Romani i 1952 ‘Fletorja e Ndaluar’ zbulon jetën e një gruaje radikale. Në Ditën Ndërkombëtare të Gruas, Clare Thorp eksploron se si libri i cili sapo është ribotuar në anglisht jehon ende sot, duke gjetur audiencë të re në shoqëritë represive anembanë globit.
Ka gjithmonë një emocion të paligjshëm në leximin e ditarit të dikujt tjetër edhe kur ai është i trilluar. Por rrallëherë zbulimi i mendimeve dhe dëshirave më të thella të dikujt është ndjerë aq i fuqishëm sa në romanin e Alba de Céspedes të vitit 1952, Fletorja e Ndaluar.
Nga rreshti i saj fillestar “Kam gabuar që e bleva këtë fletore, shumë gabim”, lexuesi e di se ajo që protagonisti i librit e cila ndan me ne historinë, është disi e rrezikshme.
Në këtë rast, një 43-vjeçare e martuar nënë e dy fëmijëve, që jeton në Italinë e pasluftës, guxon për herë të parë të shprehë mendimet, ndjenjat dhe dëshirat e saj të sinqerta qoftë edhe për vete, në faqet e një fletoreje.
Nëse leximi i shënimeve të ditarit të saj ndihet si zbulimi i një sekreti, kjo ndjenjë shtohet vetëm nga fakti se vetë romani ka qenë i pa shtypur për dekada. Kohët e fundit është ribotuar, fillimisht në Itali dhe tani në një përkthim të ri në gjuhën angleze nga Ann Goldstein.
Goldstein u përpoq të gjurmonte punën e De Cespedes, “Isha i interesuar për të, por nuk munda të gjeja asnjë nga librat e saj. Ishte një çmenduri.”
Në kohën e saj, Alba de Céspedes ishte një nga autoret më të njohura në Itali, e lexuar gjerësisht jo vetëm në vendin e saj, por edhe shumë të tjerë. “Ajo ishte shumë e njohur në kohën e saj dhe më pas u zbeh pothuajse në errësirë edhe me shumë gra të tjera shkrimtare,” thotë Goldstein.
Kur Goldstein më në fund mori në dorë një kopje të Fletores së Ndaluar , botuar në italisht si Quaderno Proibito, u magjeps. “Ishte thjesht mahnitëse sa më duket moderne”, thotë ajo. “Gjërat që ajo zbulon, ajo i sheh, janë ato me të cilat ne të gjithë ende luftojmë, dhe kjo ishte pak alarmante. .”
Libri merr formën e një serie shënimesh ditari të bëra nga 43-vjeçarja Valeria Cossati në Romë në vitin 1950. Ajo është bashkëshorte e Michele dhe nënë e dy fëmijëve të rritur, Mirella dhe Riccardo. Disi e pazakontë për brezin e saj, ajo gjithashtu ka një punë zyre.
“Ajo nuk ka dhomë të vetin, as një sirtar të vetin. Fletorja bëhet hapësira e saj e vetme private”, shkruhet në libër./Opinion.al
