Donald Trump është zyrtarisht presidenti i tretë i Shteteve të Bashkuara që është shpallur fajtor nga Dhoma e Përfaqësuesve. Kjo e fundit, e kontrolluar nga demokratët, votoi për dy akuza kundër tij: abuzim të pushtetit dhe pengim të punës së Kongresit.
Por para Trump me procedura të shkarkimit u përballën dhe presidenti Andrew Johnson më 1868 dhe Bill Clinton më 1998. Vlen të theksohet se më 1974 Kongresi Amerikan kaloi tre nene të “impeachment” kundër presidentit Nixon për skandalin e njohur si “Watergate” por ai dha dorëheqjen përpara se gjërat të shkonin më tej.
Për çfarë akuzohej, presidenti Andrew Johnson
Republikanët miratuan një ligj në vitin 1867, të bërë posaçërisht për presidentin Andrew Johnsonin, të quajtur Ligji i Qëndrimit në Detyrë, e cili e kufizonte presidentin që të largonte disa zyrtarë nga detyra, pa miratimin e Senatit.
Duke sfiduar këtë ligj, Johnsoni shkarkoi Sekretarin e tij të Luftës, Edwin M. Stanton, i vetmi anëtar i kabinetit që ishte kundër politikës së tij të Rindërtimit gjatë pushimeve të Kongresit në verën e 1867. Johnsoni e zëvendësoi Stantonin me Gjeneralin Ulysses S. Grant, por kur Senati u përpoq të rivendoste Stantonin disa muaj më vonë, Granti dha dorëheqjen.
I zemëruar me Kongresin, Johnsoni injoroi emërimin e Stantonit dhe zgjodhi gjeneral-major Lorenzo Thomasin për të plotësuar pozicionin e sekretarit. Kjo ishte një shkelje e drejtpërdrejtë e Ligjit të Qëndrimit në Detyrë dhe nenet e shkarkimit, u hartuan brenda pak ditësh.
Kishte, në total, 11 nene të impeachment-it të hartuar nga Kongresi, pothuajse të gjitha që kishin të bënin me veprimet e Johnsonit rreth Stantontit dhe Ligjit në fjalë, megjithëse nuk mungonte akuza e mbajtjes së fjalimeve në një përpjekje për të sjellë “poshtërim, tallje, urrejtje, përbuzje dhe qortim [ndaj] Kongresit të Shteteve të Bashkuara”, dhe “për të dëmtuar dhe shkatërruar respektin e të gjithë njerëzve të mirë të Shteteve të Bashkuara për Kongresin”.
Dhoma e ulët votoi në 24 Shkurt 1868, ndërsa më 5 Mars filloi gjyqi i Senatit ndaj Johnson-it. Me mijëra amerikanë ishin të dëshpëruar për të gjetur bileta për ngjarjen “më argëtuese” të vitit por përpjekja për të dënuar Johnsonin dështoi vetëm për një votë në Senat.
Bill Clinton dhe çështja Levinsky
Presidenca e Bill Clintonit ishte në rrezik absolut, kur Dhoma e ulët e kontrolluar nga republikanët kaloi dy nene të impeachment-it ndaj tij.
Akuzat e Kongresit u informuan kryesisht nga Këshilltari i Pavarur, Kenneth Starr, i cili u emërua në 1994 për të hetuar një kompani të pasurive të patundshme, të quajtur “Whitewater”, në të cilën Clintonët kishte investuar në vitet 1970 dhe ‘80.
Por hetimi u zgjerua për të përfshirë pretendimet e ngacmimeve seksuale për të cilat akuzohej Presidenti Clinton, pasi ish-punonjësja e qeverisë së Arkansasit, Paula Jones ngriti një padi kundër në maj 1994, për ngacmime ndaj saj kur ai ishte guvernator i shtetit.
Dhe më pas, në janar 1998, publiku u informua për një skandal krejtësisht të veçantë që po mbahej prapa dyerve të mbyllura për muaj të tërë: afera e dyshuar e Clintonit me praktikanten e atëhershme të Shtëpisë së Bardhë, Monica Lewinsky.
Dhoma e ulët miratoi dy nga katër nenet e fajësimit, pothuajse plotësisht përgjatë linjave të partisë, më 19 dhjetor 1998. Më 12 shkurt 1999, votimi i përgjithshëm ishte 50-50 për akuzën e pengimit të drejtësisë dhe 45-55 jo fajtor, për akuzën e shkeljes.
Kishte disa pasoja civile për Clintonin, duke përfshirë paaftësinë për të praktikuar ligjin për pesë vjet dhe disa gjoba./Opinion.al
