Për më shumë se 48 orë, izraelitët kanë fituar epërsi ajrore mbi Iranin, një arritje e theksuar nga Kryeministri Netanyahu.
Kjo do të thotë se ata janë zotër të qiellit: ata mund të sulmojnë kudo në vend pa frikë se do të rrëzohen, sepse nuk ka më avionë luftarakë ose mbrojtje kundërajrore.
Kjo u lejon atyre të rrisin aktivitetin shkatërrues të forcës ajrore të shtetit hebraik: ajo mund të hedhë bomba direkt mbi objektiva, duke kursyer armë me rreze të gjatë veprimi, dhe të përdorë dronë të mëdhenj vrasës që qëndrojnë në ajër deri në një ditë e gjysmë.
A do të jetë e mjaftueshme për të zhdukur regjimin e Ajatollahëve apo për ta shtyrë atë të dorëzohet?
Precedentët nuk janë pozitivë.
Në vitin 2006, Forcat Ajrore u përpoqën më kot të arrinin të njëjtin efekt me Hezbollahun libanez dhe pati nevojë për një ndërhyrje tokësore, e cila rezultoi katastrofike.
Kohët e fundit, Huthët e Jemenit u bombarduan me bomba për 18 muaj rresht, por nuk u dorëzuan dhe madje edhe tani po lëshojnë raketa kundër Izraelit.
Ka vetëm një sukses, ai i fushatës ajrore të NATO-s kundër Serbisë në vitin 1999: në atë kohë, u deshën 78 ditë bastisjesh për të detyruar autoritetet e Beogradit të tërhiqeshin nga Kosova. Dhe kjo pavarësisht faktit se Aleanca kishte tre herë më shumë avionë luftarakë, me transportues aeroplanësh dhe aeroporte dhjetë minuta larg objektivave, për të nënshtruar një vend 20 herë më të vogël se Irani.
Sot, F-15 dhe F-16 me Yllin e Davidit në krahët e tyre duhet të ndërmarrin misione rekord, mesatarisht 1 mijë e 700 kilometra nga bazat: aktivitete të lodhshme që i lodhin pilotët dhe avionët, duke ngritur pyetje se sa gjatë mund të mbahet shkalla aktuale e inkursioneve.
Dje, transferimi masiv i anijeve fluturuese amerikane në Evropë, një sektor në të cilin Izraeli është i mangët, çoi në spekulime se Pentagoni mund të ndihmojë në këtë aspekt themelor të dërgesave ajrore.
Edhe skenari i fushatës po fillon të ngjajë me konfliktin e Kosovës: sot, ashtu si atëherë, pasi shkatërruan vendet ushtarake, ata kaluan në industritë dhe rafineritë e luftës, dhe më pas shkatërruan median shtetërore.
Hapi tjetër mund të përfshijë termocentralet: NATO përdori armë jo-shkatërruese që shkurtuan kabllot e tensionit të lartë; Izraeli mund të synojë transformatorët.
Sulme që rëndojnë jetën e popullsisë dhe justifikohen me dëshirën për të shkaktuar një revoltë, e cila megjithatë nuk ka ndodhur kurrë në dekadat e fundit: në Beograd, Millosheviçi u rrëzua dhe iu dorëzua drejtësisë ndërkombëtare dy vjet pas përfundimit të luftës.
Të gjitha Forcat Mbrojtëse Izraelite kanë një përparësi: të bllokojnë lëshimet e raketave balistike kundër Tel Avivit dhe qyteteve të tjera.
Valët po zvogëlohen në sasi, por shkaktojnë dëme më të mëdha dhe godasin infrastruktura të ndjeshme siç është rafineria e Haifës, duke treguar kufijtë e kupolave mbrojtëse.
Gjeneralët izraelitë nuk kanë besuar kurrë në mburoja, duke penguar në çdo mënyrë investimet në bateritë shumë të shtrenjta anti-raketore Arrow, sepse pretendojnë se vetëm duke sulmuar mund të neutralizohet kërcënimi.
Tani ata duhet ta demonstrojnë konkretisht. Si?
Satelitët dhe dronët po gjuajnë pa pushim lëshuesit e lëvizshëm që dalin në hapësirë përgjatë rrugëve, me bindjen se ka shumë më pak prej tyre sesa raketat: pa rampa, hakmarrja iraniane është e destinuar të mbarojë.
Bombarduesit po sulmojnë shpellat në male që fshehin rezervat strategjike, të vlerësuara nga disa burime në 2 mijë pajisje: deri më tani janë përdorur rreth 350.
Mbi të gjitha, ata po përpiqen të rivendosin zinxhirin e komandës së Gardës Revolucionare dhe ushtrisë për t’i penguar ata të koordinojnë lëshimin e armëve: sa më pak që mbërrijnë në të njëjtën kohë, aq më e lehtë është t’i rrëzojnë ato.
Disa analistë kanë frikë se kur ajatollahët të shohin numrin e raketave të reduktuara, ata do të vendosin të zëvendësojnë kokat shpërthyese me ato kimike, të prodhuara që nga vitet 1980: një veprim i dëshpëruar për të sjellë tmerrin e gazrave vdekjeprurës në qytete, diçka që as Sadam Huseini nuk kishte guxuar ta bënte gjatë shiut të raketave Scud të hedhura mbi Izrael në vitin 1991.
Së pari, megjithatë, Teherani do të bëjë gjithçka për të tërhequr në fushëbetejë milicitë shiite irakiane, të cilat kanë dronë dhe raketa në anije, në mënyrë që të hapë një front të dytë.
Ekziston gjithashtu mundësia e çuarjes së konfliktit në det, duke përdorur arsenalin detar të Pasdaranëve për të paralizuar trafikun e cisternave të naftës në Ngushticën e Hormuzit ose për të sulmuar anijet tregtare që furnizojnë Izraelin përmes porteve të Emirateve.
Një iniciativë që Shtëpia e Bardhë nuk do ta toleronte: si një pengesë, një aeroplanmbajtëse e tretë e Marinës Amerikane po shkon drejt Gjirit me shpejtësi të plotë.
/La Repubblica
