Papa Françesku është shprehur kritik me mënyrën se si po trajtohet kriza e koronavirusit nga disa lider europianë. Pa përmendur emra ai tha në një intervistë për britaniken “The Tablet” se fjalimet populiste që ka dëgjuar tani nga disa liderë politik në Europë i kujtojnë atij Hitlerin.
Ai tha se kjo krizë ofron një mundësi për ndryshim dhe ne nuk duhet ta lejojmë këtë mundësi të na ikë. Apeli i Papa Françeskut ishte për një botë më afër natyrës dhe më larg prodhimit dhe konsumit masiv.
Pjesë nga fjala e Papa Françeskut për The Tablet
Në këtë kohë në Evropë, kemi filluar të dëgjojmë fjalime populiste dhe të shohim vendime politike të llojit selektiv, të cilat shumë lehtë të kujtojmë fjalimet e Hitlerit në 1933, të cilat nuk ishin aq të ndryshme nga disa nga fjalimet e disa politikanëve evropianë tani.
Ne duhet ti thërrasim kujtesës sonë sepse kujtesa do të na ndihmojë. Kjo nuk është pandemia e parë e njerëzimit; të tjerët janë kthyer në anekdota tashmë. Ne duhet të kujtojmë rrënjët tona, traditën tonë të mbushur me kujtime.
Kjo krizë po na prek të gjithë ne, të pasur dhe të varfër njësoj dhe duke vënë në qendër të vëmendjes hipokrizinë. Jam i shqetësuar nga hipokrizia e disa personaliteteve politike që flasin për përballimin e krizës, për problemin e urisë në botë, por që ndërkohë prodhojnë armë. Kjo është një kohë për të hequr dorë nga kjo lloj hipokrizie funksionale. Është një kohë për integritet. Ose të jemi koherent me bindjet tona ose humbasim gjithçka.
Çdo krizë përmban edhe rrezik, edhe mundësi, mundësi për tu larguar nga rreziku. Sot besoj se duhet të ngadalësojmë shkallën tonë të prodhimit dhe të konsumit dhe të mësojmë të kuptojmë dhe të sodisim natyrën. Ne duhet të lidhemi përsëri me ato që na rrethojnë. Kjo është mundësia për ndryshim.
Po, unë shoh shenja të hershme të një ekonomie që ka më pak likuiditet dhe më njerëzore. Por le të mos e humbim kujtesën pasi të ketë kaluar gjithçka, le të mos e harrojmë dhe të kthehemi përsëri atje ku ishim. Kjo është koha për të ndërmarrë hapin vendimtar, për të kaluar nga përdorimi dhe keqpërdorimi i natyrës drejt vlerësimit dhe soditjes së saj. Ne kemi humbur dimensionin soditës; ne duhet ta kthejmë përsëri në këtë kohë.
Dhe duke folur për soditje, unë do të doja të ndalem në një pikë. Ky është momenti për të parë të varfërit. Jezusi thotë se do të kemi të varfërit me ne gjithmonë, dhe është e vërtetë. Ata janë një realitet që nuk mund ta mohojmë. Por të varfërit janë fshehur, sepse varfëria është e madhe. Në Romë kohët e fundit, në mes të karantinës, një polic i tha një burri: “Nuk mund të jesh në rrugë, të shkosh në shtëpi”. Përgjigja ishte: “Unë nuk kam shtëpi. Unë jetoj në rrugë ”. Të zbulosh një numër kaq të madh të njerëzve që janë në kufij … dhe ne nuk i shohim ata, sepse varfëria është e madhe. Ata janë atje por ne nuk i shohim ato: ato janë bërë pjesë e peizazhit; ato janë kthyer në gjëra.
Shën Tereza e Kalkutës i pa dhe pati guximin të nisej në një udhëtim ndryshimi. Të “shohësh” të varfërit do të thotë të rivendosësh njerëzimin e tyre. Ata nuk janë gjëra, as mbeturina; ata janë njerëz. Ne nuk mund të vendosemi për një politikë të mirëqenies siç është për kafshët e shpëtuara. Ne shpesh i trajtojmë të varfërit si kafshët e shpëtuara. Ne nuk mund të zgjidhim një politikë të pjesshme të mirëqenies.
Unë do të guxoj të ofroj disa këshilla. Kjo është koha për të shkuar nën tokë. Po mendoj për romanin e shkurtër të Dostojevskit, “Kujtime nga shtëpia e të vdekurve”. Punonjësit e këtij spitali të burgut ishin bërë kaq të sëmurë sa i trajtonin të burgosurit e tyre të varfër si gjëra. Dhe, duke parë mënyrën si e trajtuan atë që sapo kishte vdekur, ai që ishte në shtrat përkrah u thotë: “Mjaft! Edhe ai kishte një nënë!” Ne duhet t’ia themi vetes shpesh: Ai i varfër kishte një nënë që e rriti me dashuri. Më vonë në jetë ne nuk e dimë se çfarë ndodhi. Por ndihmon të mendosh për atë dashuri që ai mori dikur përmes shpresës së nënës së tij.
Ne nuk i fuqizojmë të varfërit. Ne nuk u japim atyre të drejtën të ëndërrojnë nënat e tyre. Ata nuk e dinë se çfarë dashurie është; shumë jetojnë me ilaçe. Dhe t’i shohësh ato mund të na ndihmojnë të zbulojmë devotshmërinë, devotshmëritë, që tregojnë drejt Zotit dhe fqinjit tonë.
Zbritni nën tokë dhe kaloni nga bota hiper-virtuale, pa mish, në mishin e vuajtur të të varfërve. Ky është ndryshimi që duhet të pësojmë. Dhe nëse nuk fillojmë atje, nuk do të ketë ndryshim.
Po mendoj në këtë kohë shenjtorët që jetojnë në derën ngjitur. Ata janë heronj: mjekë, vullnetarë, murgesha, priftërinj, punëtorë të dyqaneve – të gjithë kryejnë detyrën e tyre në mënyrë që shoqëria të vazhdojë të funksionojë. Sa mjekë dhe infermierë kanë vdekur! Sa murgesha kanë vdekur! Të gjithë shërbejnë … Ajo që më vjen në mendje është diçka e thënë nga rrobaqepësi, sipas mendimit tim një nga personazhet më me integritet në novelën “Të Premtuarit”. Ai thotë: “Zoti nuk i lë mrekullitë e tij gjysëm të mbaruara”. Nëse bëhemi të vetëdijshëm për këtë mrekulli të shenjtorëve të derës ngjitur, nëse mund të ndjekim gjurmët e tyre, mrekullia do të përfundojë mirë, për të mirën e të gjithëve. Zoti nuk i lë gjërat përgjysmë. Ne jemi ata që e bëjmë këtë.
Ajo që ne po jetojmë tani është një moment ndryshimi dhe ne kemi mundësinë për të filluar. Pra, le të mos e lejojmë të na rrëshqasë dhe le të ecim përpara. /Opinion.al
