Në qershor, Donald Trump luajti në mënyrë të sigurt. Deklaratat e tij rreth një dialogu të mundshëm me Iranin kishin dhënë iluzionin se një konflikt mund të shmangej. Por më pas ai vendosi ndryshe, duke u përpjekur të gjente bombardues.
Historia, siç ndodh shpesh në Lindjen e Mesme, e përsërit modelin dhe sjell një periudhë pasigurie. Nga njëra anë, ekziston frika nga një sulm dhe reagimi i Pasdaran-it; nga ana tjetër, ekziston shpresa se kujdesi do të mbizotërojë .
Gjithashtu sepse ka përpjekje nga ndërmjetësuesit e interesuar, ndërsa shumë ambasada po zvogëlojnë stafin, duke nxitur indirekt frikën.
Me tonin e tij të zakonshëm alternativ, Trump u premtoi mbështetje konkrete protestuesve: ndihma është duke ardhur, tha ai, teksa njoftoi pezullimin e kontakteve me Teheranin. Ky mesazh i dyfishtë u pasua nga komentues që renditën se çfarë mund të bënte ai pas një konsultimi të ri me stafin e tij. Pentagoni ka hartuar plane ndërhyrjeje muaj më parë me objektiva minimale dhe maksimale.
Bastisjet janë diskutuar kundër simboleve të represionit: rojeve ose kazermave të milicisë Basij, zyrtarëve dhe selive të policisë. Më lart, bazave të raketave, qendrave të komandës dhe kontrollit, aeroporteve dhe porteve. Dhe, një hap më lart, drejtuesve të lartë të Republikës Islamike. Megjithatë, ata kanë miratuar kundërmasa për të siguruar vazhdimësinë: sipas New York Times , Udhëheqësi Khamenei ka emëruar tre individë të gatshëm ta zëvendësojnë atë nëse ai eliminohet. Një veprim i parashikueshëm, por edhe më urgjent pasi izraelitët konfirmuan se e kishin vënë atë në vijën e zjarrit.
Infrastruktura energjetike ose sistemet që rregullojnë jetën e përditshme mund të bëhen gjithashtu shënjestra. Ky është skenari i një sulmi kibernetik, i cituar nga mediat amerikane: një akt që duhet të paraqitet si një formë solidariteti konkret.
Paralelisht, është shqyrtuar mundësia e vendosjes së pajisjeve Starlink për të lehtësuar komunikimet e opozitës. Elon Musk po e ofron shërbimin falas, pasi ka hequr tarifën e abonimit për iranianët. Megjithatë, ekziston një problem i rëndësishëm: autoritetet kanë kryer një fushatë masive për të neutralizuar pajisjet duke përdorur zbulimin me dronë, bllokimin e sinjalit me teknologji ruse dhe gjoba të rënda për këdo që kapet me një nga këto “stacione”. Akuza është spiunazh për Izraelin, me një dënim prej dhjetë vjetësh burg.
Analistët theksojnë disa aspekte:
1) Mungesa e njohur e një aeroplanmbajtëseje; ato të disponueshme janë në Azi dhe Karaibe.
2) Qëndrimi i aleatëve arabë (Arabia Saudite, Katari, Omani) dhe Turqisë: është një kor kundër sulmit, sepse rajoni është tashmë shpërthyes dhe nuk ka nevojë për më shumë fuqi zjarri. Kjo është arsyeja pse ata janë të zënë duke gjetur alternativa.
3) A përkthehet kundërshtimi ndaj bastisjes në një ndalim të përdorimit të shumë bazave amerikane në Gjirin Persik?
4) Një inkursion me bombardues strategjikë që ngrihen nga Shtetet e Bashkuara dhe kthehen “në shtëpi” me ndihmën e furnizuesve ose mbështetje për Diego Garcia, postin e parë në Oqeanin Indian, është gjithmonë i mundur. Apo lëshimi i raketave nga njësitë detare. Po flasim për një teatër me gati 40,000 ushtarë amerikanë, radar, mburoja antiraketore, avionë luftarakë dhe një ushtri spiunësh.
5) Dyshime për pasojat: a do ta ndryshonte një bastisje situatën në favor të protestuesve apo, më saktë, do t’u jepte ekzekutuesve të tyre pretekste të mëtejshme për të vrarë? Këto pyetje janë të ndërthurura me kryesoren: çfarë dëshiron të arrijë Shtëpia e Bardhë? Kjo është arsyeja pse disa po sugjerojnë një qasje më pak ekstreme, me sanksione, punë të ndyrë nga CIA dhe lëvizje për të inkurajuar një opozitë pa udhëheqës.
Por Trump gjithmonë ka nevojë për një rezultat për t’u mburrur , pavarësisht se sa i përkohshëm apo i thellë është. Është sundimi i botës së tij në dukje pa rregulla.
Pastaj ekziston mundësia për hakmarrje nga Irani, i cili, pavarësisht goditjeve shkatërruese që pësoi në qershor, demonstroi aftësinë e tij për të vendosur një numër të madh raketash tokë-tokë me rreze të gjatë veprimi, të cilat kanë shpuar ombrellën mbrojtëse të Izraelit. Pa përmendur kërcënimin e bllokimit të Ngushticës së Hormuzit, me pasoja alarmante ekonomike.
Dhe ka rrugë për operacione klandestine, të planifikuara prej vitesh, por të mbajtura në rezervë pikërisht në pritje të një përshkallëzimi. Garda Revolucionare ka burimet e saj, të mjaftueshme për të dërguar një sinjal rezistence kur jashtë vendit flitet për një sistem të rrënuar, të ngulitur në llogoren e fundit./Corriere della Sera
