Aktualitet

Paris, rrëfimi dramatik i Sofias dhe Barbaras: “Shpëtuam pasi terroristit iu bllokua kallashnikovi”


Bëhu pjesë e Grupit Zyrtar të Opinion.al
>> KËTU <<
               Publikuar në : 01:15 - 24/11/15 |
b.f

Ky është rrëfimi dramatik i dy grave që të premten e 13 nëntorit gjendeshin në Picerinë “Casa Nostra” në Paris, të cilat vetëm së fundmi janë njohur me videon e shpërndarë nga Daily Mail, ku shikohet terroristi që kërkon ti qëllojë, por që i bllokohet arma pikërisht në momentin kur kërkon të qëllojë gratë.

I shpëtoi një kallashnikov difektoz. Sophia Bejali 40 vjeç dhe Barbara Serpentini, 18, studente në Shkencat Politike, janë dy gratë e “bekuara” që në videon e shpërndarë nga Daily Mail në të cilën shihet Salah Abdeslam (që duket në fund të videos të regjistruar nga kamerat e brendshme), terroristi më i kërkuar këto ditë nga shërbimet e inteligjencës në Europë, që drejton armën kundër dy personave të fshehur poshtë tavolinave të picerisë “Casa Nostra”, shtyn griletën por arma nuk arrin të nxjerrë asnjë qitje.

Dhe të bekuarat arrijnë tia mbathin. Sophia dhe Barbara të gjithë këtë kanë mundur ta mësojnë vetëm tani,10 ditë nga 13 nëntori dramatik, duke parë filmimet, dhe kanë provuar të rikthejnë shiritin e atyre momenteve, duke parë ato çaste të jetës sikur të mos ishin të tyret, sikur të mos ishin ato poshtë tavolinës.

Dhe provojnë të tregojnë, të rikujtojnë përse ishin aty, cfarë ndodhi në ato çaste frike. Një miqësi ende e papjekur, e lindur vetëm një muaj më parë, në një organizim për të pastrehët, një pije për të ndërruar dy fjalë një një mbrëmje të bukur të butë Parisi.

“U pamë në rrugën de la Fontaine du Roi, shkuam drejt kafeneve të rrugës dhe zgjodhëm picerinë sepse kishim nevojë për një vend mikpritës dhe të këndshëm”,-kujton Bejali që ndalon të reflektojë.

“Alternativa ishte bari përballë, me tavolina të hapura, kafeneja ‘Bonne bière’. Nëse do të kishim zgjedhur atë vend, ndoshta tani do të ishim të vdekur. Në 21.34 ndodhi e paimagjinueshmja.

“Ajo makinë e zezë u frenua papritur me një zhurmë të fortë, të panjohur, mendova për fishekzjarre”, vazhdon gruaja, “ dhe instiktivisht shtyva Barbaran poshtë tavolinave dhe u shtrëngova pas saj. I mbanim duart mbi sy, e vetmja gjë që mund të bënim ishte të dëgjonim të shtënat që vazhdonin të ishin shurdhuese përreth nesh dhe të mendonim “po vdesim”. Pastaj zhurma u bë më pak e fortë dhe më e largët. Kur kuptova që mbaroi i thashë Barbaras të vraponte, të vraponte, tia mbathte”

“Nga poshtë tavolinës pashë dy këmbë, dy këpucë gjimnastike të zeza, përpara meje, kaq afër sa mund ti prekja”, kujton Barbara.

Por nuk doja ta shikoja, nuk kisha kurajon të çoja kokën dhë ti kryqëzoja ata sy”

“U përqafova me Sofian dhe e trembur mendoja, “Jam duke vdekur, tani do vdes”. Por ai qëndronte aty dhe nuk ikte.

Nuk e kuptoja përse, pak më andej të shtënat vazhdonin.

Duke parë këto imazhe kuptova përse jam akoma këtu. Kjo armë drejtuar drejt nesh nuk qëlloi. U bllokua. Kur nuk dëgjuam më asgjë dolëm nga poshtë tavolinës dhe filluam të vraponim.

Trokitëm në tri dyer por askush nuk na e hapi.

Më në fund njërën e gjetëm hapur dhe u futëm të lehtësuar brenda.

“Akoma nuk e besoj që poshtë asaj tavoline isha unë.

Dhe të gjitha rastësisë që më çuan mua dhe Sofinë atë natë në atë bar. Dhe personave  që mrekullisht shpërtuan.”

KOMENTO (0)

Shkruaj nje koment

    Pas