Edi Rama, në fjalën e tij në hapjen e fushatës së Partisë Socialiste në sheshin Skënderbej, u shpreh se “në këtë vit të 2025-të, që përpos të tjerash është jubilar e i shenjtë përbotësisht, kur gjëmimet e kanosjet e luftës dhe rrëmuja e re gjeopolitike paralajmërojnë kohë me sfida të mëdha përpara, ne shqiptarët nuk mund ta humbasim kurrësesi takimin me historinë për mustaqet e Kujtim Gjuzit”
“E po me atë zë gjëmues në male, për të katërtën herë, profeti ynë Gjergj, i bën të qartë në shekullin XV edhe asaj Europe të ngasur në prapakthime, në vetmohime fajtore dhe në lëshime të papërgjegjshme, se çmimin për të qenë pjesë e familjes së cilës i përket, Arbërori e cakton vetë: jo si një i përkedhelur i fatit dhe një mercenar; por si një rob i virtutit dhe si një fanatik i vendosur gur i rëndë në vend të vet.
“Syri’ n agzot e zemrën barot” do të thoshte një tjetër Gjergj, At Fishta.
Sot është dita, ky është muaji i ndarë mes prillit e majit, kjo është dekada e ardhjes së fatit europian të Shqipërisë mu në dorën tonë, kur si asnjëherë më parë, qyshse dolëm nga ferri komunist, Bashkimi Europian na ka hapur portën e madhe dhe na ka dhënë një afat për të mbyllur marrëveshjen e pranimit tonë në shtëpinë e tij: 2027.
E pra, në këtë vit të 2025-të, që përpos të tjerash është jubilar e i shenjtë përbotësisht, kur gjëmimet e kanosjet e luftës dhe rrëmuja e re gjeopolitike paralajmërojnë kohë me sfida të mëdha përpara, ne shqiptarët nuk mund ta humbasim kurrësesi takimin me historinë për mustaqet e Kujtim Gjuzit. Kjo është e vërteta, të takosh historinë apo të futesh në mustaqet e Kujtim Gjuzit?!
Sot është dita dhe ky muaj i ndarë mes prillit e majit është koha që ne të nisim jo fushatën elektorale të radhës, po kuvendimin e madh të maleve e të fushave, të qyteteve e të fshatrave, të shqiptarëve e shqiptareve, përtej të majtës e të djathtës, matanë barrikadave partiake e dasive të vjetra, për Shqipërinë zonjë në sofrën e madhe të Familjes së Bashkuar Europiane”, tha Rama.
