Shënim për atë se si si melodia e “Me fjalë të vogla” e gjeti rrugën deri të filmi i jashtëzakonshëm “La la land”.
Nga Albatros Rexhaj-
Hiti i madh “La la land” nuk është veç film, është ndjesi e pastër, një përrallë moderne e rrëfyer me plot shpirt, me gjuhën e vjetër të artit, pa efekte dhe pa sforcime,. Fundi i filmit, që është pjesa më e dashur për mua – kur heroi, në piano, interpreton gjithë dashurinë e tij – më tingëllonte e njohur: ishte melodia nga kënga “Me fjalë të vogla”. Nuk e kam menduar më thellë këtë punë (pasi që kjo melodi tingëllon si pjesë e pandashme e shpirtit të këtij filmi) derisa nuk kam lexuar për statusin e Flori Mumajesit, ku ai pohon se melodia, në këtë pjesë të filmit, janë tingujt e tij.
Duke mos i ditur të gjitha faktet, nuk dua të gaboj duke dhënë vlerësim kush është vërtet autor i kësaj muzike. Ajo që di sigurt është se melodinë “La la land epilogue” Justin Hurwitz e ka prezantuar si të veten, ndërkaq kënga e Florit është prezantuar shumë më herët, me 2015. Po ashtu, e di sigurt, përtej çdo dyshimi, se baza muzikore e melodisë “La la land epilogue” është identike me muzikën e Florit nga kënga “Me fjalë të vogla”. Nuk duhet të kesh ndonjë vesh të shquar për muzikë për ta bërë krahasimin.
Nuk jam duke thënë se James Hurwitz ka marrë melodinë e Florit! Si artist, e di shumë mirë se janë gjithsejtë shtatë nota muzikore, ashtu siç janë edhe një numër i vogël i fjalëve që realisht i përdorim në jetë, pavarësisht se në çfarë gjuhe flasim. Thënë këtë nuk është aspak e çuditshme që dy artistë të ndryshëm, që mund të jenë në anë të ndryshme të globit apo edhe në periudha të ndryshme kohore, të vijnë në të njëjtat gjetje artistike, në të njëjtat forma fjalësh, në të njëjtat nota muzikore. Kjo gjë nuk përbën një paradoks, por nënkupton një fakt të patjetërsueshëm të natyrës: ashtu siç numrat janë gjuha universale e universit ashtu edhe emocioni, ndjenja e pastër, është baza e gjuhës universale të njerëzimit.
Sido që të jetë, edhe nëse James Hurwitz, krejt rastësisht, duke ndjekur rrjedhën e emocionit të vet krijues, ka ardhur te notat e njëjta si Flori; apo Flori e ka shitur muzikën e vet; apo Hurwitz, muzikën e Florit, e ka dëgjuar diku në ndonjë klub shqiptarësh në Amerikë dhe më pas është frymëzuar, pak ka rëndësi. Ajo që është e rëndësishme është se Flori Mumajesit duhet t’i njihet autorësia burimore për këtë melodi, ndërkaq ne, së paku artistët shqiptarë, duhet t’i shprehim mirënjohjen dhe respektin tonë për faktin që nga shpirti i tij krijues kanë dal tinguj kaq të ndjerë.
Nuk pres gjë nga shteti shqiptar që do të angazhohet (në fund të fundit institucionet përkatëse që merren me të drejta të autorit funksionojnë veç në letër), por jam i zhgënjyer me mungesën e solidaritetit nga artistët e tjerë, por edhe nga media jonë që mezi nuk pret të merret me budallallëqe të gjithfarë llojit, ndërkaq tani, pos një raportimi minor, hesht. Edhe në një situatë të tillë, që do të duhej të ishte çast krenarie për të gjithë ne, artistë e gazetarë, fshihemi pas maskave tona të shpifura të xhelozisë dhe smirës.
Flori e meriton që t’i njihet brumi, por edhe gjenialiteti i tij krijues që është shpërfaqur me këtë krijim. Për veten time, që sot, me potencialin tim të vogël që kam, do t’i shkruaj produksionit filmik “Summit Entertainment”, por edhe kujtdo që mundem tjetër. Pak ka rëndësi, nëse dikush vërtet merret me atë që kam për të thënë. Heshtja, thjesht është e pandershme.
(Ky reflektim është krejtësisht personal)
