Pas 69 vjetësh si pjesë e Bashkimit Sovjetik (duke përfshirë edhe 67 vjet si një republikë Union), Turkmenistani shpalli pavarësinë më 27 tetor 1991. Turkmenistani është i ndarë në pesë provinca apo vilajete dhe një kryeqytet të qarkut. Provincat ndahen në rrethe, e cila mund të jetë qark apo qytete. Sipas Kushtetutës së Turkmenistan, disa qytete mund të kenë statusin e vilajetit ose të qarkut. Turkmenistani është një shtet që ua kalon të gjitha shteteve – me absurditete. Udhëheqësi i shtetit është kadi dhe adhurues kuajsh, dentist dhe shef i të gjitha shoqatave të punëdhënësve dhe punëmarrësve.
Gurbanguli Berdimuhamedov është udhëheqës i Turkmenistanit, duhet nënvizuar se : kali është simbol nacional i turkmenëve. Paraardhësit e turkmenëve kalëronin me qindra kilometra në Persi, plaçkitnin dhe ktheheshin me plaçkë në vendin e tyre. Me kuaj turkmenët hidheshin në beteja dhe shpesh fitonin. Gjatë sundimit sovjetik simbole nacionale ishin çekani dhe drapëri – si çdo kund në perandorinë e kuqe. Pas pavarësimit nga Bashkimi Sovjetik turkmenët iu kthyen kalit. Kryetari i parë i Turkmenistanit të pavarur ishte Saparmurat Nijazov. Ai kishte pushtet edhe në komunizëm, ishte sekretar i parë i Partisë Komuniste të Turkmenisanit. Ai u bë president me 99,5 për qind të votave, ai nga bashkëkombësit e tij quhej «Turkmenbashi», domethënë: baba i të gjithë turkmenëve. «Turkmenbashi» i ngriti një kult të paparë vetes. Madje shkoi aq larg, saqë filloi t’ua ndryshojë emrat muajve të vitit. Një muaj mori emrin e nënës së tij, muajt tjerë emra të preferuar prej «Turkmenbashit». Gurbanguli Berdimuhamedov ishte dentist personal i «Turkmenbashit». Kur «Turkmenbashi» iku nga kjo botë, Gurbanguli Berdimuhamedov u bë pasardhës i tij.
Gurbanguli Berdimuhamedov
I ndikuar nga profesioni Berdimuhamedovit i pëlqen shumë ngjyra e bardhë. Rrjedhimisht, në Ashgabat, kështu quhet kryeqyteti Turkmenisanit, ndërtesat duhet të lyhen vetëm me ngjyrë të bardhë dhe veturat duhet të kenë ngjyrë të bardhë. Me absurditete nuk ia kalon gati askush Turkmenisanit. Në listat e organizatave për të drejtat e njeriut Turkenistani është në shoqëri të afërt me Korenë e Veriut. Sa i përket lirisë së shtypit: «Reporterët pa Kufij» e kanë renditur Turkmenistanin në vendin e 178 prej 180 vendeve. Banka Botërore thekson se Turkmenistani është ndër vendet më së keqi të qeverisura në botë.
Kush e kritikon presidentin Gurbanguli Berdimuhamedov përfundon në burg – për jo më pak se 25 vjet. Facebookut, Twitteri, Skype dhe Youtube janë të bllokuara, përfshirë edhe portalet informative të botës së jashtme. Opozitë nuk ka. Ose ka, por diktatori kujdeset që të mos vërehet prania e saj. Kush klikon webfaqet e opozitës rrezikon të përfundojë në qeli.
Vendi posedon rezerven e katërt më të madhe në botë të gazit natyror dhe posedon burime të konsiderueshme nafte. Studimi i fundit në Maj të vitit 2011 deklaroi se fusha e Lolotonit jugor ne Trukmenistan ,është fusha e dytë më e pasur në botë me pasuri të gazit natyror. Rezervat në Lolotan e jugut vlerësohen të jenë rreth 21 trilion metra kub. Kompania e gazit natyrorë të Turkmenistanit, nën patronatin e Ministrisë së Naftës dhe Gazit, kontrollon nxjerrjen e gazit natyrorë në vend. Prodhimi i gazit është sektori më dinamik dhe më premtues i ekonomisë kombëtare. Ky vend nuk është i varfër. Berdimuhamedovit sapo e ka ndërtuar një aeroport në vlerë prej dy miliardë dollarë. Çdo vit në prill në Turkmenistan organizohet një garë e kuajve turkmenë.
Më 2013 ndodhi diçka e papritur: kryetari Berdimuhamedov mori pjesë në garë, para cakut kalëruesit e tjerë ia lëshuan rrugën që ai të mbërrijë i pari në cak. Diktatori, siç shkruan «Süddeutsche Zeitung», u gëzua dhe lëshoi frerët. Kali u rrëzua dhe diktatori përfundoi në rërë. Në internet ekziston një video që tregon këtë rrëzim. Kush e shikon në Turkmenistan shkon në burg./Opinion.al
