Ngjarjet e ndodhur pas zgjedhjeve të nëntorit të vitit 2020 cenuan imazhin e demokracisë në SHBA. Pushtimi i Kapitolit nga mbështetësit e Donald Trump u cilësua nga krerët e politikës në të gjithë botën si sulm ndaj demokracisë.
Por, shumë qytetarë në SHBA i lidhin ngjarjet me një mallkim që ka ardhur ndër shekuj, i cili quhet “viti zero”.
Sipas personave që e besojnë, ky mallkim do të godisë presidentët e Shteteve të Bashkuara të zgjedhur në vitet që mbarojnë me numrin “zero”. Dhe demokrati Joe Biden u zgjodh president pikërisht në vitin 2020.
Sot ai do të marrë detyrën si presidenti i SHBA, ceremonia e inaugurimit do të zhvillohet nën masat anti-COVID. Më poshtë do të lexoni shpjegimin e mallkimit ndaj presidentëve të SHBA që zgjidhjen në vitet që mbarojnë me zero.
Mallkimi i shefit indian. Sipas kësaj legjende antike, shefi indian Tecumseh, për hakmarrje, ka mallkuar Shtëpinë e Bardhë, për të bërë që presidentëve t’u mbaronte afati para fundit të mandatit të tyre. Që nga fillimi i shekullit të nëntëmbëdhjetë dhe deri më sot mallkimi i mundshëm ka rezultuar i efektshëm për katër presidentë. Të gjithë të vrarë, dhe të zgjedhur në një vit që përfundon me “zero”: Abraham Lincoln (hyri në Shtëpinë e Bardhë në 1860), James Garfield (1880), Ëilliam McKinley (i rizgjedhur në 1900) dhe më në fund John F. Kennedy (1960 ). Me pak fjalë, midis komploteve, sulmeve, vrasjeve dhe mallkimeve, banorët e Zyrës Ovale nuk kanë pasur kurrë një jetë të lehtë.
Më 14 prill 1865, Abraham Lincoln, presidenti i parë republikan, u sulmua në një teatër nga jugori John Ëilkes Booth, në fund të Luftës Civile. Vrasja rezultoi të ishte krijuar për hakmarrje për Jugun e mundur. Vdekja e Linkolnit pati pasoja të rënda politike, duke krijuar një krizë institucionale, pasi zëvendësi i tij, demokrat Andreë Johnson, erdhi në presidencë. Linkoln kishte zgjedhur Johnson si deputet me qëllim të paqes dhe përfshirjen drejt territoreve jugore. Kjo çoi në një urrejtje të fortë të Kongresit (në duart e republikanëve radikalë) ndaj presidentit të ri. Urrejtje që, në 1868, rezultoi në një proces fajësimi kundër tij.
Analogji shqetësuese. Përtej çështjeve politike, elementet shqetësuese në këtë histori të mallkimit nuk mungojnë. Sidomos për sa i përket analogjive me çështjen J. F. Kennedy. Të dy Lincoln dhe Kennedy u qëlluan në kokë dhe të dy u zëvendësuan nga një deputet i quajtur Johnson. Të dy u vranë të premten nga duart e një jugori. Vrasësi i Linkolnit lindi në 1838, ndërsa Osëald, vrasësi i Kennedy lindi në 1938. Të dy u kapën në një depo, pasi u arratisën nga një teatër. Osëald u kap në një teatër pasi u arratis nga një depo. Thjesht një seri rastësish? Kush e di se çfarë do të mendonte plaku Tecumseh?.
I zgjedhur për herë të parë në 1896, republikani Ëilliam McKinley (1843-1901) kreu një program ekonomik proteksionist dhe një politikë të jashtme ekspansioniste. Për herë të parë, Shtetet e Bashkuara braktisën izolimin e doktrinës së vjetër Monroe (e cila sanksiononte vullnetin e Shteteve të Bashkuara për të mos ndërhyrë në mosmarrëveshjet ndërkombëtare), duke supozuar një qëndrim “agresiv” ndaj të huajve. Në këtë kuptim, presidenti udhëhoqi një luftë kundër Spanjës që solli Porto Rikon, Filipinet, Guam dhe Kubën nën ndikimin e SHBA.
McKinley u rizgjodh në 1900, por falë popullaritetit të tij ai kishte qenë gjithmonë hezitues për të përdorur shërbimet e sigurisë dhe kështu, më 6 shtator të vitit pasues, gjatë një vizite në Buffalo, ai u vra nga anarkisti Leon Czolgosz, i cili më pas u ndëshkua me karrige elektrike. Vdekja e papritur e McKinley katapultoi zëvendësin e tij, Teddy Roosevelt, i cili kurrë nuk e kishte vlerësuar shumë presidentin, dhe ishte vendosur nënkryetar në presidencë nga maja e Partisë Republikane në mënyrë që të ndalte lulëzimin e tij politik. Gjërat nuk shkuan sipas planeve të tyre: sepse, me të, filloi një nga presidencat më thelbësore në historinë amerikane.
J.F.K., viktima e fundit. Në 1963, Presidenti Kennedy ishte në një situatë të vështirë. Ai nuk gëzoi popullaritet të madh, shumë premtime ishin thyer dhe në Partinë Demokratike, kishin filluar dyshimet për rizgjedhjen e tij. Më 22 nëntor të atij viti, në Dallas, ai u qëllua dhe u vra ndërsa ishte në bordin e limuzinës së autokolonës presidenciale. Ai u qëllua nga Lee Harvey Osëald, një punëtor me prirje sovjetike, i cili u arrestua brenda disa orësh, por u vra dy ditë më vonë nga Jack Ruby.
Amerika ishte në shok. Atentati kishte ndodhur drejtpërdrejt në televizionin dhe kishin kaluar 62 vjet kur një president amerikan ishte vrarë. Pasardhësi i tij Lyndon Johnson caktoi kreun e Gjykatës së Lartë, Earl Ëarren, që të drejtojë një komision hetimor për të hedhur dritë mbi ngjarjen. Por, polemikat nuk u shuan. Shumë nuk ishin dakord me konkluzionet e Komisionit Ëarren se Osëald veproi i vetëm. Në 1976, Dhoma e Përfaqësuesve formoi një komision të ri në të cilin u vërtetua se Osëald kishte vepruar në kontekstin e një komploti më të madh. Edhe skedarët e deklasifikuar në vitin 2017 nga Presidenti Donald Trump nuk shtuan shumë pjesë të enigmës, përveç se FBI do të alarmohej për mundësinë e vrasjes së Osëald pas arrestimit të tij, një paralajmërim i injoruar çuditërisht.
