Nga Desada METAJ
Më afër se kaq ndërkombëtarët nuk kanë qenë kurrë. Lajmi se ambasadori amerikan dhe ajo e BE do të ishin prezent në mbledhjet e grupeve parlamentare të partive kryesore në vend, padyshim që zgjon kureshtjen dhe interesin për një gjë që në fakt nuk ka ndodhur kurrë më parë në Shqipëri.
Madje as në fundvitet e vështira ‘90, kur forca ndërkombëtare erdhën këtu për të ndihmuar në rivendosjen e rendit dhe qetësisë publike.
Në mbledhjet e grupeve, ku zakonisht dhe kamerat lejohen vetëm 5 minutat e para, diplomatët më të rëndësishëm në vend, duket se do të marrin në provim deputetët shqiptarë, të cilët ata i gjykojnë si përgjegjës për vonesën e pajustifikueshme në miratimin e reformës në drejtësi.
Por a është reforma në drejtësi sifda me e madhe e politikës shqiptare? Për politikanët aktive miratimi i kësaj reforme është shndërruar në një refren të zakonshëm, ndonëse një pjesë e mirë e parlamentarëve nuk besoj se janë njohës të sistemit të drejtësisë dhe aq më pak të ndryshimeve të ofruara.
E konsideruar si tepër e rëndësishme nga ndërkombëtarët dhe e pompuar fort mediatikisht, reforma në drejtësi që nisi si një proces pastrimi dhe forcimi për drejtësinë, rrugës mori formën e zakonshme të të gjithë nismave që kërkojnë konsensusin e palëve. Atë të akuzave të ndërsjellta dhe ikjes nga përgjegjësia, duke ia zbehur ndjeshëm qëllimin final dhe duke e shndërruar tashmë në një sfidë që duket se më shumë se shqiptarëve u intereson ambasadorëve të huaj.
Vetë shqiptarët duken të painteresuar për këtë proces që veç gjuhës teknike dhe shpeshherë të pakuptueshëm për publikun, javët e fundit ka marrë formën e një beteje politike ku palët si gjithmonë kërkojnë një ndërmjetës që mos të ketë pasaporte shqiptare. Në një vend me mungesa të theksuara në zbatimin e ligjeve, më shumë se ndryshimet e këtyre të fundit, qytetarët janë të interesuar për ndryshimin e zbatuesve. Të atyre që politika i përdor dhe i ndryshon sipas interesave të njëjta me ato që po vonojnë dhe reformën.
Ndaj ndërhyrja e ambsadorëve, ne mbledhje kaq të mbyllura dhe konfidenciale tregon qartas se vajte-ardhjet në zyrat e kryetareve të partive apo takimet me deputetë të veçantë jo vetem nuk ia kanë arritur qëllimit, por e kanë detyruar ambasadorin Lu dhe zonjën Vlahutin të bëjnë atë që askush nga paraardhesit e tyre nuk e ka bërë. Të jenë prezent në mbledhjen e deputetëve.
A mund të ndodhë kjo në një vend ku pretendohet se demokracia dhe shteti funksionojne normalisht?
A mund të ndërmerrnin këtë inisiativë ambasadorët në një vend të ngjashëm të rajonit?
Personalisht mendoj se do e kishin te vështirë, madje do ishin përballur dhe me reagime shumë herë më të forta.
Por mesa duket dëshira për të mos prishur marrëdhëniet me diplomatët e lartë në Shqipëri është më e fortë se personaliteti politik dhe të qenurit me integritet. Kjo për faktin e thjeshtë se të gjithë tremben dhe janë të pasigurt aty ku janë dhe për gjërat që bëjnë. Kjo sepse vota nuk ka qenë thuajse kurrë treguesi i fitimtarit të vertetë në zgjedhje dhe makuteria e hajdutëria i kanë lënë gjithmonë qeveritë dhe opozitat në shpresen e deklaratave të të huajve.
Ndaj më shumë se reformën, duket se shqiptarët po ndjekin me kërsheri këtë zhvillim të ri, ku dy ndërkombëtarë që nuk na thanë kurrë haptas se kush realisht e pengon reformën, do marrin në pyetje më shume se 100 politikanë të votuar për të gjetur se kush nga ata del nga vatha e miratuesve.
Sepse më shumë se sa për vete reformën, edhe vetë ndërkombëtarët duken të interesuar të duken fitimtarë të një beteje që në fund vështirë se do ketë publikun për fitues.
Sepse që të pretendosh se ndryshimi i disa ligjeve do të sjellë përmiresimin e sistemit të drejtesisë është njësoj si të mendosh se shqiptarët e meritojnë plotësisht këte klaëe politike që kanë votuar. E më mirë se ti ndërrosh qeveritë, policët, prokurorët apo gjykatësit, është më mirë të ndërrosh popullin.
