Për disa muaj, në pranverën e vitit 1968, Evropa ishte në prag të revolucionit. Mobilizimi i studentëve në Itali kulminacionin e arriti në muajin mars, me betejën e Valle Giulias në Romë; në maj, dhuna gjatë protestave në Paris kërcënoi të përmbyste nga pushteti gjeneralin De Gaulle.
Në Gjermani, studentët me orientim të majtë vërshuan rrugët e Berlinit dhe Frankfurtit. Megjithatë, siç argumenton Hans Kundnani në studimin e tij gjithëpërfshirës për trashëgiminë e revolucionarëve gjermanë, një gjë i ka ndarë ata nga kolegët e tyre në shtetet e tjera të Evropës: Aushvici.
Ndjenjës së konfliktit të gjeneratave, e cila ishte në qendër të lëvizjes së vitit 1968, një fuqi të jashtëzakonshme në Gjermani i dha hija e gjatë e periudhës së nazizmit. Studentët gjermanë kishin ndjenjën se ishin rebeluar kundër vetë Hitlerit, kundër përfshirjes së prindërve të tyre në krimet e kryera nga nazistët dhe konspiracionit të tyre pasues të heshtjes.
Nëse Gjermania Perëndimore mbante mbi supet e veta përgjegjësinë unike historike për Holokaustin, atëherë gjenerata e pasluftës në këtë vend nxori përfundime të ndryshme nga kjo. Disa prej tyre, si banda e pamëshirshme, Baaader-Meihof, dhunën e konsideronte si një mjet të drejtë, në betejën e vet kundër kapitalizmit dhe imperializmit amerikan. Të tjerët ishin të mendimit se pacifizmi ishte reagimi i vetëm i drejtë kundër trashëgimisë së historisë gjermane.
Kudnani argumento se lëvizja e vitit 1968 ka pasur një ndikim shumë më të fuqishëm në Gjermani.
Pas tentim atentatit kundër udhëheqësit të studentëve, Rudi Dutschke (njëri nga udhëheqësit e paktë të lëvizjes, të cilët i kishin rrënjët nga Gjermania Lindore komuniste), lëvizja e studentëve në vitet 70 u bë edhe më e dhunshme, duke arritur kulminacionin me daljen në sipërfaqe të figurave të stilit Bonnye dhe Clyde, Andreas Baaderit dhe Gudrun Ensslinit.
Sidoqoftë, në fillim të viteve 80, energjia anarkiste u zbeh dhe revolucionarët në margjina u vendosën në qendër të lëvizjes. Themelimi i Partisë së Gjelbër nënkuptoi se luftëtarët e dikurshëm nëpër rrugë, siç ishte Joschka Fischer, lanë prapa demonstratat dhe iu kthyen demokracisë. Fischer, i cili nën kryesimin e kancelarit Schroder në fund të viteve 90 ushtroi funksionin e zëvendëskancelarit dhe të ministrit të Jashtëm, doli në sipërfaqe si figurë vendimtare dhe Kudnani koalicionin e tij kuqgjelbër me Schroderin e cilëson si kulminacion të lëvizjes së vitit 1968.
Por mesa duket protestat kanë ndikim të madh edhe në ditët e sotme në këtë vend. Ato vazhdojnë me të njejtën vendosmëri dhe janë rezultative. Pas protestave ka edhe antiprotetsa, vështirë është të ndodhin këto në një vend tjetër Europian.
Vetë pak kohë më parë mbështetësit e AfD-së, partisë së ekstremit të djathtë në Gjermani u mblodhën rrugët e Berlinit për të protestuar kundër politikave të Angela Merkel, kryesisht për emigracionin, dhe shumica e tyre ishin sërish studentë si në ’68.
Por, gjermanët e dinë më mirë se kushdo tjetër se politikat ekstremiste e me sfond racist, sidomos ato të djathta nuk të çojnë gjëkundi.
Për këtë, mbi 20 mijë antiprotestues u tubuan po në Berlin për të kundërshtuar pesë mijë protestuesit e AfD-së.
Protestuesit ekstremistë u mblodhën fillimisht në stacionin qendror hekurudhor të Berlinit dhe më pas udhëtuan me flamuj, parrulla dhe këngë patriotike drejt portës së Brandenburgut, pranë godinës së Parlamentit gjerman.
Por, përballë tyre, siç njoftoi policia u vunë rreth 20 mijë antiprotestues kryesisht të rinj, që vë edhe njëherë në dukje konfliktin e brezave në Gjermani.
AfD ka një historik të shkurtër, por të “larmishëm” në politikën gjermane. U themelua në vitin 2013, në kulmin e krizës financiare që kishte prekur gjithë Europën. E shfrytëzoi këtë krizë për të dalë me një program kundër Bashkimit Europian dhe pro shkëputjes prej tij.
Pas fluksit të emigrantëve në vitin 2015 shtylla kryesore e programit të saj ndryshoi menjëherë dhe nga një parti anti-BE u shndërrua në një parti antiemigracion dhe anti-BE gjithashtu.
Ajo që vihet re nga analistët është se mbështetës së kësaj force janë kryesisht gjermanë të moshuar dhe nga ish-Gjermania Lindore. “Demokraci, jo Merkelatorship”, ishin disa nga parrullat e mbajtura prej tyre në duar.
Berlinezët iu kundërpërgjigjën protestës me të paktën 13 antiprotesta të organizuara në pikat kryesore të kryeqytetit.
“Duam që të dëgjohemi dhe të dëbojmë nga këtu fjalimet dhe gjuhën raciste”, thanë antiprotestuesit./opinion.al
