Nga: Olti Gjolena
Të lindur në kohën e demokracisë, ne shpresa e këtij vendi gjendemi më të pashpresë në këto ditë të
ftohta të demokricës.Në një epokë dixhitalizimi,ku rrjetet sociale janë më prezente se kurrë në jetën tonë ne kemi harruar librin.Faqet e librit i kemi zëvendesuar me faqet e facebook-ut,me faqet e twitter-it,me faqet e instagram-it.Vazhdojmë të kultivojmë dembelizëm dhe ” të drogohemi” me dizinformacione
që i peshkojmë në këto faqe. Aty lexojmë gjëra nga më të çuditshmet nga Kenedi është gjallë deri tek alienët janë parë në Shqipëri. Trishtimi qëndron që këto lajme i marrim si të vërteta dhe ndërtojmë logjikën mbi këto teorira boshe.Teksa mendoj,është një ditë e vitit që ne na lidh me librin,është pikërisht muaj nëntor.
Panairi i librit. Aty nuk mungojmë as ne. Shkojmë për trend,disa prej nesh shkojnë me prindërit,
disa shkojnë sepse të afërm në pamundësi për të qenë prezent u kanë lënë porosi të blejnë libra për
ta.Dukemi si të huaj në atë sallë gjigande dijesh. Sa të panjohur janë personazhet që dëgjojmë aty
Juvenal Urbino,Aureliano Buendia,Pier Grenguar.Siç jemi mësuar që në çdo dyqan ku ne futemi
rrallëherë dalim duarbosh dhe nga ky panair marrim librin që na ka pëlqyer,sigurisht nga
kopertina.Shumë gjëra i bëjmë për “mode”.” Moda ka sjellë më shumë dëme sesa revolucionet”,-
ka thënë Hygoi .Rasti i rinisë tonë po e vërteton këtë shprehje të thënë në shekullin XIX.
Marrëdhënie të çuditshme ne kemi edhe me politikën. Në këtë pikë ne vuajmë nga sindroma e
Stokolmit.E shohim si shpresë dhe na sheh si numra. Vazhdojmë të besojmë dhe pse nuk bëjmë pjesë
në programet e tyre,vazhdojmë të besojmë dhe pse nuk jemi pjesë e parlamentit.
Kush mund të më thotë cili është deputeti i fundit që ka dalë nga një forum rinor?
Nëse i kthehemi kujtesës deputeti i fundit që ka dalë nga forumi rinor i partisë socialiste
daton qysh në fillim të viteve ‘90 dhe është zoti Ilir Meta,ndërsa nga forumin rinor i partisë demokratike është i ndieri zoti Olldashi. Për politikën ne jemi vetë fajtorët e fatit tonë.
Madje,kanë arritur të na bëjnë refresh të na zgjedhin sipas modelit amerikan,por problemet jo vetem që nuk janë zgjidhur, por janë shtuar. Me keqardhje e them që kanë injektuar dhe ndjenjën e servilizmit tek ne.Duke jetuar në një xhungel ekonomike,ne akoma nuk e kemi kuptuar që ata nuk kerkojnë persona të fortë fizikisht si Akili apo Hektori, nuk kërkojnë persona të fortë mendërisht si Odisea,ata kërkojnë persona të fortë ekonomikisht si Pablo Escobar.
Papunësia.Plaga jonë më e madhe.Shumë diploma në treg dhe shumë pak të rinj të kualifikuar.
Nuk kemi vendosmërinë për t’i shkuar deri në fund ëndrrave tona.Dorëzohemi me pengesën e parë
që na del përpara. Fatkeqësisht disa prej nesh të lodhur nga kjo gjendje ekonomike
ëndrren amerikane e kanë zëvendesuar me ëndrrën zviceriane,me ëndrrën belge,
me ëndrrën kolumbiane,me ëndrrën e gabuar.Merita jonë gjatë këtyre viteve është se kemi
dhënë dhe një kontribut shumë të madh në modernizimin e bareve.
Duke qenë që pjesën më të madhe e kalojmë në ato ambiente,madje,aty hamë, mësojmë,bëjmë
projekte,lexojmë,filozofojmë ka bërë që dhe pronarët e bareve të investojnë në këtë sektor
pasi fitimi është i sigurt. Shumë kohë e humbur,shumë pak iniciativë dhe mbi te gjitha shumë pak mbështetje nga aktorët politikë. Nuk dëgjohet zëri ynë (jo se është dëgjuar ndonjëherë),
nuk merren për bazë idetë tona.Natyrshëm më lind pyetja dhe sa do vazhdoj kjo humbje kohe?
Si do jetë e ardhmja jonë? A do mundemi ne të jemi pjesë e nje ndryshimi rrënjësor?A do mundemi ne, gjenerata e re t’ia dalim?Këtë nuk di ta them.Ajo çfarë konstatoj është që papunë dhe pa dinjitet gjithmonë e me shpejt jemi duke ikur në drejtimin e gabuar.
