Nga Reldar DEDAJ
Partia Socialiste bashkë me Levizjen Socialiste për Integrim morën pushtetin në zgjedhjet e 23 qershorit të vitit 2013. Morën gjithë pushtetin pikërisht ashtu siç e kishin ëndërruar. Në fund të numërimit të votave rezultoi se të majtët së bashku kishin 83 deputetë nga 140 gjithësej që ka Kuvendi. Shumica e cilësuar në Kuvend kërkon 84 vota. Me kaq vota, një levizje populiste majtiste siç është kjo e jona, mund të bënte gjithçka. Mund të të prishë shtëpinë, mund të të burgos për 38 mijë lek të vjetra, pasi nuk ke paguar energjinë elektrike ose mund të të vijë në shtëpi natën me urdhër nga shteti. Kuvendi me 84 vota bëhet padron mbi të gjithë dhe mbi gjithçka. Fillimisht nuk i kishin 84, kishin vetëm 83 deputetë. Njerëzit komentuan se “ia hodhëm, shpëtuam nga patronati i shumicës së cilësuar”.
Mirëpo kjo nuk ndodhi. Bilanci pas 4 vitesh është i rëndë, për t’mos thënë tragjik. Por historia vazhdon. Brenda një dite një deputet u ble nga grupimi më i madh i të majtëve që kishin 83 vota në Kuvend. Ky ishte një njeri i panjohur në jetën e tij, shërbente në një uzinë armatimesh në periferi të Elbasanit. Aplikoi për të ardhur në Kuvend dhe siç duket e ndihmuan të ishte një ushtar më shumë. Deklarata e tij, në atë kohë, ishte pikërisht kështu: “LSI më mbrojti votat dhe më dha krah që të vij në Kuvend”. Si puna e këtij ushtari që për një legjislaturë ka ndryshuar tre parti, janë edhe dhjetra të tjerë. Ata u përdorën për grevë urie, u përdorën për demonstratën e 21 janarit 2011. Aty u vranë edhe katër njerëz; dhe për këtë sot e kësaj dite gjithë shoqëria ndodhet nën skllavërinë e gjyqeve, të tensionit dhe akuzave.
Por çfarë prodhoi legjislatura e VIII? Në total, 5 deputet u larguan nga parlamenti për shkak të problemeve me ligjin, bilanc tragjik për një vend që kërkon integrimin në BE. Por përveç deputetëve me probleme me ligjin, ky parlament ka edhe një rekord tjetër të zi, pasi cilësohet si legjislatura më nivelin më të ulët arsimor të deputetëve. Pa folur këtu për nivelin e ulët të debatit dhe fjalorin e rrugës.
E veçanta e gjithë kësaj është se historia ka nisur të përsëritet. Qeveria socialiste po bën të pamundurën për t’u futur e vetme në zgjedhje. Kërkon të mbajë të njëjtin nivel: shumicë të cilësuar në Kuvend. Nga mrekullia e katër viteve qeverisje socialiste shqiptarët janë dëshmitar të saj. Por, me sa duket, mrekullia nuk ka fund. Kërkohet edhe një mandat tjetër qeverisës. Në fakt më tepër se vazhdim i qeverisjes, më shumë është rikthim në qeverisje. Mjafton të lexohen termat e përdorur me kujdes. Pasi është e pranuar nga të gjithë, një qeverisje që s’ka asnjë bilanc suksesi, ajo ka rënë. Por historia politike e Shqipërisë është e mbushur me strategjinë e kthimit.
Kthimi i qeverisë komuniste në Tiranë u quajt kthim, jo se po vinte nga diku larg, por pikërisht për të plotësuar edhe me këtë rast strategjinë e kthimit. Qeveria komuniste kthehej nga disa rrugica të Tiranës në bulevardin fashist të kthyer në komunist. Ja kaq ishte largësia për të krijuar strategjinë e kthimit. Si komunistët e mëparshëm, që nuk ishin askund, Edi Rama po krijon strategjinë e kthimit.
Për shqiptarët ka ardhur koha për t’a kuptuar, Edi Rama, nuk është e keqja më e vogël. Kjo është një gjë e rëndësishme për të gjithë dhe kjo duhet kuptuar. Tani ai ka rënë, por kërkon kthimin në pushtet. Dhe shqiptarët janë përballë një zgjedhje, e bardha kundër të zezës. Një histori politike kundër një tjetre dhe shumë shqiptarë nuk e kanë pranuar.
Rama që kërkon mandatin e dytë qeverisës nuk është Edi i vërtetë. Ky është Edi rezervë, si një lloj ndryshimi formacioni, pasi luajti sfidën e parë. Pasi në qeverisje u manifestua fiks ai i vërteti; me bilancet më të thella të trafikut dhe korrupsionit në vend. Kërkon një garë tjetër, e cila nuk është ajo e vërteta, por e gënjeshtra që kërkon të shndrisë, pikërisht; atëherë që s’ka asnjë rreze dielli.
I mbetur pa këtë ndreqës, sistemi është çoroditur sakaq, si një shkurre që se krasisim më dhe që kthehet në një gjendje të egër. Raporti i tij me paranë dhe mënyrën se si fitohet është bërë një raport i neveritshëm. Këtu kemi nja çrregullim të rëndë, implikimet e të cilit shkojnë mjaft tej universit të ekonomisë. Sepse atëherë, duke parë se ç’ndodh, gjithkush ka të drejtë të pyesë se pse duhet ndjekur ende një jetë me punë të ndershme; pse një i ri të dojë të bëhet profesor, kur më mire bëhet trafikant dhe në një mjedis të tillë moral, si t’ia bësh që të përcjellësh dijet, idealet, si të mbash një minimum indi shoqëror që të mund të mbijetojnë ato gjëra aq thelbësore dhe aq të brishta që e kanë emrin liri, demokraci, lumturi dhe progres.
A ka nevojë të shtojmë e ta themi troç që kjo kataklizmë morale është edhe, e ndofta para së gjithash, shenjë e një çoroditjeje në shkallën tonë të vlerave? Të gjithë ata që janë rreshtuar, me vullnet të plotë, krah “Republikës së Re” kanë detyrën të japin ndihmesë në këtë ndërmarrje shpëtimi; me urtësi, me mendjekthjelltësi, por edhe me pasion, e madje ndonjëherë edhe me zemërim. Po, me zemërimin e flaktë të të drejtëve.
