitet, nocioni “sensual” nënkupton aftësinë intelektuale për të proceduar një ngacmim të fuqishëm të shqisave dhe ndjenjave. Në një këndvështrim tjetër, fare lehtë mund të thuhet se është pikërisht kjo gjendje e ngacmimit ku një pjesë e mirë e artistëve e gjejnë dhe e formësojnë frymëzimin e tyre për të krijuar. Kërcimi sensual, pavarësisht llojit të kërcimit, i takon po këtij rrafshi të ndjesisë dhe të të menduarit. Në thelb, nënkupton aftësinë e kërcimtarit për ta menaxhuar pasionin e vet deri në pikën që ta mbajë atë tërë kohën nën pikën kritike të vlimit. Pikërisht kjo mbajtje nën kontroll, prodhon sensualitetin, d.m.th krijon ndjesinë e intimitetit dhe të përkatësisë ndaj njëri-tjetrit, gjithnjë brenda kontekstit interpretativ. Nëse do ta bëja një krahasim më shembujt nga natyra, atëherë do të thosha se dy kërcimtarë pasionantë, të mbërthyer brenda një cikli sensual të kërcimit, i ngjasojnë dy insekteve, gjatë paralojës, nxemjes së tyre plot epsh seksual, të mbërthyer fort pas njëri-tjetrit, të vetëdijshëm se i mjaftojnë njëri-tjetrit, të kënaqur brenda botës së tyre të vogël thuajse asgjë tjetër “nada mas”, pos tyre, nuk ekziston. Kushdo që ka parë Discovery Channel e di se në mbretërinë e kafshëve, lojërat erotike janë të rafinuara deri në detaj dhe janë të çliruara nga çdo vulgare. Mungesa e vulgaritetit, vetëkontrolli, liria nga prirja absurde për të qenë të vrazhdë, nevoja për ta respektuar partnerin gati si hyjni, përbën thelbin e asaj që mund të konsiderohet një kërcim sensual i bërë si duhet.
Bachata, Kizomba, Zouk, Tango, Rumba apo ndonjë tjetër, stili i kërcimit ka pak rëndësi. Të gjitha këto stile kërcimi, por jo vetëm këto, kanë potencialin të shndërrohen në kërcime shumë sensuale, plot pasion të gjallë. Por, në përpjekjen e vet për të krijuar një kërcim sensual, edhe kërcimtari më i mirë mund të dështojë, nëse të gjithën e sforcon apo thjesht nuk ka partnerin e duhur. Në shumë raste, ajo që bën diferencën është qasja dhe mesazhi që kërcimtari dëshiron të përçojë. Dhe ky mesazh nuk mund të jetë tjetër përveçse diçka shumë intime, diçka që i përçohet partnerit dhe jo të tjerëve, sepse kërcimi sensual nuk bëhet për publikun. Thënë këtë, duhet të jetë e qartë se kërcimi sensual nuk mund të jetë ekstravagant dhe rrjedhimisht as nuk është material i duhur për të bërë shou. Ky detaj na shpie drejt e në zemër të filozofisë së kërcimit sensual: për të kërcyer një kërcim sensual duhet ta kesh partnerin e duhur, dikë që të ngjallë dëshirën që të ndihesh “seksi”, “el deseo de ser sexy”, të ndihesh i/e dëshiruar, por që kjo të shprehet e tëra me gjeste të vogla të vlerësimit, secili më i veçantë se tjetri. Dhe e gjithë kjo duhet të jetë e dyanshme. Nuk bëhet ndryshe! Kërcimi sensual nuk është interpretim, kërcimi sensual është përjetim dhe si çdo akt tjetër i përjetimit, ai nuk mund të përsëritet, edhe nëse e kopjojmë deri në detaj.
La Rosa Negra, trëndafili i zi i Tiranës, shpirti latin i metropolit tonë, kjo “alma latina de Tirana”, është “the place to be” ku, kohë pas kohe, atëherë kur yjet dhe hëna janë në renditjen e duhur, në pistën e kërcimit mund të shpërfaqen edhe dozat më të bukura të sensualitetit. Victoria Ivanes, ukrainasja elegante që në Tiranë vepron si instruktore e kërcimit, i jashtëzakonshmi Erind Sallahu dhe frymëzuesja Valentina Musa, i zhdërvjellëti Herin Ahmetlli, simpatikja Meme Alija dhe elastiku Indrit Voga, janë vetëm disa nga kërcimtarët pasionantë që në pistën e kërcimit guxojnë të shtyjnë të gjitha limitet, madje deri në pikën e shpërthimit në një orgazëm artistike që di të të lë edhe pa frymë. Ndërkaq më e bukur e të gjithë kësaj është se kur këta kërcimtarë kalojnë në këtë gjendje kthjelltësie artistike, e humbin perceptimin se ne, pjesa tjetër e botës, ekzistojmë. Ata kërcejnë, për të kërcyer dhe jo për t’u dukur. Dhe ky model i bukur, i ndershëm në sinqeritetin e vet, përçohet edhe te ne te tjerët, teknikisht më pak të shkathët, por, shpirtërisht, po njësoj të karikuar që ta sprovojmë veten, në eksplorimin e pasionit dhe sensualitetit të trupit dhe shpirtit tonë.
Fryma e kërcimeve latine, si diçka e ngjizur nga nevoja për të menaxhuar vuajtjen dhe dhimbjen, pikën e fillimit dhe të përfundimit e ka te ndjenja e pastër, prandaj kërcimin sensual, në cilindo prej stileve, mund ta bëjnë vetëm ata kërcimtarë që janë të sinqertë në dëshirën e tyre për ta ushqyer shpirtin dhe për të sfiduar tabutë. Jo rastësisht, Trëndafili i zi i Tiranës është një vend ku veten mund ta gjejnë vetëm ata njerëz që janë të prirë nga dëshira që vërtet të kënaqen, të heqin stresin dhe negativitetin që vulgariteti i metropolit tonë ta ngulit në shpirt, të ripërtrihen brenda ciklit të një nate të vetme, ndërkaq prej aty shmangen ata që duan të duken apo që për veten ushqejnë ide të një superioriteti fiktiv. Arroganca nuk është vlerë e filozofisë latine të jetës, prandaj, përkundër teknikës së përkryer, një kërcimtar arrogant pashmangshmërisht do të dështojë të ngacmojë shpirtërisht dikë.
Kjo më sjell te thelbi i idesë sime prapa këtij shkrimi. Për mua, sensualiteti është një nga manifestimet më shpirtërore të njerëzores brenda nesh, ndërkaq kërcimi mbase është forma më e rafinuar për ta shprehur këtë ndjesi, pa e fyer dhe pa abuzuar me tjetrin, prandaj pra, “sensualidad y espiritualidad”, janë dy çelësat e leximit të thelbit të kërcimeve latine.
Ka plot çifte që këtë magji kërcimi e bëjnë në dhomën e tyre të dashurisë, me pak dritë dhe shumë muzikë, ndërkaq ne të tjerët, që nuk jemi aq fatlumë, zëmë radhë buzë pistës së kërcimit, si gjembat e trëndafilit, në pritje të dorës së veçantë që do të dijë të shohë përtej mprehtësisë së gjembave, mjaftueshëm i/e guximshëm/e sa ta shijojë bukurinë e vërtetë të shpirtit tonë. Më e bukura është se e tëra kjo ndodh në zemër të Tiranës, mes gjembash dhe petalesh të trëndafilit tonë të zi, mbase të vetmin vend ku komplekset dhe thashethemet nuk mund të lëshojnë rrënjë. Aty ku takimet më të bukura lihen për në pista de baile.
Dhe Tirana, “por suerte”, për fat pra, ka lënë tashmë pas epokën e ahengjeve dhe çingijeve të shekullit të shkuar, duke përqafuar vrullshëm me tërë sensualitetin e saj burimor shqiptar të mijëvjeçarit të tretë, ritmin e këtyre kërcimeve, duke i dhënë një prekje tironse, “fiesta-s” latine.
(ky reflektim është krejtësisht personal)
