Nga Reldar Dedaj
Një studente sociologjie, e quajtur Mirela Ruko nga Fieri, pjesë e Lëvizjes “Për Universitetin”, ka sulmuar pasditen e së enjtes me salcë Ministren e Arsimit, Lindita Nikolla gjatë një takimi me të rinjtë e Samitit Studentor FRESSH, që po mbahej te Piramida në Tiranë.
Ruko, 24-vjeçe, ka mbaruar vetëm tre vite shkollë (bachelor), pasi studimet pasuniversitare i ndërpreu për shkak të tarifave të larta, të vendosura nga Ministria e Arsimit, pas miratimit të Reformës në Universitet, e cila ka qenë një nga zërat më kritik të saj.
Përgjatë një interviste të dhënë kohë më parë, ajo ka treguar, se në kohën e Maturës Shtetërore, prindërit i komunikuan pamundësinë e tyre për t’a mbështetur në vazhdimin e universitetit. Ruko tha se pas atij çasti, lotët nuk pushonin nga të qarat dhe pavarësisht gjendjes në familje, ajo vendosi të nisë ëndrrën e saj të studimeve.
“Kur fitova shkollën, prindërit e mi më thanë, që kishin marrë lekë borxh që unë të vazhdoj studimet universitare.U kisha bërë të ditur prindërve, nëse nuk gjenin zgjidhje, unë do të largohesha nga shtëpia, për të gjetur një mënyrë se si të vazhdoja shkollën e lartë”, tregon ajo.
Kjo është, pak a shumë, historia e saj në vija të trasha. Dhe pikërisht këtu, mund të vendosej pika e fundit e fjalisë së fundit e një historie, nëse nuk do kishte një detaj që na ngacmon kureshtjen.
Pasi prej kohësh, idetë e ekstremit të majtë, kanë qenë një pikë referimi e studentëve protestues sa në Perëndim aq edhe në Lindje. Në Shqipëri, idetë e ekstremit të majtë, pikësëpari u futen nga konviktet e gjimnazistëve nga shkollat, pastaj dolën në terren. Nuk është ndryshe as sot. Nëse shihet me vëmendje profili i 24-vjeçares nga Fieri, vihet re, prototipi më perfekt i një ideologjie të tillë.
E ardhur nga fshati, e varfër, me prindër me probleme shëndetësore, pa përkrahje sociale dhe që kërkon të drejtën e mohuar në kryeqytet. Ballafaqimi me ide të tilla, në dukje, do ketë qenë diçka e mrekullueshme. Ku ka më bukur se sa të zbresësh Parajsën në tokë, apo tokën t’a ngjitësh në Parajsë. Të rinj të tillë, janë të ngjashëm me ata dëshmitarët e Jehovait. Që nuk kanë asgjë dhe duan t’a ndajnë me gjithë botën. Ku në një jetë pashpresa, të margjinalizuar gjejnë shpëtim tek Feja. Ja pra, pa e kuptuar fare, miti është ndërtuar. Davidi i vogël ka mundur gjigantin Goliath. Rrëfim biblik, libri i parë i Samuelit. Një legjendë që shpesh kthehet në realitet në politikë. Studentja e varfër, pa shpresa, që përfaqëson gjithë studentët e zhgënjyer nga Reforma në Arsim, “gjunjëzon”, ministren e për rrjedhojë edhe qeverinë. Hakmarrja e të dobtit duket se ka funksionuar, të paktën kësaj radhe.
Shqipëria ka provuar diktaturën e gjatë komuniste, madje, prej dy dekadash e ca edhe ky regjim ka rënë politikisht, por komunistë ka shumë, aq më shumë ka mentalitet komunist. Por askush nuk pranon të thotë se është komunist; prandaj duket sikur këtu nuk ka më asnjë këmbë komunisti. As vetë Partia Socialiste nuk pranon se është pasardhëse e drejtpërdrejtë e Partisë Komuniste. As ‘frymëzuesit’ ideologjik të vajzës nuk pranojnë se janë komunistë edhe pse sillen fillepërpe si ata.
…dhe erdhëm deri në ditën kur dhuna nuk është më tabu.
Drejtuesit e Lëvizjes “Për Universitetin”, e kanë parë veprimin e saj jo të nxitur nga pezmi i njeriut të pashpresë dhe as një çast heroizmi i një fanatikeje të përbetuar.Por shumë më tepër se kaq. Ai është sinjali i parë i mijëra shqiptarëve të lodhur nga një tallje e gjatë. Ajo përbën një simbol. Një shenje të parë kundër një kaste shurdhe dhe memece, që i ka humbur lidhjet reale me njerëzit e zakonshëm.
Pavarësisht kësaj ideje, ne duhet të ndalemi. Të marrim frymë thellë. Dhe ta vrojtojmë më me kujdes pamjen e ofruar. Ne s’duhet të mësohemi me brutalitetin, pasi askush nuk duhet të harrojë, se sa e shkurtër është rruga ndërmjet dhunës verbale me atë fizike. Bravo, vazhdoni kështu!” Dhuna është duke u bërë e pranueshme, kryesisht në media dhe brutaliteti lavdërohet. Sepse kur dhuna nuk është më tabu, ajo e rrezikon shoqërinë e lirë.
