Ndërkohë që vala e protestave që ka përfshirë vendin nga muaji i kaluar nuk po shuhet, madje po përfshin pjesë gjithmonë e më të mëdha të popullsisë, Teherani duket sikur ka gjetur fajtorin që ka organizuar ato. Nuk mund të ishte ndryshe nga Uashingtoni, armiku i përbetuar i regjimit të ajatollahut Khamenei.
Autoritetet iraniane kanë vendosur të padisin Shtetet e Bashkuara “për të verifikuar dëmet e shkaktuara nga përfshirja direkte në revoltë”, diçka që Teherani ka bërë edhe gjatë revoltave të vitit 2018.
Praktikisht një nismë me efekte të pazbatueshme, por që mundohet të fshehë në sytë e opinionit publik, idenë që protestat kanë origjinë në kundërshtimin e popullit iranian ndaj masave të rrepta dhe diskriminuese ndaj grave dhe ndaj çdo lirie të shprehjes.
Thënë kjo, padyshim Shtetet e Bashkuara po mbështesin fuqishëm protestat, vetë presidenti Joe Biden ka deklaruar se vendi i tij mbështet “gratë plot kurajë të Iranit që po luftojnë për të përvetësuar të drejtat e tyre bazike”, dhe se po mobilizohet për t’i siguruar popullsisë së atij vendi akses në Internet të pacensuruar, për të siguruar shprehjen e lirë, si dhe një organizim më të mirë.
Ndërkohë, manifestime sinjalizohen brendi dhe jashtë Iranit. Nga Berlini në Tokio, janë mijëra protestuesit që mblidhen në sheshe dhe përballë ambasadave iraniane duke mbështetur protestuesit, që nga 16 shtatori, dita e vdekjes së 22-vjeçares Mahsa Amini, shkëndija që ndezi ndërgjegjen e opinionit publik në atë vend.
Në Iran, greva sinjalizohet nga rajoni i Kurdistanit ku punëtorë e fabrikave refuzojnë të punojnë, deri në universitete si ai i Tabrizit, ku studentët këndojnë himne të vjetra, që i kanë paraprirë regjimit islamik.
