Nuk rrëmbehet kurrë nga emocionet dhe është gjith monë i matur në ato që thotë. Në momentin kur Ko mbëtaren e kanë futur të gjithë në një cep të ringut dhe po e “grushtojnë”, Altin Lala i del në mbrojtje. Ishkapiteni legjendar i kuqezinjve mendon se humbja ndaj Izraelit ishte një disfatë që mund të ndodhë në futboll.
Lala thotë se De Biazi e humbi toruan në momentin që futi në fushë 3 sulmues, por mendon se sfida u vendos nga episodet e penalltisë dhe kartonit të kuq. Ishmesfushori i kuqezinjve dhe dikur krahu i djathtë i De Biazit jep edhe një shpjegim për mungesën e Kaçes në Kombëtare.
Në një intervistë ekskluzive për “Panorama Sport” ai zbulon se mesfushori i Pëlzenit nuk impenjohet sa duhet në Kombëtare dhe stërvitet sikur e ka sjellë dikush me zor. 41vjeçari nuk mendon si Aliaj që, nëse brezi i tij do të kishte De Biazin trajner, mund të bënte mrekullira.
Lala, e patë ndeshjen ndaj Izraelit. A ka një shpjegim për atë që i ndodhi Kombëtares?
Ndodhi ajo që mund të ndodhë në futboll. Mendoj që ishte një disfatë dhe një ditë jo e mirë për Shqipërinë, pavarësisht se lojtarët dhanë maksimumin dhe bënë gjithçka në fushën e lojës për të marrë më të mirën nga kjo ndeshje. Arbitri mori një vendim të nxituar dhe, në gjykimin tim, mund të mos e jepte penalltinë e parë, në bazë të rregullave që kanë ndryshuar. Nuk e di mirë, por mendoj se ky detaj vendosi gjithçka. Në fakt, sipas rregullave, kartoni dhe penalltia ishin të sakta. Nuk e dija. Tani pas ndeshjes, është shumë e lehtë të flasësh dhe të bësh analiza, por Gjimshiti edhe mund ta kishte shmangur atë ndërhyrje. Ai duhet t’i bënte më shumë presion kundërshtarit. Zahavi ishte më i rrezikshmi për Izraelin dhe mendoj që duhej bllokuar më mirë. Nëse do të bëhej kjo, atëherë Izraeli nuk do të kishte shumë mundësi. Gjimshiti duhet ta detyronte që të gjuante dhe ndoshta topi mund të ishte pritur edhe nga Berisha. Është lojtar i ri dhe mund t’i ndodhin këto gabime.
Ku e humbëm ndeshjen, ose më saktë ku e fitoi kundërshtari?
Mendoj që dy rastet flagrante ishin penalltia e parë dhe kartoni i kuq për Gjimshitin dhe kartoni i Berishës. Aty mbaroi gjithçka dhe mendoj se këtu e fitoi ndeshjen kundërshtari. Shqipëria më pëlqeu shumë edhe kur mbeti me dhjetë lojtarë, duke mos u dorëzuar asnjëherë, duke tentuar të merrte një rezultat pozitiv. Ishin edhe shumë pa fat. Hoxha priti penalltinë dhe ekipi mori zemër, ndërsa pastaj pësuam një tjetër gol që mund të ishte shmangur. Nëse nuk do të ndodhnin këto episode, sigurisht që do të ishim duke folur për një tjetër situatë, pse jo edhe për fitoren e Shqipërisë. Në futboll ka edhe ditë jo, kur mund ta godasësh shtyllën 4 herë dhe topi nuk futet në portë.
Realisht mendonit se mund ta kishim fituar ndeshjen, edhe kur mbetëm me 10 lojtarë? Sigurisht që po. Kisha besim dhe mendova se me një situatë në favorin tonë mund ta përmbysnim. Ekipi nuk u dorëzua, pavarësisht se pësoi gol. Ervin Fakaj tha se De Biazi mund të kishte futur një mbrojtës në momentin që Gjimshiti doli me karton të kuq. Nuk besoj se ishte këtu problemi. Skuadra luajti shumë mirë dhe Kukeli di ta bëjë në mënyrë perfekte edhe atë rol. Ai është i qetë dhe ka pasim shumë të mirë. Bëri një ndeshje pozitive sepse ishte gjysmëmesfushor dhe gjysmëmbrojtës. E thashë edhe më sipër që, pas ndeshjes, është shumë e lehtë të flasësh.
Nëse do të fuste mbrojtës, do të thoshim që pse futi mbrojtës kur ndeshja duhej fituar?
Nëse do të fuste sulmues, do të themi pse aktivizoi kaq shumë…
Meqë ra fjala te sulmuesit. Si e shpjegoni faktin që De Biazi aktivizoi 3 të tillë kur ekipi mbeti me nëntë lojtarë?
Ai nuk e pranonte humbjen dhe donte të provonte deri në fund çdo mundësi për të marrë një rezultat pozitiv. Megjithatë, nga ajo që kuptova De Biazi nuk ishte shumë i qetë në momentin që bëri ato zëvendësime. Ai është shumë kërkues dhe kjo nuk është gjë e keqe. Megjithatë m’u duk e tepërt që aktivizoi tre sulmues në momentin që skuadra mbeti me nëntë lojtarë. Dua të them që edhe atëherë më pëlqyen shumë për mënyrën se si luajtën. Nuk mendoni që kjo humbje ishte një rrjedhë logjike e asaj që kemi parë në ndeshjet e mëparshme.
Fituam me vështirësi ndaj Maqedonisë, mundëm Lihtenshtejnin, pastaj humbëm me Spanjën… Nuk është e vërtetë. Fakti që fituam ndaj Maqedonisë është shumë pozitiv dhe nuk ka rëndësi që fitorja erdhi në fundin e ndeshjes. Në Gjermani përdoret një shprehje: Lëreni kishën te fshati! Ne më përpara nuk i fitonim dot as ndeshjet me Maqedoninë dhe kundërshtarë të këtij niveli, prandaj nuk kemi pse ta shohim negativisht atë që ka ndodhur. Maqedonia për pak mund t’i merrte pikë edhe Italisë. Në futboll nuk ka më skuadra të vogla, me përjashtim të ndonjë Lihtenshtejni, apo këto shtetet që i njohim të gjithë. Shqipëria bëri një ndeshje shumë të mirë edhe me Spanjën dhe mund të kishte marrë një barazim nëse do të kishim pak fat. Berishës iu përplas topi shumë keq dhe gjërat shkuan ashtu si të gjithë i kemi parë.
Berisha, që njihet si njeriu i akullt, u tradhtua nga nervat ndaj Izraelit…
Ai është një nga njerëzit më të qetë që unë njoh dhe ndonjëherë duket sikur nuk është shqiptar, por nordik. M’u duk e çuditshme që u tradhtua nga nervat, por sigurisht që në futboll ndodhin të gjitha. Edhe mua më ka ndodhur të nevrikosem. Gjithçka ndodhi prej episodit të parë, kur Shqipëria pësoi penalltinë dhe kartonin e kuq. Ekipi kishte tension dhe nuk ishte i qetë. Arbitri ishte gjerman dhe ata nuk i falin rastet e dhunës në fushën e lojës.
