XHEVDET SHEHU
U kërkoj ndjesë lexuesve, të cilëve do t’iu kumtoj një lajm të keq: Shkrimtari, studiuesi dhe personaliteti i njohur i letrave shqipe, ish-ministri i Kulturës dhe ish-deputeti Moikom Zeqo, është i sëmurë rëndë. Para një muaji është diagnostikuar në Angli me leuçemi. Më saktë: Me leuçemi kronike.
Të njëjtat konkluzione arritën dhe mjekët shqiptarë të Tiranës. Nuk e vë aspak në dyshim dhimbjen, mirëkuptimin dhe keqardhjen që ndjen në këtë rast kushdo që i lexon këto rreshta.
Unë ndaj përditë dhimbjen me të si mik e shok të vjetër që e kam, pavarësisht optimizmit të natyrshëm të Moikomit. Kam biseduar gjatë këtyre ditëve për hallin e Moikomit me Dr. Sabit Brokajn, me Dr. Mustafa Xhanin, me Prof. Pëllumb Xhufin e të tjerë. Padyshim që ata ndihen shumë të merakosur dhe janë tejet të shqetësuar për gjendjen e tij shëndetësore dhe po bëjnë maksimalen e mundshme që ta shpëtojnë.
Që u ula të bëj këtë shkrim, (quajeni po deshët edhe një njoftim), ka një arsye të rëndësishme. Në të vërtetë, vendosëm ta bëjmë publik këtë fakt pa dëshirën dhe miratimin e Moikomit. Sepse jemi në dijeni të interesimit që kanë treguar mjekët tanë më të mirë dhe ai ka shumë besim tek ata dhe u shpreh mirënjohjen.
Mirëpo, aktualisht, Moikomi, më shumë se për miqësi dhe ngrohtësi shoqërore (që në fakt nuk i mungon) ka nevojë për trajtim urgjent dhe nuk duhet të vonohet aspak për t’i dalë së keqes përpara.
Në këtë rast, u shfaq një problem i madh (dhe aspak i ri) i institucioneve tona mjekësore. Moikom Zeqo ka nevojë për një shtrat në spitalin tonë onkologjik që të marrë trajtimin e duhur mjekësor, kimioterapinë dhe ndërhyrjen urgjente që i duhet bërë. Pastaj, pse jo, të mendohet edhe për dërgimin në ndonjë klinikë të specializuar jashtë vendit. Kjo është më e pakta që mund dhe duhet të bëhet.
Por Moikomi shkoi me çanta në duar, në dyert e onkologjikut, dhe pasi ndenji gjithë ditën, i thanë të kthehet në shtëpi e të presë se do ta lajmërojnë kur të hapet një vend. Kur për një njeri publik si Moikomi nuk tregohet as kujdesi minimal, përfytyroni se ç’ndodh dhe ç’mund të ndodhë me qytetarët e thjeshtë të këtij vendi?
Le të sqarojmë se ky publikim nuk synon “hatëre” speciale për atë, por një trajtim normal e dinjitoz, çka e meriton çdo qytetar i vendit. Për hir të së vërtetës, Moikom Zeqo nuk donte që kjo histori të bëhej publike. Por apeli ynë realisht i drejtohet jo vetëm shtetit dhe institucioneve të tij, por edhe biznesit dhe individëve që kanë mundësi të ndihmojnë.
Kjo qeveri i ka të tëra mundësitë jo vetëm ta kurojë Moikomin këtu, por edhe të sponsorizojë kurimin e tij në klinika të specializuara jashtë shtetit. Nuk është rasti i parë ky. Përndryshe, ne që e njohim dhe që e respektojmë këtë personalitet të shquar do të na ngelej të thoshnim:
Le të lutemi për Moikomin!
Por, a mjafton kjo? Sidoqoftë, thonë se ndodhin dhe mrekullira. Le të besojmë te mrekullia. Dhe të shpresojmë tek mirëkuptimi i Moikom Zeqos: Na fal, Moikom, për këtë tradhti që të bëmë! Të tradhtuam, sepse të duam!
*Shkrimi u botua në gazetën “Dita”
