Një prani ushtarake tashmë e vendosur
Shtetet e Bashkuara kanë pasur një prani të konsiderueshme ushtarake në Lindjen e Mesme për vite me radhë: afërsisht 40,000 trupa të shpërndara në njëzet pika. Të gjitha këto forca raportojnë te komanda qendrore përgjegjëse për zonën, e cila koordinon disa nga strukturat më të rëndësishme strategjike të të gjithë sistemit ushtarak amerikan.
Bazat kryesore në rajon
Bërthama logjistike është baza e madhe në Katar, e cila strehon afërsisht 10,000 trupa. Selia e Flotës së Pestë ndodhet në Bahrein, ndërsa në Kuvajt, amerikanët veprojnë nga disa komplekse ushtarake, duke përfshirë Kampin Arifjan, Ali al-Salem dhe Kampin Buehring. Kontingjente të tjera, me personel dhe pajisje, janë vendosur në Emiratet e Bashkuara Arabe dhe Arabinë Saudite, ku ata kryejnë kryesisht detyra të monitorimit të hapësirës ajrore dhe mbrojtjes nga raketat. Në Jordani, është aktive baza Muwaffaq Salti në Azraq, thelbësore për operacionet e forcave ajrore.
Përdorimi i Tomahawk-ëve
Për të shmangur kufizimet që lidhen me autorizimin e fluturimeve dhe për të ruajtur lirinë e plotë të veprimit, Uashingtoni ka vendosur një forcë ajrore detare masive në Lindjen e Mesme, ndër më të mëdhatë që nga lufta në Irak. Janë të pranishëm avionë të ndryshëm luftarakë, nga F-15 deri te F-22, nga F-35 deri te lufta elektronike dhe avionë komandimi dhe kontrolli. Bërthama operacionale është përdorimi i raketave subsonike Tomahawk, me rreze të gjatë veprimi, të projektuar për të goditur në thellësi, nga anijet dhe nga nëndetëset, të mbështetur nga dy grupe aeroplanmbajtësish, me në bord dhe komponentët e tyre përkatës.
Ky konfigurim lejon një rrjedhë të vazhdueshme misionesh dhe garanton aftësi sulmuese edhe nëse bazat tokësore janë të ekspozuara ndaj hakmarrjes së mundshme.
Fuqizimi i pranisë së Forcave Ajrore
Prania e forcave ajrore është fuqizuar ndjeshëm. Shumë asete operojnë nga baza në Izrael dhe Jordani, të mbështetura nga një urë ajrore e dendur me tankerë që siguron autonomi dhe qëndrueshmëri në fluturim. Fushata synon të arrijë epërsi të plotë ajrore, e cila konsiderohet thelbësore për të mbështetur operacionet, ndërkohë që mbeten shqetësimet në lidhje me reagimin balistik Iranian, elementi kryesor pengues i Teheranit.
Arsenali balistik i Iranit
Sa i përket aftësive, kërcënimi iranian kombinon një sërë armësh, nga raketat Shahab 1 dhe Fateh 110, të afta për të arritur bazat në Gjirin Persik, deri te Fateh 2, e aftë për të goditur objektiva 500 kilometra larg, dhe Zolfaghar dhe Qiam, me rreze veprimi prej 700 dhe 800 kilometrash. Për të goditur qytetet, bazat dhe qendrat e komandës izraelite, Teherani mund të mbështetet në raketat e tij Shahab-3, Emad, Ghadr, Sejjil dhe Khoramsar.
Kërcënimi detar dhe Ngushtica e Hormuzit
Në bregdetin iranian, njësitë Pasdaran po monitorojnë korridoret detare dhe kanë paralajmëruar anijet tregtare të shmangin kalimin nëpër Ngushticën e Hormuzit, një qendër e rëndësishme për trafikun global të energjisë. Pozicionet bregdetare janë gjithashtu të përgatitura për sulme të mundshme ndaj njësive detare armike.
Milicitë aleate: fronti I fshehtë
Krahas forcave të rregullta, Teherani mund të mbështetet në një rrjet grupesh të armatosura aktive në disa vende. Konflikti që filloi në tetor 2023 ka dobësuar Hamasin dhe ka zvogëluar praninë e Hezbollahut, i cili ka deklaruar se nuk do të ndërhyjë drejtpërdrejt nëse nuk ndodhin zhvillime ekstreme. Rebelët jemenas mbajnë një qëndrim të ndryshëm, të gatshëm të rifillojnë operacionet kundër Izraelit dhe kundër trafikut detar në Detin e Kuq, ndërsa në Irak, disa milici shiite kanë njoftuar tashmë qëllimin e tyre për të synuar interesat amerikane me një strategji të rraskapitjes së zgjatur.
Mbrojtja izraelite dhe amerikane
Për të parandaluar sulme të mundshme nga Teherani, Izraeli dhe SHBA-ja kanë strukturuar mbrojtje kundër agresioneve të tilla. E para ka Kupolën e Hekurt për raketa dhe kërcënime me rreze të shkurtër veprimi; Sling-un e Davidit për kërcënime më komplekse (duke përfshirë disa raketa balistike kruz dhe taktike); dhe, së fundmi, Arrow 3 për interceptime në lartësi shumë të madhe, madje edhe jashtë atmosferës. Krahas interceptorëve, sistemi lazer Iron Beam është gjithashtu i rëndësishëm. Izraeli e konsideron atë të pjekur/të përdorshëm për kërcënime “të vogla” (dronë, mortaja, raketa), me një avantazh kyç: uljen e konsumit të interceptorëve të shtrenjtë.
Nga ana e SHBA-së (dhe, deri në një farë mase, partnerëve të saj rajonalë), mbrojtja zakonisht kombinon: THAAD, i projektuar për të synuar raketa balistike të fazës terminale në lartësi të madhe; Patriot Pac-3, një interceptor “godit për të vrarë” kundër raketave balistike taktike dhe kërcënimeve të tjera; dhe Aegis/Sm-3 të vendosur në anije ushtarake, me aftësi të lartë perceptimi.
Kufizimi i vërtetë: Stoqet e interceptuesve
Një faktor që do të ndikojë në kohëzgjatjen dhe formën e luftës është disponueshmëria e municioneve mbrojtëse. Financial Times ka theksuar se Shtetet e Bashkuara dhe Izraeli kanë harxuar në një shkallë shumë të lartë interceptorët, në ciklet e mëparshme të përshkallëzimit dhe se planifikimi i sotëm duhet të marrë parasysh thellësinë e arsenaleve të tyre: sa municione janë në të vërtetë të disponueshme para se mbrojtja të fillojë të fusë ujë.
Ekziston gjithashtu një kufizim logjistik: anijet shkatërruese duhet të kthehen në port për të rimbushur lëshuesit e tyre, një kufizim që e bën më të vështirë mbajtjen e një mbrojtjeje të vazhdueshme detare dhe me intensitet të lartë gjatë periudhave të gjata.
