Një grup i hershëm i emigrantëve kinezë kanë një qendër prodhuese të suksesshme në provincën Prat, në Itali.
Në këtë qendër prodhohen pluhurat e bukura për markat prestigjioze si Gucci dhe Armani.
Në etiketën e këtyre prodhimeve (pluhurave) shkruhet “Made in Italia”, por të gjitha fabrikat në Prato janë në pronësi dhe kanë staf kinezë.
Që nga vitet 1990 kinezët nuk kanë lëvizur nga ky vend, në të cilin mbizotëron arkitektura mesjetare.
Në vitet 1960 dhe 1970 kinezët mbërritën në këtë vend si emigrantë të varfër. Ata kërkuan të punojnë në fabrikat e qytetit i cili duhet thënë ishte i pazhvilluar dhe i varfër sa i përket ekonomisë asaj kohe.
Prato, tani ka një nga përqendrimet më të mëdha të emigrantëve kinezë të kohëve të fundit në Evropë.
Sot më shumë se 80% e popullsisë në Prato është kineze dhe ky vend ka marrë një zhvilli ekonomik tepër të lartë.
Rritja e industrive të drejtuar nga kinezët në Prato ka krijuar një klasë të mesme në rritje. Ai përfshin jo vetëm bosët e fabrikës, por edhe pronarët e dyqaneve, restoranteve, floktoreve dhe agjentëve të udhëtimit.
Por shumë nga anëtarët e saj ndihen të vendosur në Itali vetëm deri në një pikë. Në librin e saj të ardhshëm, “thur shtrënguar: Familjet Global dhe jeta sociale e Moda shpejtë”, Elizabeth Krause vë në dukje se gjysma e fëmijëve të lindur në Prato nga viti 2009 kanë qenë të huaj, por shumë nga ata prindërit e të cilëve janë kineze janë dërguar në Kinë për edhe pse do të kishin të drejtën për arsimim falas në Itali.
Zonja Krause e quan këtë “një strategji për mbajtjen e lidhjeve të hapura mes Pratos dhe origjinës së tyre Kinës”. Lidhjet kulturore, dhe pasuria në rritje e atdheut, janë forca të fuqishme për t’i tërhequr ata dhe për ti bërë që të mos lëvizin drejtë Kinës./Përshtatur për OPINION.AL ©
