Nga Manjola Bregasi –
Teatri ra! Nuk duhej të ishte kjo fjala e duhur për një institucion kulture. Por për fat të keq, godina e tij u kthye në argument debatesh e replikash politike. Në dyert e tij u fol për gjak e rezistencë dhe prishja e tij ashtu sikurse u firmos, edhe u ekzekutua në orët e vona të natës. Teatri luajti mëngjesin e sotëm aktin e tij të fundit, të një shfaqjeje të shumëpërfolur e të pazakontë, në një kohë gjithashtu të pazakontë. Në një kohë lufte. Të paktën kështu e kishte cilësuar vazhdimisht kryeministri i vendit, periudhën e shpërthimit të pandemisë, të cilën deri në 23 Qershor e ka vulosur gjendjen e fatkeqësisë natyrore. Është pikërisht kjo gjendje dhe aktet normative që dalin prej saj, ato që sot juridikisht u ndalojnë qytetarëve shqiptarë të protestojnë, por kurrsesi nuk ndalojnë shembjen e teatrit në orët e para të mëngjesit, ende pa aguar.
“Erdhën, erdhën”. Ishte kjo thirrja që dëgjohej në videot e shpërndara në rrjet, ndërsa njerëzit që ndodheshin brenda godinës u nxorën në errësirë prej saj, dhe fadromat prisnin jashtë të nisnin aksionin.
Përse ky ngut? Kush nxitonte kaq shumë? A nuk mund të prisnim që “lufta” të përfundonte? A nuk mund të prisnim që të paktën të binte mëngjesi? A nuk kishte të tjera prioritete e probleme qeverisja shqiptare sot? Përse ky ngut për të kyer “punët e ligjshme të shtetit” në stilin e punëve të paligjshme që tirren natën duke na kujtuar përralla me kusarë, përtej çdo orari zyrtar, në një ditë të dielë pushimi? Kush u ngut kaq shumë për të çuar fadromat tek teatri, pa pritur mëngjesin, pa pritur të hënën, e mbi të gjitha, pa pritur një vendim të Gjykatës Kushtetuese, ku çështja ishte dërguar nga Presidenti i Repubikës? A ishte teatri një emergjencë kombëtare që duhej të shembej sot, pa pritur që së paku gjykata të shprehej për të?
Teatri u shemb, duke lënë pas zemërim, zhgënjim, pakuptim, por dhe çudi, për një akt, që të paktën kështu nuk mendohej se do të ndodhte. E ndërsa të gjitha rugët që të sjellin në Tiranë sot janë blinduar me forca policie, opozita njofton protesta pas këtij veprimi. Presidenti flet për një krim antikushtetues dhe ambasadat për një shembje të nxituar. Ajo që sërish mbetet është pyetja: Përse ky ngut? A ishte ky vendim, ego për të shprehur autoritet qeverisës, apo akti i fundit i këtij autoriteti? Koha do të flasë!/Opinion.al
