Kjo është historia e një familje shqiptare, rrëfyer prej tyre në Nismën Thurje me shpresën se dikush do ti përgjigjet hallit të tyre.
“Jam Valbona 47 vjece dhe kjo eshte vajza ime Ena 27 vjece. Jeta jone ka pasur gjithmone ulje ngritje po tani jemi me te vertete keq. Ne 2011 burri im nderron jete nga nje tropoze qe kaloi dhe brenda 4 oresh vdiq.
Te gjitha hallet me rane mbi supe. Kisha marre kredi per te bere shtepine dhe cdo muaj duhet paguaja 50 mije leke, mire qe punoja tek nje shtepi si sherbyese dhe mezi i lava borxhet.
Tete muaj pasi burri im kishte vdekur me ndodh nje aksident, me shtyp makina dhe me demtohet e gjithe shtylla kurrizore. Tani une ne shpine kam dy shufra dhe gjashte pllaka hekuri. Jam munduar gjate gjithe kohes qe te nxjerre me te miren, por ja qe sqe e thene.
Vajzen e martova 19 vjece me nje djale i cili jetonte ne Greqi dhe vajza u be me vajze, por e ndau. Ai pinte, shiste dhe blente droge, ishte marre me trafikim femrash, njihej per te gjitha keto veset e keqija. Ne nuk dinim absolutisht asgje madje dhe vajza nuk me tregonte asgje, pasi nuk donte te me shqetesonte”.
“Nuk mundesha qe t’i tregoja gje mamit. Ata zere se me mbanin te mbyllur. Cfare ndodh ketu mbetet ketu me thoshin. Kur linda vajzen pas nje viti ngela prap shtatezane po e deshtova femijen, akoma nuk e di perse. Pervec ish bashkeshortit tim asnje nuk e donte ate femije.
Vjehrra vinte dhe zihej me doktoret se perse me mbanin ne spital akoma sepse donte qe une t’i futesha prap punes. Nuk e donin ate femije, po se perse nuk e di akoma. Une punoja para se te ngelesha shtatezane, isha pastruese ne nje qender fitnesi, por nuk i kam pare kurre ato leke. Mi merrnin te gjitha ne shtepi. Madje nuk dija as sa e kisha rrogen. Mezi me jepnin leke dhe per te blere gjerat e mia personale ‘Nuk kemi’ me thoshin. Deri kur mora vesh se me cfare merrej ai, une e lash. Nuk mund te rrija prane tij ne ate gjendje. Une kam humbur besimin tek ai. Nuk mundem me. Vajzen po e rris vete. Dua qe ajo te behet e zonja e vetes. Dua qe ajo te kete nje te ardhme, po nuk e di ne do ia jap. Kane kaluar tre vite nga deshtimi i femijes dhe une kam probleme akoma. Kam hemoragji dhe dhimbje te tmerrshme nje jave para ciklit.
Ze krevatin e nuk cohem dot. Dua te punoj, po nuk mundem. Une marre nje asistenc 70 mije leke ne muaj dhe 80 mije leke ia dergon i ati vajzes, cdo muaj. Me ato mbahemi. Mami pas aksidentit mori per 1 vit e gjysem kemp dhe ia prene. I nxoren nje vertetim qe eshte e afte per pune te lehte, po kur shkoi tek zyra e punes i thane qe nuk kishte nje pune per te. Ajo eshte e paafte qe te mbahet dhe vete. Nuk e di si do ia bejme.”
“Une jam optimiste per jeten time. Dua vetem qe vajza ime te jete mire. Me vjen turp qe e them po nuk kam buke ne darke ndonjehere. Mbahem me cfare me japin bota. Do te doja nje ndihme sado te vogel. More sikur ushqime te ishin vetem, por do te doja dicka. Po filloj te humbas shpresat. Po filloj te ulem nuk mundem dot me. Me dhemb shpirti kur e shikoj vajzen keshtu. Me dhemb shpirti kur e shikoj vajzen e vogel qe do dicka per te ngrene dhe nuk kemi. Megjithate lutem cdo nate qe te pakten mengjesi te mund te na ofroje dicka me te mire. Do ia dalim ne nje forme apo ne nje tjeter, do ia dalim”.
