Nga Damir Rafi/Huffington Post-
Me të paktën 30 njerëz të vrarë në Bruksel e qindra të plagosur, dhe me dhjetëra të plagosur në Stamboll vetëm pak ditë më parë, bota përsëri shikon, e pafuqishme, tmerrin dhe mizorinë e autorëve, teksa hesht në zi për viktimat e pafajshme.
Cili do të jetë reagimi pas këtyre sulmeve të fundit? Shumica e njerëzve, pa dyshim, do të mbajnë zi në heshtje, do të pikëllohen për një tjetër tragjedi njerëzore, sepse fryma e njerëzimit në përgjithësi është gjithmonë e mbushur me dhembshuri dhe guxim, madje edhe në kohët më të këqija. Mirëpo, në anën tjetër të medaljes, media sociale ka treguar tashmë se racionaliteti ndoshta nuk do të jetë e vetmja përgjigje.
“Mbani refugjatët jashtë!”-mund të qajnë disa njerëz. “Nuk ka paqe deri sa Islami të jetë zhdukur!” -mund të bërtasin disa të tjerë. “Ne ju kemi thënë se kjo do të ndodhë”. Individët të tillë si Katie Hopkins dhe Donald Trump kanë përdorur tashmë sulmet për të zgjeruar axhendat e tyre në përhapjen e frikës dhe panikut.
Ndoshta qeveritë do të reagojnë në të njejtën mënyrë sic reaguan kur Parisi ishte nën sulm disa muaj më parë. Qoftë me qëllim të mirë apo të keq, qoftë thjesht për shkak të kaplimit nga frika, ose si një justifikim për të marrë më shumë pushtet, autoriteteve u është dhënë leje e përkohshme për të kontrolluar shtëpinë e cdokujt pa një urdhër kontrolli, që njerëzit të vihen nën arrest shtëpiak pa gjyq, dhe që çdo faqe interneti të jetë e bllokuar. Në ditët pas sulmeve në Paris, nënat myslimane me foshnjat e rinj ishin të mallkuar dhe abuzuar në rrugë, xhami dhe restorante në pronësi të myslimanëve u vandalizuan dhe vajzat e reja myslimane u dëmtuan fizikisht.
Apo më keq, ndoshta sulmi në Bruksel do të nxisë më tej vdekjet civile në Lindjen e Mesme nëpërmjet rritjes së bombardimeve. Ne nuk mund dhe nuk duhet të luftojnë terrorin me terror. Ne harrojmë se në qoftë ne vazhdojmë të zgjidhim punë me drona në vend të demokracisë, atëherë shumë shpejt luftërat që ne furnizojmë do të përplasen mbrapsht tek ne, si një jehonë shkatërruese, apo edhe më e fortë.
Pas çdo sulmi, çdo herë që një grup brutal terrorist kryen krimet, të njëjtat pyetje janë pyetur, akuza të njëjta janë ngritur. Çdo here që një sulm është kryer, çarja në shoqërinë tonë rritet me një heshtje të fortë, ndarja në komunitetet tona rritet gjithnjë e më keq, fija që na lidh, si qytetarë, si qenie njerëzore, bëhet gjithnjë e më hollë.
“Pse nuk po flasin më shumë mysliamë?” mund të pyësin disa njerëz me zemërim. Për ta kam përgjigjen: “ata janë.” Ata flasin jo vetëm kur një sulm ndodh, por në fakt vazhdimisht. Vetëm tre ditë para sulmeve të Brukselit, Komuniteti Musliman Ahmedia mbajti Simpoziumin e tij vjetor të Paqes, ndjekur nga muslimanët dhe jo-muslimanët nga të gjitha sferat e jetës britanike; politikanët, ushtarët, mësuesit dhe personalitete të tjera. Fjalimi kryesor u mbajt nga Mirza Masrur Ahmedi, lideri shpirtëror i dhjetëra miliona myslimanë në mbarë botën. Fjalimi i tij pikturoi një pamje të Islamit shumë të ndryshme nga ajo e terroristëve:
Islami nuk është fajtor për “Shtetin Islamik”. Profeti Muhamed u shpreh kundër terrorizmit shekuj para se ai të ekzistonte. “Feja është shumë e lehtë”, tha ai. “Ju nuk duhet të jeni ekstremistët, por të përpiqeni të jeni në afërsi të përsosjes dhe të merrni lajmin e mirë që do t’ju shpërblehet”.
Sot ka mbi tridhjetë luftëra që po shkatërrojnë ngastra të mëdha të botës, me vetëm njëmbëdhjetë vendeve aktualisht të lira nga përfshirja në konflikt. Këto janë kohë të dëshpëruara. Dhe ata që janë bërë pjesë e luftës kanë dëshmuar brutalitetin dhe shkatërrimin, edhe nëse mbijetojnë, përballen me barrën e kujtimeve dhe përvojave të tyre, për pjesën tjetër të jetës. Përdorimi i dhunës si përgjigje ndaj dhunës nuk duhet të jetë një vendim i marrë lehtësisht. Sido që të jetë reagimi i botës pas sulmeve të Brukselit, ai duhet të jetë i kujdesshëm. Ai duhet të kalojë në arsyen dhe drejtësinë. Çdo gjë më pak se kjo, do të ofrojë më shumë “justifikim” për ekstremistët që kërkojnë të radikalizojnë të rinjtë. Çdo gjë më pak se kjo, do të thotë se gjaku i njerëzve të pafajshëm do të jetë në duart tona. Çdo gjë më pak se kjo, do të thotë se ne jemi një hap më afër për të bërë atë që e urrejmë.
Përktheu për Opinion.al: Alteo HYSI
