NGA EDISON YPI
Pashë tek kalonte para shtëpisë një djalosh që mbante në duar ca tuba.
-Hidraulik je ?
-Po.
-A vjen të më bësh ca punë në shtëpi ?
-Po more, vij.
Ishte nga një fshat i Gramshit. 26 vjeç, pa dhjamë në bark, pa tul në ballë. Kishte ardhur në Tiranë 18 vjeç. Kishte kryer shkollën e mesme dhe një kurs për hidraulik. Punonte 10 deri 12 orë në ditë, Tiranë, Elbasan, Lushnje, Fier, Golem, Durrës, deri në Lezhë. I lumtur që punonte dhe fitonte. Asnjë ankesë ndaj punës, pagës, punëdhënësve. Kishte ndërtuar vilë tre katëshe në Paskuqan ku kishte sistemuar familjen, nënën, babain, motrat. Kishte arritur të bëhej 20 % bashkëndërtues në një hotel në Golem.
Bëmë një hesap paraprak për koston e materialeve dhe hakun e punës, ramë dakord, lamë ditën kur do vinte.
Dita erdhi, gramshaku s’u duk.
U habita, se mu duk korrekt. E mora në telefon. Më prit nesër, tha.
Erdhi të nesërmen. Por s’ishte në terezi. Ishte i tronditur, i shpërqëndruar, i përhumbur.
-Ç’ke gramshak që rri i ngrysur ? Ke hedhur votën në kutinë e gabuar ?
-Jo o jo, votën e hodha në kutinë e duhur.
-Epo ç’dreq të ka gjetur ?!
-A do ta dish tamam ?
-Sigurisht që dua ta di. Shëndeti yt është më i rëndësishëm se tubat e ujit të shtëpisë t’ime.
-Mirë. Do ta tregoj si e kam hallin. Që thua ti, po mendoj për fshatin e lindjes. Fshati im është fshati më i bukuri në botë.
-Shumë mirë që po mendon për fshatin e bukur ku ke lindur. Do desha edhe unë të kisha lindur në një fshat të bukur.
-Për fshatin nuk po mendoj cekët, por thellë.
-Thellë e më thellë mendofsh për fshatin. Sa më thellë aq më bukur.
-Po, por po vuaj.
-Shumë mirë që po vuan. Je njeri me ndjenja. Bukuria të lodh, madje edhe të vdes.
-E lemë këtë muhabet për një herë tjetër. Po vazhduam do më rrjedhin lotë.
Kaluan disa ditë. E telefonova përsëri. Erdhi. Këtë herë edhe më i tronditur, edhe më i zverdhur.
-Hë, i thashë, si po venë vuajtjet nga bukuritë e fshatit ?
-Keq e më keq, tha, po nuk e arrita qëllimin pas ca kohësh me siguri do ngordh si qen.
-Ore gramshak, çfarë qëllimi dashke të arrish ti me fshatin tënd ?
-Me “fshatin t’im ? Sa bukur e the. Aty më rri ! “Fshati im” i bukur e i pasur, tashmë i braktisur, ka qënë pronë e gjyshit t’im. Gjyshi im ishte Beu i fshatit. Për shkak se babain tim gjatë dhjetra viteve e cilësuan kulak, vuajtëm shumë. Ne shqiptarët në të kaluarën kemi pasur mbretër, princër, princesha, bejlerë, agallarë. Sot nuk kemi tituj. Ky fakt i shëmtuar është një përvojë e hidhur që duhet ndrequr. Është turp e faqe zezë që ne shqiptarët që i kemi dhënë botës kryeministra, mbretër, perandorë, Papë, dhe sot të mos kemi, të paktën bejlerë.
-Po shkrepe të shkretën, thuaje cili është halli yt se po më bën dhe mua të vuaj.
-Ende nuk jam gati.
-Jo mor jo, ti gati je, ti je gati për në çmendinë, madje je vonuar.
-Edhe për në çmendinë do iki po s’mbarova punë me fshatin.
-Cilën punë dashke të mbarosh me fshatin tënd zotrote, eja në vete o burr’ i dheut. Të gjitha të mirat i ke. I ri je. Punë e zanat të mirë ke. Shtëpi ke ndërtuar. Pare ke. Pas pak do ta gjesh një vajzë si ta dojë kokrra e qefit. Do fejohesh e do martohesh me ‘të. Do bësh një tuf’ me kalamaj, do gëzohesh e do trashëgohesh.
-Ti s’e di ku më rreh çekani mua, dhe unë ende s’jam gati të ta them të gjithë të vërtetën. E di ç‘ke, e lemë edhe për sot këtë muhabet, takohemi një herë tjetër.
U takuam për të tretën herë.
Për punët hidraulike të shtëpisë s’ime as që bëhej fjalë më. Por këtë herë erdhi krejt ndryshe. Me çehre të rregullt. Pa më përshëndëtur, j’a krisi,
-Më kanë mbetur në mëndje fjalët e tua “fshati yt” dhe “pare ke”. Tani nuk vuaj më. Jam plot me energji. I studjova të gjitha ligjet. I realizova të gjitha marrveshjet. I bëra të gjitha matjet. I kam gati të gjitha dokumentat. Do ta blej me pare në dorë të gjithë fshatin. Do bëhem përgjithmonë Bej.
