Michael Brendan Dougherty
Lajmi vjen në celularin tim me një dridhje. “Zëdhënësi i Shtëpisë së Bardhë, Sean Spicer, ka dhënë dorëheqjen”. Nuk e njoh Sean Spicer-in, por nisa të qesh kur lexova lajmin. Më në fund! Sean Spicer ka shpëtuar, shëndoshë e mirë. E imagjinova duke dalë nga zyra e tij e vogël e shtypit, me pamjen e një njeriu që ka rifituar lirinë. Donald Trump është një shef që shkakton makth. Paaftësia e tij për të siguruar besnikërinë e mercenarëve të tij politikë, përmes fyerjeve dhe kërcënimeve, jo vetëm dobëson rolin e Shtëpisë së Bardhë: rrezikon vetë legjitimitetin e Administratës së tij. Mendoni për rastin e senatorit Jeff Sessions. Ai ka qenë mbështetësi i parë dhe më i rëndësishëm i Trump-it, në mesin e republikanëve. Por, kur refuzoi heqjen dorë nga hetimi për Rusinë, Trump-i e shprehu publikisht zemërimin e tij. Më pas, i telefonoi New York Times-it disa javë më vonë, për t’i thënë se nuk do ta kishte marrë fare Sessions-in, po ta dinte që do të kish vepruar kështu. Ky ishte shpërblimi që mori Sessions, për faktin që mbështeti Trump-in në mesin e debateve dhe sikleteve të mëdha. Sa i përket rolit të zëdhënësit, cilido që ka patur një rol në Shtëpinë e Bardhë të Trump-it në kontakt me publikun, e di që do të shndërrohet në një thes boksi, për karikaturistët dhe pjesën më të madhe të medias. Por Trump-i e ka bërë edhe më të keqe këtë detyrë, duke i shtuar poshtërime të tjera.
Puna e bërë nga Spicer dhe stili i tij personal janë tallur haptaz nga Trump-i, dhe këto tallje kanë mbërritur në media. Të vetmit njerëz që duket se përfitojnë nga fakti që kanë Trump-in si bos, janë të afërmit e tij. Dhëndrri Jared Kushner ka një rol diplomatik të një niveli absolut, me detyra që përfshijnë rreziqet kryesore ndaj Amerikës dhe paqen në Lindjen e Mesme. Ivanka Trump, ka marë pjesë në një mbledhje të G20 kur babai i saj u largua nga salla. Lidershipi i Trump-it si bos, ka krijuar një Shtëpi të Bardhë, e cila është bërë e famshme për rrjedhjen e lajmeve dhe demoralizimin. Pothuajse çdo lajm mbi atë çfarë nuk shkon në Shtëpinë e Bardhë, i cili përfundon në New York Times dhe Washington Post, verifikohet nga kaq shumë burime anonime pranë presidentit, saqë gazetarët i numërojnë me “dhjetëra”. Por efekti me të vërtetë i rrezikshëm, i paaftësisë së lidershipit të Trump-it, është se redukton gjithnjë e më shumë përpjekjet – edhe kështu të kompromentuara – të kësaj Administrate, për të marrë në punë personel, për pozicionet e veta më të larta. Po pengon qeverinë e tij që të marrë zotërimin e plotë të ekzekutivit. Përse dikush duhet të punojë për Trump-in? Asnjë njeri që është në rregull nga mendtë, nuk do i përgjigjej një oferte për punë që i bën reklamë prirjes së shefit për t’u zemëruar për hiçgjë, që të postojë në Tuiter kundër kolegëve, apo t’u thotë gazetave gjëra që dëmtojnë të punësuarit e vet. Askush nuk do i përgjigjej kësaj oferte, po të dinte që shefi ua vë gjithmonë fajin vartësve, dhe i merr të gjitha meritat për vete dhe për anëtarët e familjes së vet. Kështu, Shtëpisë së Bardhë të Trump-it i mungojnë njerëzit më të mirë dhe më të zotë, për të përballuar problemet e qeverisjes. Kjo do të thotë më shumë gabime, që nga gafat e thjeshta diplomatike, deri tek vendimet strategjike.
Trump-i ka fituar votat. Me to, dhe me pak bonsens, do të kish qenë në gjendje të fitonte besnikërinë e një pjese të mirë të klasës politike dhe qeverisëse të vendit të tij. Por nuk e ka bërë. Dhe kjo i vendos kundërpalët e tij të huaja, në pozicionin e parehatshëm, ku t’u duhet të kenë të bëjnë me një president, që është në pushtet, por nuk ka fare kontroll mbi situatën.
Trump-i është një shef i dobët, në krye të një administrate të dobët. Sa kohë duhet, para se edhe vetë SHBA të shndërrohen në një fuqi të dobët? / Revista amerikane, National Review. Përgatiti: Bota.al
