Nga Dritan Laci
Sa herë ju ka ndodhur tju ketë ardhur shpirti në majë të hundës, me premtime, premtime dhe vetëm premtime, dhe të gjendesh një mbrëmje të errët me shi, i braktisur në një stacion autobusi, dhe në fund të mësosh se nuk je gjë tjetër vetëm se viktimë e një sistemi që mbllaçit gënjeshtra dhe bën zero punë.
E mbani mend kryetarin e bashkisë kur thoshte: “Nuk ka rritje çmimi për biletat”. E thoshte aq shpesh dhe me aq patos sa vështirë të besoje të kundërtën. E pra një natë të ftohtë funddhjetori e hëngri premtimin si pa hiç gjë. Kur askush nuk e priste, jashtë çdo rendi dite të Këshillit Bashkiak, mblodhi në një skutë të tijët dhe e bëri biletën 40 lekë.
U përtyp kaq pa turp, sa edhe më i paturpshmi do kishte vënë pak të kuq për sedër në mollëza nga sikleti. Nuk tha as pse po e ngrinte. As se çfarë të mire do sjellë në shërbimin urban. Dhe ja ku unë qytetari i thjeshtë që dua ta besoj dhe ta mirëkuptoj kryetarin tim të Bashkisë, u gjenda në një nga këto netë i paterur në një stacion autobusi.
Dhe mos mendoni që isha në një orë të vonë. Jo isha aty në orën 21 e pak minuta. Në një orë fort të zakonshme ku frekuentimi i urbanëve duhet të jetë në pikun e lëvizjes. U rreshtova në stacion me të tjerët në një strehë që pikonte nga të gjitha anët në pritje të urbanit.
Kaluan 10 minuta hiç. Kaluan 20 minuta hiç. Shiu ndërkohë binte litar. Shkuan 30 minuta dhe urbani nuk dukej gjëkundi. Po jua them edhe stacionin ku po prisja. Aty ku dikur ishte Fusha e Ali Demit. Më pak se një kilometër nga Bashkia e Tiranës.
Të habitur pa masë nga kjo vonesë e pashoqe, filluam të pyesnim njëri-tjetrin, sa minuta kishin që prisnin. Njëri thoshte një orë. Tjetri thoshte tre çerek ore. Një gruaje të moshuar futur poshtë një shalli të madh, nuk iu durua pa lëshuar një mallkim. Një: “U raftë pika”, që i mbiu nga shpirti që i kishte ardhur në majë të hundës.
Pas plot 30 minuta pritje dhe habie, befas në stacion ia mbin një taksi, nga dritarja e pasagjerit të së cilës doli një kokë gjysmë e zhveshur.
Zëri i gërvishtur i të cilit na shkundi të gjithëve. “Po ju çfarë prisni këtu? Të habitur pa masë nga pyetja gjysmë në kor ia kthyem: “Autobusinnn”. “Cilin autobus”, u qësendis taksisti. “Atë që ikim në shtëpi”, shpejtoi ti kthente përgjigje një nga stacionarët e qullur.
“Po ç’autobus more të uruar”,- u zgërdhi në gjysmëerrësirë taksisti. “Autobusi ka katër ditë që nuk vjen pas orës 8. (20.00).”
Një Jooo e gjatë dëshpëruese gati sa nuk na i preu gjunjtë. Të merrje një lajm të tillë pas një pritje kaq të gjatë në stacion, të vetëm me perëndinë e zemëruar dhe shiun rrebesh, ishte e tepërt.
Taksisti si i rafinuar në kapjen e të tilla situatave nuk na la të mendoheshim gjatë. “Dëgjoni po deshët, ju çoj unë në shtëpi. Bëhuni katër vetë nga 1 mijë lekë secili ju çoj unë”. Atë bëmë. Më të shpejtët zunë vend.
Dhe ajo që po mendoja rrugës ishte. Ta kishte vallë për këtë shërbim Kryetari ynë i bashkisë, kur mendoi ta rriste çmimin e biletës në 40 lekë?!!! A do të ishte po kaq e këndshme pritja nëse do ti ndodhte një ngjarje si kjo e mësipërmja Kryetarit tim dhe tuajit të Bashkisë, duke qenë se të dy lëvizim me urban?!!
