Edhe pse nuk janë të lehta për t’u dëgjuar, këngët e tyre e kanë ruajtur famën.
“Kishte vetëm përforcues nëpër mure dhe një hapësirë për derën – kaq ishte e gjitha”, kujton John Paul Jones, kitaristi i basit të Led Zeppelin, shumë dekada më vonë. “E gjithë dhoma shpërtheu. “Asnjë kasetë nuk ka mbijetuar nga ajo provë e parë më 12 gusht 1968, e cila mblodhi së bashku një kuartet që do të shiste më shumë albume gjatë 50 viteve të ardhshme sesa çdo grup tjetër përveç Beatles. Por, duke dëgjuar regjistrime live të “Train Apt-Rollin”, melodia blues që ata praktikuan atë ditë, është e lehtë të imagjinohet se si ai koncert i parë krijoi muzikë metalike të rëndë.
Në fillim ishin daullet drithëruese të Xhon Bonham, jo vetëm të fuqishme, por edhe me ritëm. Pastaj dëgjohej basi ritmik i Z. Xhonws; ai tha se të dy performuesit “krijuan menjëherë një ekip së bashku”, dhe më vonë zgjodhën unazat e ndërlidhura si simbolet e tyre përkatëse për veprën e artit të grupit. Në krye ishte kitarja e Jimmy Page, i cili dukej sikur po luante katër pjesë në të njëjtën kohë: duke luajtur nota të ulta, duke hedhur disa akorda, duke provuar nota të çuditshme blues dhe pastaj duke luajtur një solo në notat e larta. Në fund erdhi vokali ulëritës i Robert Plant-it, i ndërprerë vetëm kur luante në harmonikën e tij.
Emri i grupit u gjet nga Keith Moon, bateristi i Who, i cili kishte deklaruar në vitin 1966 se një grup potencial që përfshinte atë dhe z. Page, pa një këngëtar cilësor, nuk do të kishte asnjë sukses. Z.Page e shënoi emrin “Led Zeppelin” në një letër dhe mendoi se ishte e përkryer për një grup të ri që do të kombinonte muzikën e rëndë me atë të lehtën.
Megjithëse fraza “head-banging” që do të thotë përplasja e kokës u krijua me sa duket për të përshkruar koncertet e tyre, ajo nuk ishte efekti i vetëm që ata sollën. Po aq të dashur ishin tingëllimi akustik i kitares së Z.Page dhe keyboard-i i Z. Jones të cilët të kombinuar së bashku krijuan hapjen e famshme të “Stairway to Heaven”.
Ngritja graduale e këngës, nga luajtja e butë e gishtave të hard rock, ishte një element kryesor i kompozimeve të tyre. E para e këtij lloji ishte “Babe I’m Gonna Leave You”, kënga e dytë në albumin e tyre debutues, i cili, si “Stairëay to Heaven”, gjithashtu tërhoqi akuza për plagjiaturë. Grupi më vonë pranoi se ” Babe I’m Gonna Leave You ” ishte shkruajtur në fakt nga një këngëtare e muzikës popullore e quajtur Anne Bredon, në vend që të kalonte nëpër gjenerata si një melodi tradicionale dhe honoraret për të ishin paguar. Por ata mohuan se kishin kopjuar pjesë në “Stairway to Heaven” nga “Taurus”, një këngë e ngjashme e Spirit, i cili dikur i kishte shoqëruar ata në turne. Pasoi një betejë e gjatë ligjore; grupi fitoi në fazën e parë, por në apel ende po luftohet në gjykatat e Amerikës. Grupi gjithashtu ka vendosur një marrëveshje me Willie Dixon, një muzikant blues në Chicago, pasi ai pretendoi shkelje të të drejtave të autorit në “Led Zeppelin II”.
Por nëse ‘borxhet’ e grupit në muzikën popullore dhe blues, do thotë se ata shpesh huazonin nga të tjerët, atëherë ata nuk ishin origjinal.
Z. Page në veçanti rikrijoi atë për ccfarë ishte në gjëndje të bënte një kitarë. Ai eksperimentoi me akordime të veccanta dhe teknika të çuditshme, duke përfshirë akordet lindore të frymëzuara nga “Kashmir”, harku i violinës “Dazed and Confused” dhe jehona e kundërt në “Whole Lotta Love”. Ai gjithashtu e bëri me të njohur përdorimin e kitares me dy qafa – e cila përveçse e lejonte atë të ndryshonte lehtësisht mes ritmit dhe pjesëve kryesore, gjithashtu e bëri atë të dukej si heroi origjinal i kitares.
Imazhi i grupit, i karakterizuar nga këmisha e hapur plot sëag e z. Plant sigurisht që kontribuoi në aktraksionin e tyre. Ata morën për turne në një avion privat, “Starship”, dhe vazhduan duke dëmtuar dhomat e hoteleve. Bonham, më i madhi i të katërtve, e kishte zakon t’i jepte motorit të tij nëpër korridor. Por seksi, droga dhe stili i jetesës së rock’n’roll-it gjithashtu paralajmëruan braktisjen e grupit në vitin 1980, kur Bonham për pak u mbyt për vdekje me të vjellat e tij, pasi konsumoi rreth 40 shotsa vodkë.
Muzika e lënë pas prej tyre ishte e pavdekshme. Secili prej kuartetit është pranuar gjerësisht si një pionier në fushën e tij. Rolling Stone, i cili shënoi albumet e hershme të Led Zeppelin, e renditi Bonhamin si bateristin më të madh të të gjitha kohërave, z. Page si i treti në mesin e kitaristëve, z. Jones i gjashti midis bassistëve dhe z. Plant i pesëmbëdhjeti midis këngëtarëve.
Gjigantët e metaleve të rënda të viteve 1980 u rritën duke i adhuruar. Kirk Hammett, kitaristi kryesor i Metallica, e përshkroi grupin si “kolona zanore e rinisë time”: “ata ishin grupi i parë, këngët e të cilëve u ula me një kitarë dhe u përpoqa t’i mësoja “.
Gjysmë shekulli më pas dhe padurimi i fillestarëve për të kapur notat hapëse të “Stairway to Heaven” ose introja me tambur për “Good Times Bad Times” mbetet trashëgimia më e madhe e grupit. Egërsia e regjistrimeve të tyre do të thotë se ata nuk janë aq të përshtatshëm për t’u dëgjuar lehtë si melodia dhe harmonitë e bukura të Queen ose akordet e fuqishme të AC / DC.
Përshtati: Opinion.al
