Nga Reldar Dedaj
Nuk ka nevojë të shohësh më tej se Dibra, ku rënia ekonomike e sotme është pasojë e padiskutueshme e drejtimit katastrofik të populistit “par exellence”, Edi Rama. Një kryeministër i ardhur në pushtet me premtimin se për treqind ditët e para të qeverisjes do të bëjë aq shumë gjëra sa qeveria e kaluar nuk i bëri për tetë vjet qeverisje, nuk tregon asgjë tjetër, përveçse reflekton injorancën e përhapur për natyrën dhe pasojat e sundimit populist.
Prej tre vitesh socialistët kërkojnë më kot ta bëjnë rrethin katror, domethënë: të paraqesin një fytyrë evropiane të Shqipërisë, një vend të sigurtë ku dominon pesha e ligjit, dhe ku forcat e errëta nuk zotërojnë hapësirat e brishta të frymëmarrjes shqiptare. Ndërkaq, tamam në çastin që po bindeshim dhe kur shumë njerëz po ecnin për nga ata, të joshur, të magjepsur, sikur socialistët të ishin vetë parajsa mbi tokë, Shqipëria humbi orientimin.
Fakti është Dibra. Një kronikë televizive jepte qendrën e rrethit, Peshkopinë, të shndërruar në një kantier të madh ndërtimi, një tjetër, 15 kilometra nga qyteti i Peshkopisë shfaqte gjendjen e mjeruar të një familje dibrane.
Ata dukej se ishin njerëz të burgosur brenda vetes. Dhe çfarë biruce! Por kishin shkuar aty për t’i çliruar dy socialistë miliarderë nga Tirana dhe bashkë me ta disa të fortë të tjerë. Të varfërit flisnin se nuk kemi asgjë pas shpirti, këta të ardhurit, u thonin mos u mërzisni j’ua zgjidh Muharremi (kandidati për bashkinë) ato punë.
Ndoshta një ditë ata do të kërkojnë të arratisen nga ky burg. Por ne duhet të dimë se për të marrë atë vendim atyre do t’u duhet shumë guxim. Dhe të gjithë ne kujdestar të poshtër i kapim të ikurit me kalë. Kryelartë, pa i kuptuar i mbyllim përsëri në burgun e tyre. I mbyllim ne të gjithë, pa përjashtim, me neglizhencën dhe injorancën tonë prej të poshtërish. Në vend, që t’u krijonim një puhizë të lehtë shprese, lirie dhe ndoshta deri –diku të shfaqnim shenja solidarsie me një nga pjesët më të errëta të shoqërisë, më të terrorizuarat, më të vetmuarat e kësaj jete njerëzore.
Është e natyrshme që familjet e varfëra të jenë të tronditura, është shqetësuese që ato janë të vetmet që tronditen. Problemi i këtyre familjeve nuk është vetëm një problem i familjeve të varfëra. Nuk është në pikëpyetje fati i vetëm, në guxojmë ta themi, i qindra familjeve të tilla. Është në pikëpyetje arsyeja e të qenit dhe qëllimi i fundit i kësaj qeverie, por para së gjithash, vetë thelbi i kësaj shoqërie njerëzore…/Opinion.al/
