Nga Reldar Dedaj
Katër vitet e para të qeverisjes së Edi Ramës çfarë prodhuan?
Është një nga pyetjet që çdo shqiptar, me siguri, e bën me vete gjatë përditshmërisë së tij. Ka syresh, të ekzaltuar nga makiazhi brilant i qeverisë, shohin një levizje pozitive të gjërave, kryesisht nga këto radhë mund të jenë ata që jetojnë dhe punojnë jashtë trojeve shqiptare. Ndërsa të këtejmit, e kanë kuptuar se gjërat nuk po ecin ashtu siç edhe u premtuan, shumë zhgënjime, dështime dhe shpresa të kota.
Për një shoqëri si e jona, mungesa e shtetit është një formë që rëndon mbi të dhe që ia çrregullon gjithë sjelljet. Kur asnjë deputetët i mazhorancës, asnjë autoritet i saj, asnjë institucion, asnjë personalitet i majtë, nuk mund të japë prova për një besueshmëri morale, kur njerëzit arrijnë të besojnë se bota është një xhungël ku sundon ligji i më të fortit dhe ku lejohet çdo goditje, s’ka se si të mos shkohet drejt dhunës, kaosit dhe frikës.
Jo rastësisht, qytetari shqiptar, u bë dëshmitar i ndërtimit të Kuvendit (tempullit të demokracisë) mbi kënetën e mediokritetit, vuri re çastin kur në vend të një grupi njerëzish të ditur dhe me integritet moral e profesional, i blatoi Shqipërisë një grup horrash dhe me siguri, Edi Rama, nuk e mendoi se pikërisht krimaniliteti do të ishte ai që do hakmerrej kundër tij.
Shumë nga këta deputetë, nuk ndodhen aty si fitues të ndershëm të një gare politike, përkundrazi, as nuk i kanë fituar zgjedhjet me ndershmëri, as nuk janë trashigimtarë të një dinastie edhe pse të pasur, as vazhdues të një revulucioni që ia ka arritur qëllimit, as artizanë të një mrekullie ekonomike dhe, prandaj, nuk disponojnë asnjë legjitimitet.
Me siguri, nesër, Lulzim Basha do qëndrojë në këmbë për t’u rrëfyer përballë popullit, për çfarë ka ngjarë me vendin, drogën, krimin dhe për gjithçka tjetër që po na shtyn pas. Në të vëretëtë, rrëfimi i tij, mund të jetë një dialog i gjatë që nuk lidhet vetëm me të nesërmen, por ai shtyhet më tutje në kohë. Për atë ditë kur u hodhën sinjalet e para të shpërthimeve të tritolit, të shndërrimit të Shqipërisë në hambar të narkotrafikut, grabitjeve dhe korrupsionit, patjetër, trysni kjo e dhënë nga ai përmes një rrëfimi tragjik sa edhe të dhimbshëm.
Përkëtej, në fakt, katër vjet qeverisje nga Edi Rama mund të konsiderohen një shpartallim i legjitimitetit të saj. Me siguri, njëri prej mësimeve që shqiptarët morën për katër vjet, është se në kohën e sotme, asnjë çoroditje apo theqafje morale, nuk mund të jetë e shkëputur nga njerëzit, a, e lidhur ngushtësisht vetëm me partinë dhe kur ajo prek emocionet, perceptimin ndaj vetes dhe jetën e përditshme të popullit, efektet e saj ndjehen në të gjithë vendin.
Mund të pyetet pastaj se mos kjo pandjeshmëri ndaj krimit që ka çrregulluar qëndrimet e njerëzve dhe që po i shkakton më në fund mjaft telashe, mos ka dëmtuar edhe sistemin tonë të drejtësisë. Por po e bëjnë, do të thonë e stërthonë, në realitet njerëzit nuk po ja fusin kot, shtrëngimi i thonjëve po ndjehet nën lëkurë. Pa dyshim, por shumë pak nga ç’duhet.
Sepse atëherë duke parë se ç’ndodh, gjithkush ka të drejtë të pyesë se pse duhet ndjekur ende një punë e ndershme, pse një i ri të duhet të bëhet profesor, mjek apo marangoz, kur më mirë bëhet trafikant, dhe në një mjedis të tillë moral si t’ia bësh që të përcillesh dijet, idealet dhe si të mbash në këmbë një minimum indi shoqëror që të mund të mbijetojnë ato gjëra aq thelbësore dhe të brishta që e kanë emrin liri dhe demokraci.
Njeriu që të vendosë duke e ditur se ç’bën, sidomos në një vend ku orientimet përcaktojnë në një masë të caktuar fatin e gjithsecilit nga ne, ka nevojë të njohë, në thellësi dhe me mendjemprehtësi, botën që e rrethon. Të gjesh karar me kriminelët, është të mohosh demokracinë, është ta katandisësh në një gjoja demokraci./Opinion.al/
