Nga Drini ZEQO – Tifozët janë padyshim pasuria më e madhe që mund të ketë një skuadër. Kujtdo lloj sporti t’i përkase skuadra, kombëtare ose jo tifozet janë dhe do të mbeten të pazëvendesueshëm. Lidhja që krijohet mes sportistëve dhe tyre është shume speciale, unikale.
Të dyja palët jetojnë në një simbiozë thuajse perfekte me njëri-tjetrin. Historia e ka sjellë që gjatë kompeticioneve të ndryshme jashtë vendit rastet kur tifozët të ndihen të pranishëm kanë qenë jo edhe aq të shumta. Kjo edhe për pamundësi të tifozëve por edhe sepse sportistët shqiptarë i numërojnë me gishtat e dorës rastet e ecurive shume të larta në gara europiane apo botërore. Shpresojmë që rastet të shtohen.
Ajo që vihet re është se sjellja e tifozëve mbetet e ndryshme, në rastin kur udhetojnë jashtë vendit dhe kur ndjekin ndeshjet në Tiranë apo qytete të tjera të Shqipërisë.
Ne rastin e kampionatit Europian të Francës, “ Euro 2016” tifozët tanë treguan se janë ndër shembujt më impresionues, korrekt dhe mbresëlënës. Ata nuk i organizoi askush dhe ja dolen që në qytete të ndryshme ku këto ndeshje zhvilloheshin të krijonin një atmosferë inkadeshente duke na bërë të gjithëve krenarë e mbi të gjitha duke i dhënë zemër skuadrës Kombëtare. Ata ja dolën të ishin ndër tifozët më të rrallë, të klasifikuar si të tillë edhe mes tifozësh të cilët sportin e kanë nje traditë dhe histori më të vjetër se ne. Mbase është pikerisht kjo dëshirë kaq e madhe për t’u bërë pjesë e historisë që i jep atyre kaq hov dhe adrenalinë pozitive. Tifozët shqiptarë për të parën herë në histori morën po aq vëmendje nga mediat europiane sa edhe vetë ekipi kombëtar.
Por e vërtëta dhe faktet flasin edhe për një kategori të dytë tifozësh të cilët janë një shembull i keq për atë që nuk duhet të ndodhë nëpër stadiume. Faktet flasin për tifozë te dhunshëm nëpër stadiumet Shqiptare, për tifozë që thyejnë stola, që hedhin sende të forta në fushë madje edhe që gjakosen mbi tapetin e gjelbër, që shajnë arbitrat dhe më gjerë me fjalorin më të keq, që përleshen më njëri –tjetrin aq sa mëzi gjatë viteve të fundit stadiumeve, filluan t’u afroheshin edhe femrat.
Por nga këto asgjë nuk ndodh kur ne udhetojmë jashtë. Në këtë rast pyetja që shtrohet është pse jemi me dy standarte kur kthehemi në tifozë? Na detyron ambjenti, rrethanat, futbolli që luhet këtu apo ende jemi të friksuar se ligji mund të të dënoje ashpër dhe drejtë vetëm jashtë?
A ndikojne të gjitha akuzat për shitblerje ndeshjesh, hyrja e njerëzve me precedentë kriminalë apo presidentëve të klubeve deri ne fushën e blertë, intimidimi nga politika i sportit, e të tjera si këto në transformimin e tifozëve duke pasur dy lloje?
Ku duhet gjendur përgjigja për të kuptuar, se pse si për shume situata të tjera “ Shqiptare” edhe në sport kemi dy standarte?
