Nuk kam shumë simpati as për ata që indinjohen vazhdimisht nga sjellja e Trumpit. Në nxitimin për të treguar virtytet e tyre, duke u fyer prej atyre që thotë dhe bën, nuk e kuptojnë. Ai ka jetuar gjithmonë në botën e financës dhe pasurive të paluajtshme, ku të volit gjithmonë të jesh agresiv, të sulmosh para se të të sulmojnë, dhe të kesh besim tek vetja, deri në pikën që vdekatarëve të tjerë t’u sugjerohej një psikoterapi e gjatë
Nga David Randall
Gjashtë muaj nga fillimi i presidencës Trump, mendoj se tani mund të fillojmë të shohim një model që përsëritet. Presidenti i SHBA nuk është – për momentin – në luftë me Korenë e Veriut, Rusinë, Kinën, Iranin, Kubën, Venezuelën, Turqinë, Islandën, apo njerëzit e mirë të Emilia-Romagnas, por e sigurtë është që, Trump është në luftë me mediat.
Pothuajse çdo ditë nga Shtëpia e Bardhë, ose nga telefoni hiperaktiv i Trumpit, vijnë deklarata dhe postime fyese. Për një prezantuese televizive, ai tha se ka “një kuocient të ulët të inteligjencës” dhe, me një batutë edhe më të rëndë, tha se një herë e kish parë të “gjakosej nga lifting-u”.
Ka lëshuar sulme të fortë kundër Nju Jork Tajms dhe Uashington Post, dhe i ka quajtur mediat në përgjithësi, “armiq të popullit”. Dhe së fundmi, postoi një filmim të kohëve kur bënte reklamë në kampionatin e ërestling-ut, në të cilën, koka e njeriut që ishte duke rrahur, ishte zëvendësuar me logon e CNN, kanalit televiziv që ai urren më shumë nga të gjithë.
Ishte një shaka, edhe pse pak argëtuese, por gazetarët amerikanë – që sigurisht nuk mbahen për sensin e tyre të humorit – e kanë quajtur nxitje të dhunës ndaj tyre, gjë e cila mund të arrijë deri në vrasje. E gjithë kjo na sjell përsëri në mendje fjalët arrogante, që Trump kishte thënë disa vite më parë për gazetarët. “Nuk do i vrisja kurrë”, tha ai, gjë që në një farë mënyre, është një lehtësim. Por më pas, për t’u siguruar që askush të mos mendonte se ishte tip i butë, ai shtoi: “Por i urrej. Dhe disa prej tyre janë me të vërtetë gënjeshtarë dhe të neveritshëm”.
Tronditja që kjo ngjall në mesin e amerikanëve, përveç përkrahësve të tij, është e madhe. Jo vetëm për shkak se pothuajse të gjithë presidentët e shekullit të kaluar janë bërë copë për t’iu vardisur, ose të paktën për të qenë mjaftueshëm dakord me mediat, por edhe për shkak se sulmet e tij shkelin një nga parimet pashkruara të Kushtetutës së SHBA. Ky parim, deri pak kohë më parë, ishte se politikanët duhet t’i marrin mediat dhe gazetarët, për atë që ata pretendojnë se janë.
Piedestale dhe banjo publike
Ashtu si qytetarët amerikanë kanë të drejtë të mbajnë armë, gazetarët kanë fituar prej kohësh të drejtën për t’u vënë në një piedestal. Prandaj, në qoftë se ka një sektor me një ego të madhe sa Mali Rushmore, ai është sektori i mediave amerikane.
Në Evropë, gazetarët kanë një pozitë shumë të ndryshme: sa i përket statusit të tyre social, do të thosha se janë në udhëkryq, mes shërbëtorëve të tualeteve publike, dhe atyre siguruesve që ju shesin një policë sigurimi, për të cilën në fakt nuk keni nevojë.
Siç i tha një herë një mikut të tij skocez, shkrimtari i madh Ualter Scott: “Marrëdhënia juaj me çdo gazetë do të ishte turp dhe degradim. Do të preferoja që më mirë t’u shisje xhin të varfërve, se sa t’i helmoje kështu”.
Jemi të famshëm si pijetarë të mëdhenj, akuzohemi se kemi shije të keqe në veshje dhe, siç ka thënë një herë një shkrimtar skocez, “kemi aftësinë e një miu dhe një minimum aftësie letrare”: me fjalë të tjera, pak të respektueshëm, diagnozë që në përgjithësi edhe mund ta pranojmë, madje të jemi krenarë.
Prandaj, ndryshe nga sa ka bërë shumëkush, edhe pse i përkas kategorisë që po sulmon Trumpi, pohimet e tij nuk më prekin. Kam idenë që nuk ndajmë të njëjtat vlera. Ai është sipërmarrës, dhe sigurisht nuk është tipi që ka shumë simpati për gazetarët.
Nuk është as presidenti i parë i SHBA që përçmon mjetet e informimit. Grover Cleveland, i zgjedhur për herë të parë në 1884, deklaronte: “Nuk besoj se ka patur ndonjëherë një periudhë, kur gazetat kanë qenë kaq mashtruese dhe meskine, sa sot”. Herbert Hoover refuzonte të merrte pjesë në konferenca shtypi – “Nuk kam ndërmend të merrem në pyetje si hajdut pulash”, thoshte – dhe presidenti më i ngjashëm me Trumpin në përçmimin për mjetet e informimit, Richard NIxon, u thoshte asistentëve: “Shtypi është armiku”.
Thjesht Trumpi del më shpesh me këto komente dhe në mënyrë më vulgare, pa llogaritur që ka akses në atë megafonin modern, që janë rrjetet sociale. Zoti e di se si do e gjykonim sot Theodore Rooseveltin, po të kish mundur të shfrynte zemërimin e tij në mesazhe me 140 gërma.
Nuk kam shumë simpati as për ata që indinjohen vazhdimisht nga sjellja e Trumpit. Në nxitimin për të treguar virtytet e tyre, duke u fyer prej atyre që thotë dhe bën, nuk e kuptojnë. Ai ka jetuar gjithmonë në botën e financës dhe pasurive të paluajtshme, ku të volit gjithmonë të jesh agresiv, të sulmosh para se të të sulmojnë, dhe të kesh besim tek vetja, deri në pikën që vdekatarëve të tjerë t’u sugjerohej një psikoterapi e gjatë.
Sipas meje, duke qenë një i jashtëm në politikë ai ka vendosur të bëhet, në deklaratat e tij publike dhe mbi të gjitha në rrjetet sociale, një karikaturë e vetvetes: prepotent, arrogant dhe pothuaj psikopat. Privatisht mund të jetë edhe tip që ngacmon gratë por, nga të gjithë pikëvështrimet e tjera, mendoj që nuk është aq tip që s’përshtatet. Në vend që të fyhen, gazetarët do të bënin mirë të nisnin metodikisht një investigim të mirë. Në fund të fundit, në rastin e Woodwardit dhe Bernsteinit, me çështjen Watergate, funksionoi. / Në shqip nga Bota.al
