Nga Reldar Dedaj
Ben Blushi një ish-gazetar, shkrimtar dhe deputet socialist vendosi të prezantojë partinë e tij të re, Libra. Sigurisht, që kësaj radhe, fjala “Libra’ ishte zgjedhur me kujdes; që të tingëllojë edhe si “libër”. Por më shumë anonte nga liria, d.m.th, Liberty! Liberta! Libertian!, etj.
Ben Blushi nuk është një deputet dosido, mish dhe gjak, pikërisht për këtë arsye misteri i tij nuk mund të jetë vetëm i një force politike të caktuar; është shumë më tepër se kaq; te çdo njeri i përkulur, te çdo kundërshtar i qeverisë, te çdo individ që pret një të ardhme të ndritur, te çdo njeri i rastësishëm pëlcet lufta midis njeriut dhe pushtetit; e, njëherazi, zë fill dëshira për pajtim.
Shumicën e herëve, kjo betejë është e pavetëdijshme, nuk zgjat shumë; një njeri i dobët nuk ka takat t’i bëjë ballë pushetit për një kohë të gjatë; frikësohet, përkulet, madje shumë më tepër se kaq, vjen një ditë dhe beteja merr fund.
Por, te njerëzit që besojnë tek liria, d.m.th, Liberty, Liberta, Libertinas, tek njerëzit që shpirti i revoltës së të drejtit nuk është shuar, që, ditë e natë, nuk ia shqisin sytë motivit të epërm të tyre, beteja midis njeriut dhe pushtetit pëlcet e kërcet pa pikë mëshire dhe mund të zgjasë pafund.
Mirëpo, një parti “Libra” i frikëson njerëzit e lidhur pas partive. Sepse njerëzit e lidhur pas partive janë të lidhur pas një copë pune, pas një parcele me drogë, pas një tenderi, pas një biznesi… Çfarë do të gjejnë te “Libra”? Sot për sot- asgjë… Atëherë, shiko rrugën e “shkojmë në partinë tonë”.
Ka nga ata që “Libra-n” e morën për parti librash. Akoma edhe më keq. Kush do të afrohej tek librat? Askush. Ka marrë fund dëshira për dije, kultura dhe libri kanë perenduar në këtë vend. Tani ka vetëm parti halabakësh, me ata e mbush si të duash.
Nëse njeriu beson se nuk ia vlen të luftosh, nuk ia vlen të ankohesh, nuk ia vlen të dalësh në shesh e të protestosh, sepse do jesh gjithmonë i njëjtë me apo pa socialistët në pushtet, atëherë Qeveria ka triumfuar mbi çdo përpjekje. Ajo ka mundur përfundimisht revoltën dhe ambicien.
Me shumë gjasa, partia “Libra” tregoi se shoqëria jonë ka filluar të besojë se kjo gjëndje nuk ndryshon. Është dorëzuar pa kushte. Është dorëzuar me besimin tek radha, tek cikli amerikan i pushteti, në fund të dy mandateve. Dhe trashëgimi pa kushte i pushtetit është kapitullimi më i madh i njeriut. Është triumfi përfundimtar i padrejtësisë mbi drejtësinë, i forcës mbi pafuqinë, i barbarit mbi të qytetëruarin, është prishje e ciklit të gjërave se si duhet të ishin një ditë, në fund fare, është zhveshja e njeriut nga nevoja për të luftuar dhe revoltuar.
Sepse, njerëzit e mësuar nën diktaturë, nën tallje qeveritare, nën batuta rilindëse, nën përdhosje rilindëse…, të gjithë këta nuk e duan më lirinë. Sado absurde të duket në vetvete, shqiptarët po ngrejnë duart lart, dhe janë pajtuar me këtë gjendje egërsie dhe mosbesimi. Janë dorëzuar pa kushte fatit dhe të ardhmes. Është e vetmja shpresë nga kanë hedhur shikimin.
