Mafiozët e vegjël që vrapojnë rrëmujshëm në Napolin e romaneve të Savianos
Nën kërcënimin me vdekje nga Camorra, romanet e autorit po. Shndërrohen në film.
Review e romanit Piranjat: Djemtë e bosave të Napolit.
Një javë përpara Shpëtimit të Virgjëreshës Mari në 15 gusht në Napoli është periudha e zhvatjeve; kjo është një nga tre periudhat në vit kur shitësit janë të gatshëm të paguajnë gangot e lagjes një taksë të veçantë për t’I mrbojtur. Më herët këtë muaj, katër grupe gangsterësh hynë në një dyqan në zonën periferike të Monterusciello dhe kërkuan €5,000 ($5,800). Kur u kapën nga policia, u zbulua se mosha e shumë prej tyre ishte 14 vjeç ndërsa më I madhi ishte 19.
Ka një farë realiteti në novelën e parë të Roberto Savianos – autori I Gomorras, qëështë një nga librat më të shitur që ekspozon Camorra-n, rrjetin e mafias napoletane. “Piranjat” na tregon për fatkeqësinë e një “djaloshi” të ri të bandës në fjalë, një grupi fatkeqësh të kryesuar nga Nicolas Fiorillo, alias Maraja. Pothuajse njësoj si anëtarët real të bandës, ato operojnë nën bekimin e Camorras—ky grup e ka kërcënuar me vdekje Savianon.
Autori e di se lexuesit e këtyre romaneve u pëlqen që të shokohen dhe të çorientohen. Një “qytet si Napoli, Mumbai apo Kinshasa” siç e përshkruan ai cinikisht, është ideal për qëllimin. Në Napolin e Savianos, nuk janë të sigurtë as këndet e lojërave. Anëtari më i ri i bandës angazhon një grup romësh që të plaçkisin një të tillë: “shtyrja e fëmijëve, frikësimi i tyre deri sa të qajnë, rrëzimi i tyre përtokë”. Anëtari më i ri i bandës dhe disa romë kërcënonin nënat se nëse nuk u jepnin 5 euro ato nuk do t’i linin të qetë fëmijët e tyre.
Le ta nisim me përpjekjen e Savianos për të qenë sa më letrar. Por ndërsa ai relaksohet në shkrim proza e tij përmisohet. Kësisoj ai përpiqet të përshkruajë dy djemtë e rinj në këndin e lojërave:
Asnjë i rritur, që prej ditës që ato kanë lindur, nuk ka gjykuar për të vërtetën, faktet apo sjelljen e pakëndshme apo për lotët e tyre. Në Napoli nuk ka rrugica për t’u rritur; ti lind drejtë për drejtë në realitetin e hidhur, në trashësinë e tij dhe nuk merr asnjë shans për të zbuluar atë dalë nga dalë.
Saviano mjeshtërisht përshkruan transformimin e Nicolas nga një adolesht i paditur në një bos të egër dhe pamëshirshëm. Ai na përshkruan një të diplomuar e cila mbetet e lidhur me moret e Camorra-s si pasojë e përfshirjes së familjes së saj në këtë organizatë: “nuk mundet ta zhbësh gjakun nga venat e tua, apo jo?”
Por ndonëse ka një sens të mirëfilltë proze, “Piranjat” ka dhe momente dobësie. Anëtarët e tjerë të bandës janë të pandryshueshëm dhe lexuesi i njeh nga karakteristikat e tyre fizike dhe nga emrat e tyre apo nofkat, si fjala vjen Lolipop apo Droni. Me përjashtim të prindërve të Nicolas, nuk ka asnjë karakter tjetër me të cilin lexuesit mund të gjejnë një farë simpatie. Ndërkohë që ato përpiqen që të identifikojnë amroalitetin )në mos psikopatinë) e anti-heroit.
Por problemi më i madh i librit është i ngjashëm me atë të serialit televiziv Gamorrah. Libri implikon një Camorra që jeton e pashqetësuar në Napoli. Policia nuk para ndërhyn shpesh dhe kur e bën është në rolin e viktimës apo më keq; disa janë shumë të zënë të dëgjojnë për një ndeshje fubtolli se sa të vëzhgojnë apo të kujdesen për një mafioz që po ecën me shpejtësi me scooter, po vjedh një makinë apo po lë të mbytet një fëmijë.
Kjo është shumë e padrejtë dhe e dyshimtë. Arsyet se përse u shfaqën “gangsterrët e vegjël” është si pasojë e arrestimit e anëtarëve të vjetër. E nëse nuk do të ishte për mbrojtjen e policisë për 24 orë Saviano me gjasë nuk do të ishte mes nesh./ The Economist
