(Marrë nga libri Piedestale pa Statuja i Blendi Fevziu)
Mbrëmjen e 12 Shkurtit 1991 në dhomën e komisionit qenë dëgjuar thirrje, grindje me zë të lartë. Ato vinin deri në dhomën e gazetës ku rrinim pothuaj afër mesnate. Zërat e anëtarëve të kryesisë vinin të denatyruar. Pak minuta më vonë u hap dera dhe prej andej ikën me zhurmë Arben Imami dhe Azem Hajdari. Ne dolëm në koridor. Dikush tha se kërkonin të bënin marrëveshje me Ramiz Alinë, por ata të dy nuk pranonin. Dikush tha një lajm tjetër më të pabesueshëm. U ula përballë makinës së shkrimit. Kisha një shije të keqe. Pse duhet të grinden, mendova, ky shkatërrim ka nevojë dhe vend për të gjithë!?
Ideja e një mirëkuptimi ideal në udhëheqjen e PD-së po vdiste. Në kryesi qenë ravijëzuar klanet. Ende të papërcaktuara, ende të pastabilizuara e të ndryshueshme ata ishin sidoqoftë realitet. Shumë vite më vonë do ta kuptoja se kjo ishte gjëja më e thjeshtë, më normale që mund t’i ndodhte një partie, diçka që do të vinte vetvetiu, me apo pa dashjen tonë. Por në atë kohë, kur askush nga ne nuk dinte dhe s’njihte asgjë nga politika, kjo më ngjante tragjike. Më dukej sikur një ëndërr e bukur po thyhej, edhe pse, ëndrra kishte marrë fund ditën që u vendos pluralizmi. Gjithçka pas kësaj, ishte tashmë betejë për të fituar zgjedhjet dhe për të marrë pushtetin.
Mbrëmjen e së nesërmes, një nga shokët e lidhur fort me Komisionin Nismëtar më tërhoqi prej krahu.
– Duhet hequr Azemi,- më tha,- duhet t’ia fusim patjetër. Ju duhet të na ndihmoni.
U stepa edhe njëherë. Ndjeva se diçka qe përgatitur. Diçka që mbase do të kishte lidhje edhe me grevën tonë. Më 13 shkurt, në sallën e mbledhjeve të Pallatit të Kulturës, u mblodh aktivi i parë i PD-së. Gjithkush që qe i pranishëm mban mend vetëm një rrëmujë të plotë: Thirrjet e Azemit se intelektualët po bashkëpunojnë me Ramiz Alinë, fjalimin ekstremist të Shinasi Ramës i cili duke ngritur Azemin në qiell akuzonte Sali Berishën për agjent të Ramiz Alisë, nervozizmin e Preçit, Neritanin e porsathirrur në PD, Pashkon nervoz dhe të qetin Aleksandër Meksi, që u përpoq t’i qetësonte. Në të vërtetë pak vetë po e kuptonin atë që ndodhte. Pas pushimit do të votohej për Komisionin Drejtues. Tre anëtarë kryesie që i njihja u përpoqën në moment të më bindnin të votoja për Sali Berishën, e njëri prej tyre, një ish-pedagogu im, për Pashkon. Shoku i disa netëve më parë vërtitej kudo duke i bindur studentët të votonin kundër Azemit.
Më së fundi, aktivi zgjodhi komisionin drejtues të PD-së të përbërë nga:
Arben Demeti
Arben Imami
Azem Hajdari
Dr.Aleksandër Meksi
K.sh. Eduard Selami
Merita Zaloshnja
Mitro Çela
Preç Zogaj
Dr. Sali Berisha
Tefalin Malshyti
Ilir Myftari
Edmond Trako
Blerim Çela
Neritan Ceka
Rexhep Uka
K.sh. Lili Dhamo
Dr. Gramoz Pashko
Dr. Genc Ruli
Në deklaratën përfundimtare aktivi mbështeti kërkesën e studentëve për heqjen e emrit të Enver Hoxhës nga Universiteti i Tiranës.
PO ATË DITË NË PD
Errësira pati pllakosur prej kohe pas dritareve të selisë kur ata mbërritën në PD. Studentët e komisonit qenë aty, dhe që prej dy orësh nuk po vendosnin asgjë.
Pothuajse gjithë Kryesia e zgjedhur atë mëngjes dukej e shqetësuar. Arben Demeti rregullonte i vetëm dhomën, kur disa çaste më vonë do të zgjidhej kyetari i PD-së. Tefalin Malshyti la mbledhjen e studentëve për të hyrë aty. Të tjerët mbërritën duke sjellë diçka nga nata e ftohtë jashtë. I fundit Genc Ruli.
Azemi qe eliminuar dhe kandidaturat reale ishin dy: Sali Berisha dhe Gramoz Pashko.
Interesat dhe preferencat e momentit kishin ndarë kryesinë në klane dhe grupime të paqëndrueshme. Arben Demeti propozoi edhe një kandidaturë të tretë: Aleksandër Meksin.
-Konkurrenca midis Pashkos dhe Berishës do ta shkatërrojë partinë,- deklaroi ai,- prandaj unë propozoj Meksin si një kandidaturë të ekuilibruar.
Një i tretë, me sa duket Imami, shtoi edhe kandidaturën e Azem Hajdarit. Sipas statutit, fituesi duhet duhet të merrte më tepër se gjysmën e votave të vlefshme. Diskutimet zgjateshin pafund dhe askush nuk përcaktonte gjë.
-Unë mendoj se kryetar duhet të jetë Berisha,- deklaroi Neritan Ceka i zgjedhur në kryesi atë mëngjes. – Edhe këto dy muaj pavarësisht nga Azemi, njerëzit kanë njohur si kryetar Berishën. Ky më duket një formalitet.
Preç Zogaj i ngritur pas tij e përkrahu edhe ai fort. Votimi nuk zgjati shumë:
Berisha 9 vota
Pashko 5 vota
Meksi 4 vota
Hajdari 1 votë
Berishës i duhej edhe një votë për t’u ulur në karrigen bosh të kryetarit. Ai ishte në krye të tavolinës më afër se kurrë. Prej saj gjithçka qe e mundshme dhe e arritshme. Jam i sigurt se atë moment, askush nuk e mendonte se në atë dhomë të vogël dhe të pandriçuar mirë, në katin e dytë të një shtëpie në rrugën e Kavajës, po zgjidhej jo kryetari i PD-së, por njeriu që do të drejtonte Shqipërinë së paku në katër vitet e ardhshme. Duke votuar për të, ata po votonin njëherazi presidentin që do të pasonte Ramiz Alinë e pse jo, edhe politikanin më të rëndësishëm të Shqipërisë në një apo dy dekadat e ardhshme.
Votimi nuk u përsërit më. Neritan Ceka ndërhyri duke sqaruar se tashmë nuk ishte çështje procedurash dhe të gjithë në Shqipëri, njihnin për kryetar doktor Berishën. Ndërhyrja e Cekës qe e prerë. Arben Demeti, që merrej me procedurat nuk ndërhyri. Në çdo rast vota e vetme e Azemit do shkonte për Berishën dhe ai do të ishte kryetar gjithsesi, sqaroi më vonë. U vendos me konsensus që Berisha të ishte kryetar, por ai të vendoste kolegjialisht. Në fakt, Sali Berisha shihej si kryetar i PD pa u ulur ende në atë post.
Ishte mbrëmja e datës 14 shkurt, kur duke përcaktuar kryetarin e ri, PD-ja kishte përcaktuar fytyrën e shtetit të ardhshëm që do të drejtonte disa muaj më pas.
Kur ata dolën ne ishim ende aty. Berisha i zbriti edhe një herë shkallët me hapin e tij të madh e energjik. Pashkoja dukej i prerë. Asnjë nuk u kujtua të pyeste për grevën, mitingjet dhe atë që po ndodhte në universitet. Piketat e para qenë vënë dhe në krye të tyre ata do të grupoheshin e rigrupoheshin rishtaz. Me ne apo pa ne e ardhmja do t’ju siguronte një karrierë të shkëlqyer, duke i vendosur në majat e gjeneratës së tretë politike që kur ishte krijuar shteti shqiptar.
(Marrë nga libri Piedestale pa Statuja i Blendi Fevziu)
